Uit de laatste echo bleek dat Cindy’s kindje niet meer leefde: ‘Toen kwam ik erachter wat een gebroken hart is’
Onverklaarbaar gevoel
Dat onverklaarbare gevoel werd vrijwel direct bevestigd door onze verloskundige. Nadat hij naar de echo had gekeken, schoof hij zijn stoel achteruit, zette zijn bril af en zei: ‘Jongens, ik heb slecht nieuws.’ Vanaf dat moment hoorde ik zijn woorden alsof ik verdoofd was. Hij vertelde ons dat hij bij onze dochter spina bifida zag. Hij verwees ons naar het ziekenhuis in Nijmegen, waar zij zich specialiseerden in ernstige afwijkingen.
Ik viel op mijn knieën, mijn wereld stortte in. Het was vrijdagmiddag. We konden er pas maandag komen. Ik weet niet hoe ik dat weekend überhaupt ben doorgekomen. Mijn hoop was verdwenen, ik voelde aan alles dat we afscheid moesten nemen. Dat vermoeden werd ook werkelijkheid. Er zijn vijf graden en onze dochter had de op één na ernstigste vorm. Haar perspectief was hartverscheurend; het kan een leven lang pijn betekenen. Het woord ‘pijn’ gaf voor mij en Ferry de doorslag: dat wilden wij voor ons meisje niet.
Er zat niets anders op dan ons kind uit liefde te laten gaan en de zwangerschap af te breken. Ferry heeft me vastgegrepen en ik heb het gevoel dat hij me nooit heeft losgelaten. Hij zorgde ervoor dat ik rechtop kon staan en sterk kon zijn, zodat onze dochter geboren kon worden en weer los kon laten.
De geboorte
Gelukkig werden we door de artsen in het UMC heel vriendelijk en menselijk behandeld. Ze maakten een afspraak voor de bevalling een paar dagen later. Vreemd genoeg voelde ik Belle tot die dag veel. Haar trappen gaven mij een soort bevestiging dat het goed was. In die achtbaan was ze dichtbij ons en liet ze van zich horen.
Nog een bijzonder moment: Belle zou nog geboren worden, maar werd na een bevalling van acht uur levend geboren. Ze was perfect en helemaal af. Met prachtige oren en nagels aan haar minihandjes en voetjes. De gynaecoloog verzekerde ons dat ze geen pijn had en dat ze nog een half uur op onze borst lag te bewegen en te ademen. Dat was het mooiste geschenk ooit dat we voor altijd zullen koesteren.
Toen zij overleed kregen wij verschillende mogelijkheden voorgelegd, wij kozen voor een waterbegrafenis. Vervolgens wordt de baby in een glazen bak met koud kraanwater geplaatst. Het lichaam reageert hierop door een foetushouding aan te nemen; een prachtig beeld. Zo bleef ze allermooist en konden onze familie en vrienden haar ontmoeten en vasthouden. Mijn geweldige vrienden hadden ook een fotoshoot geregeld Stichting Still.
Rouw en trots
Die tijd voelde dubbel. Er was veel verdriet, maar Ferry en ik voelden ons meteen papa en mama. Belle was het eerste kleinkind van mijn ouders, en ook voor hen was het een mix van rouw en trots op dit mooie meisje. Ze maakte echt deel uit van ons gezin. Ik haalde Belle ‘s ochtends uit de waterbak, wikkelde haar in een handdoek en nestelde haar in mijn bed om haar te bewonderen. Na twee dagen besloten we haar te laten cremeren. Ik raakte al te gehecht aan haar. Haar opgeven was ook het moeilijkste moment van mijn leven.
Ook voor de crematie hebben wij ons eigen plan gevolgd. We woonden haar begrafenis bij met een afspeellijst met muziek die gericht was op onze relatie en Belle. Onze moeders zorgden voor een zee van roze bloemen, passend bij Belle.
Een paar dagen na de crematie plaatsten we een eerbetoon aan Belle op sociale media. We wonen in een kleine stad en wilden ongemakkelijke confrontaties in de supermarkt of op straat vermijden. Zo wisten mensen waarom ik geen dikke buik meer had of achter een kinderwagen liep.
Veel steun
De eerste maanden waren verschrikkelijk. Je wordt wakker en weet meteen dat er iets vreselijks aan de hand is. Jouw wereld staat lange tijd stil. Geen enkel kind is immers zo aanwezig als het kind dat gemist wordt. Gelukkig kregen we van alle kanten veel steun. Onze werkgevers reageerden heel attent, waardoor we alle ruimte kregen om samen te rouwen. Mijn beste vriendin is bevallen van haar dochter en heeft haar naar Belle vernoemd. Dit maakte haar Belle’s ‘zuster van ziel’. Haar liefde kunnen geven, troost mij elke dag.
De relatie met Ferry werd steeds hechter. We vinden nog meer dan ooit liefde, steun, pijn, plezier en liefde in elkaar. Wij zien dit ook als een geschenk van Belle.
Voor mezelf zocht ik hulp bij een professionele rouwcoach om mezelf opnieuw uit te vinden. In het begin ging ik er twee keer per week heen, nu is dat eens in de zes weken.
Er is een leven voor en na Belle. Vroeger was ik heel ruimdenkend en zorgeloos, nu is mijn wereld verdrietig, maar ook sterker, groter en rijker. Het hart van mijn moeder is geopend. Ik voel me moeder en ik weet zeker dat Belle op een dag broers en zussen zal hebben.”
Desirée (51) brengt moeders van doodgeboren baby’s bij elkaar: ‘Samen dragen we de stilte’
