Dune: Prophecy review – een verrassend andere sci-fi gedomineerd door vrouwen op elk niveau | Televisie

Welkom in de Sisterhood – gelijke delen nonnenklooster, school afmaken, paranormaal gymnasium en politieke denktank. Het project wordt gerund door wijze oudere dames, uitgedost in strak zwart, die impulsieve jonge vrouwen opleiden tot de wijze leiders van de toekomst. Het project is om een ​​heldin te koesteren die de thuisplaneet van de Sisterhood kan besturen, evenals alle omliggende planeten. Het zou de mensheid misschien wel kunnen redden.

Over tien millennia zal de Sisterhood de Bene Gesserit worden, een groep vrouwen met formidabele mind-control-vaardigheden die voorkomen in het boek van Frank Herbert uit 1965. Duin en zijn verfilmingen: Rebecca Ferguson, Charlotte Rampling en Léa Seydoux speelden BG-leden in de Denis Villeneuve-films. Dune: Prophecy – een zesdelig drama dat, vaag controversieel, niet is geïnspireerd door Herberts eigen canonieke geschriften, maar door een spin-off boek dat in 2012 mede werd geschreven door zijn zoon Brian – biedt het basisverhaal van Bene Gesserit.

Er is echter nog een achtergrondverhaal waar we doorheen moeten ploegen voordat we ons kunnen vestigen in de wandelgangen, bibliotheken en dojo’s van de Sisterhood. Twee generaties geleden woedde er oorlog tussen bewuste machines en mensen – in de nasleep legde de moeder-overste van de Sisterhood een ernstige uitspraak op het sterfbed af, waarschuwend voor een afrekening, een vreselijk oordeel door een tirannieke macht. Alleen haar gezalfde opvolger, Valya Harkonnen, kon dit tegenhouden. Nu beraamt Valya plannen om het Imperium, de regering van de regio, over te nemen, in een tijd waarin de leider, keizer Corrino, verzwakt is door militaire tegenslagen. Maar net nu ze de grote verhuizing van de Sisterhood plant, lijkt het erop dat de afrekening is gekomen.

Dune: Prophecy, ontwikkeld door Alison Schapker en Diane Ademu-John, wordt op elk niveau gedomineerd door vrouwen. Niet alleen zijn de gemeenschapsleiders vrouwelijk, maar ook sleutelfiguren zoals rebellendubbelagent Mikaela (Shalom Brune-Franklin), de krachtige helderziende ‘waarheidszegster’ Kasha (Jihae) en de ontwrichtende oude vlam Francesca (Tabu) van de keizer zijn ook vrouwen, iets dat zou ondenkbaar zijn geweest in een show als deze als deze twintig of zelfs tien jaar geleden was uitgezonden, hoewel een genderonevenwichtigheid andersom onopgemerkt zou zijn gebleven.

Maar de kritiek op het patriarchaat, waarbij de mannen die de leiding hebben, zich aangetrokken voelen tot het voeren van oorlog als een manier om persoonlijke zwakheden te compenseren, is subtiel – net als elke beoordeling van de dynamiek van een volledig uit vrouwen bestaand hiërarchisch establishment. In de kern is Dune: Prophecy een fantasy-saga, net als alle andere, zij het met een beetje meer bedachtzaamheid en veel minder machismo.

Het drama draait om de relatie tussen Valya (Emily Watson) en haar zus en onderbevelhebber Tula (Olivia Williams), broers en zussen met temperamenten die genoeg schokken om eeuwige wrijving te veroorzaken, maar niet genoeg om ze uit elkaar te drijven. Valya is de leider, rusteloos ambitieus, haar medeleven verborgen achter verschillende lagen van zwaarbevochten realisme; Tula is haar geweten, dat het killerinstinct van haar oudere broer of zus mist en er altijd op uit is om het te temperen, zonder het noodzakelijkerwijs helemaal af te keuren. Watson en Williams, de één staalhard maar zacht gecentreerd en de ander het tegenovergestelde, grijpen precies in elkaar: je ontspant in de pure kwaliteit van beide uitvoeringen wanneer ze samen op het scherm verschijnen.

Het samenspel tussen keizer Corrino (Mark Strong), een legerman met de borst voorop die erop staat de leiding te hebben maar op belangrijke momenten aarzelt, en zijn slimmere vrouw Natalya (Jodhi May), die ernaar verlangt de macht over te nemen en een paar mensen tegen zich aan te schoppen in de lucht, is ook fascinerend. Maar zijn deze delicate contrasten genoeg, vooral wanneer de eerste afleveringen een hoop uiteenzetting en wereldopbouw te verwerken krijgen, waarvan het grootste deel mondeling wordt gedaan? In de eerste afleveringen is sprake van verraderlijke seks en een paar akelige sterfgevallen, maar zelfs de dodelijke slachtoffers zijn cerebraal: de gedoemden ontmoeten hun lot door visioenen te krijgen die zo levendig zijn dat ze dodelijk blijken te zijn, of – wanneer de moordenaar bij hen in de kamer is – door bereid zijn te sterven door een tegenstander met sterkere mentale krachten dan die van henzelf.

Met een groot deel van de dialoog over paranormale inzichten, cryptische profetieën, religieuze overtuigingen en politieke strategieën, voelt Dune: Prophecy soms aan als een show waarin mensen bespreken wat er is gebeurd en zal gebeuren, meer dan dat ze dingen zelf laten gebeuren. Het wordt nog verder vertraagd wanneer het, begonnen met het kort introduceren van de jongvolwassenen Tula (Emma Canning) en Valya (Jessica Barden) in een inleiding, later teruggaat naar deze eerdere tijdlijn, in scènes die moeite hebben om iets toe te voegen dat nog niet is aangetoond. door de oudere zelf van de personages.

Dune: Prophecy ziet er geweldig uit, met zijn heldere monochrome stijl en zijn mooi buitenaardse architectuur, waarbij de laatste gebaseerd is op de haarspeldbochten die worden opgeroepen door het titellettertype van de franchise. De wereld die het opbouwt – intens, intellectueel, meedogenloos meritocratisch en toch getint met het onvoorspelbare en bovennatuurlijke – is een sjabloon voor een verkwikkend ander soort sciencefiction. Maar er is nog werk aan de winkel om deze aarzelende start te overwinnen.