‘Blind vertrouwen op AI was misschien toch niet zo slim’

Ik begon met mijn nieuwe hobby, haken, toen ik een gipsverband op de bank. Haken leek een aangename afleiding, moeilijk genoeg om een ​​echte uitdaging te zijn, en dankzij jonge haak fluencers Het is weer helemaal in de mode, er is niets ouderwets aan.

Online kocht ik een beginnersboek en een paar bolletjes watten voor een leuk prijsje. Ik las het boek snel uit en na het doen van de opdrachten begreep ik alles over los en vast. Mijn nieuw verworven vaardigheden zijn onder andere cirkels maken, knusse randen en kleuren veranderen.

Binnen no time had ik een aantal haakprojecten in elkaar gezet, want als ik ergens aan begin, ga ik door. Bloedfanatiek, met mijn tong uit mijn mond van de inspanning, stortte ik me op pannenlappen, armbanden en telefoonhoesjes. Vrienden en kennissen moesten mijn beginnershaakspulletjes braaf aannemen.

Nu de dagen korter en kouder worden, besloot ik het niveau op te schroeven. Het boek was uit, de telefoonhoesjes onder de knie, ik wilde verder met mijn nieuwe hobby. Een kerstkrans vol schattige kerstdiertjes lonkte, maar die gooide ik in mijn opbergmap totdat ik het haken wat beter onder de knie had. Zoveel zelfkennis had ik nou eenmaal.

Engelse patronen

Mijn nieuwe project moest makkelijk zijn – maar groter dan een telefoonhoesje. Het werd een tas. Op Etsy en Instagram zag ik mooie voorbeelden, maar de bijbehorende Engelse patronen zagen er ingewikkeld uit. Mijn basisboek had me niet uitgelegd hoe ik al die verschillende patronen kon begrijpen.

Op een Nederlandse hobbysite vond ik een tas die er niet ingewikkeld uitzag, maar waar achteraf een complete abracadabra-uitleg op zat. Ik las en las en las, maar snapte er niks van. Wat bedoelden ze met (*2 v in 1 stk*)? Zo heb ik het niet allemaal geleerd. Zou ik niet ergens een cursus patroonlezen kunnen volgen?

Ik besloot mijn nieuwe vriend te ontmoeten Verwarring om hulp te vragen. Perplexity is als een ChatGPT maar dan met bronnen van de websites, wat handig is als je informatie wilt vinden. “Per, wat wordt er bedoeld met (*2 v in 1 stk*)?”, typte ik. Het antwoord was logisch. Enthousiast gooide ik het hele patroon meteen door AI.

Ik volgde gehoorzaam de instructies van Perplexity op, maar er leek iets niet te kloppen. De bodem van de tas werd dik en kromgetrokken. Ik raakte de tel kwijt en trok eruit. Ik begon opnieuw, maar weer met die vreemde dikke bodem, die er totaal anders uitzag dan het voorbeeld. Na vier keer verkeerd tellen, eruit trekken en opnieuw beginnen, was ik klaar.

De tel kwijt

Ik pakte het originele patroon op. “Ahhh,” zei ik tegen mezelf. Het klopte niet, de AI-versie, ik moest het anders doen. “Verdomme, ik moet helemaal opnieuw beginnen,” zei ik tegen mezelf. “Blind vertrouwen op AI was toch niet zo slim.” En dus begon ik voor de duizendste keer, met het originele patroon naast me.

De onderkant is af, nu de tas zelf. Het is een hoop gedoe en ik raak regelmatig de tel kwijt, maar het lukt me wel. Ik moet en ik ga. Zodat ik daarna zo ervaren ben dat ik met twee vingers in mijn neus die kerstkrans in elkaar kan zetten. Als ik het patroon snap, tenminste.

Wil je geen enkele aflevering van ‘at our house’ missen? Klik dan op de tag ‘At our house’ en volg.