Deze ‘langgerekte’ en ‘zelfingenomen’ film bewijst dat de musical niet in twee delen hoefde te worden opgesplitst

Er zijn behoorlijke optredens van Cynthia Erivo en Ariana Grande – maar deze vlakke openingsaflevering van de prequel van The Wizard of Oz zal degenen die nog geen superfans zijn misschien niet bekeren.

Een van de belangrijkste dingen die je moet weten over Wicked, de verfilming van de succesvolle Broadway-musical op groot scherm, is dat het niet echt een verfilming op groot scherm is van de succesvolle Broadway-musical: het is een bewerking van de eerste helft. De titel, zowel op het scherm als niet op de posters, is Wicked Part One, en eindigt met het onderschrift “To Be Continued”, dus kijkers moeten gewaarschuwd worden. We hebben soortgelijke trucs met ons uitgehaald door de makers van Missie: onmogelijk – gegist besteken Harry Potter en de Relieken van de Dood, maar het is nog steeds frustrerend om te beseffen dat je na tweeënhalf uur pas halverwege het plot bent en dat Deel Twee pas over een jaar in de bioscopen zal verschijnen. Het is alsof je tijdens de pauze uit een theater wordt gezet.

Wat de redenen van de filmmakers ook zijn, je kunt niet anders dan hun arrogantie kwalijk nemen. De implicatie is dat hun verhaal zo diepzinnig is dat het vijf volledige uur filmtijd vergt. En Wicked zal niet iedereen ervan overtuigen dat dat het geval is.

Voor degenen die de show, die in 2003 op Broadway in première ging en sindsdien loopt, nog niet gezien hebben, is het een spin-off van L Frank Baums The Wonderful Wizard of Oz, waarin het achtergrondverhaal van Glinda de Goede en de boze heks van het Westen. Het begint tegen het einde van de klassieke film uit 1939, De Tovenaar van Ozwaarbij de boze heks is opgelost door water dat Dorothy op haar heeft gespat. Glinda bezoekt het Munchkin-dorp om het blijde nieuws te delen, waarop de Munchkins haar vragen naar de vriendschap die ze had met de Boze Heks in vervlogen tijden, toen haar naam Galinda was. En zo begint een verhaal dat het beste kan worden omschreven als Harry Potter elkaar ontmoet Gemene meisjes. Het speelt zich grotendeels af binnen de Italiaanse muren van de onaangenaam genaamde Shiz University in Oz en brengt de relatie in kaart tussen de aangevallen Elphaba, gespeeld door Cynthia Erivo, en de zelfverzekerde Galinda, gespeeld door Ariana Grande-Butera (dwz de popster die bekend staat als Ariana Grande, maar op het scherm wordt haar volledige naam vermeld).

Elphaba is geboren met een erwtengroene huid, waardoor ze zich altijd een buitenstaander heeft gevoeld. Haar telekinetische krachten, die tot leven komen wanneer ze boos is, helpen de zaken ook niet. En eigenlijk is ze alleen naar de Shiz Universiteit gekomen om haar zus (Marissa Bode) in de gaten te houden, die een rolstoel gebruikt. Galinda is ondertussen de archetypische Amerikaanse bijenkoningin, een door kleding geobsedeerde blondine die door iedereen om haar heen bijna net zo veel wordt aanbeden als zijzelf. Deze twee hebben een hekel aan elkaar zodra ze gedwongen worden een kamer te delen – ze zingen zelfs een duet over het onderwerp – en de situatie wordt verergerd wanneer de tovenarijleraar van de universiteit, Madame Morrible (Michelle Yeoh, die geen zangeres is) de voorkeur geeft aan Elphaba, en de knappe prins Fiyero (een scène-stelende, opschepperige Jonathan Bailey) geeft de voorkeur aan Galinda. Of toch?

Als je al fan bent van de musical, zul je waarschijnlijk blij zijn met het nauwgezette werk dat regisseur John M Chu (Gekke rijke Aziaten, In de Hoogten) heeft gedaan om het naar het witte doek te brengen. Er is een gelikt scenario van Winnie Holzman en Dana Fox, de liedjes van Stephen Schwartz zijn groots en opzwepend, en je kunt zien dat legers van ambachtslieden dagenlang hebben gewerkt aan elke pruik, geborduurd jasje en decoratie op het kleurrijke, glanzende kunstmatige decor. Ook de twee hoofdrolspelers zijn goed gecast. Erivo is ontwapenend lief en kwetsbaar, maar behoudt een vleugje latente dreiging, en Grande-Butera, die noten zo hoog kan slaan dat alleen honden ze kunnen horen, is grappig als een vrolijk parmantige narcist. Ze zou interessant zijn geweest Barbie als Margot Robbie de rol niet had gespeeld.

Als je echter nog geen liefhebber van de musical bent, ben je misschien niet bekeerd. De film eindigt met een nummer genaamd Defying Gravity, dus het is alleen maar eerlijk om te zeggen dat dat precies is wat Wicked niet weet te bereiken. Het neemt geen vlucht. Het bevat niet de geweldige grappen, de verrassende wendingen of de verbluffende dansroutines die je misschien betoverd hebben, en het wordt belast door onderontwikkelde subplots en onderbenutte ondersteunende personages (die vermoedelijk hun moment hebben in deel twee). ), maar ook door zijn eigen gevoel van eigenbelang. Met elk bloedstollend empowermentlied lijkt Wicked te verklaren dat het een belangrijk kunstwerk is. En toch is de boodschap over het niet mishandelen van mensen alleen maar omdat ze een groene huid hebben niet bepaald subtiel, en zijn de vragen die de film beantwoordt niet bepaald urgent. Waarom draagt ​​Elphaba een puntige hoed? Waarom veranderde Galinda haar naam in Glinda? Hoe kunnen de vliegende apen vliegen? Waarom is de gele stenen weg geel? Dit zijn niet de meest cruciale kwesties ter wereld, maar als je graag een prequel van Wizard of Oz wilt zien, zou ik Oz the Great and Powerful van Sam Raimi aanbevelen, dat in 2013 uitkwam.

Wicked is in vergelijking langgerekt en saai. Het zou misschien lichter zijn geweest als de redactie een subplot had gemaakt over magisch pratende dieren, wat niets toevoegt behalve enkele minuten speelduur. En ze hadden Elphaba’s zus kunnen afsnijden, die verbijsterend weinig te doen heeft. Op die manier had de film de hele musical kunnen samenvatten in één snel bewegend, bevredigend entertainment. Zoals het nu is, heb ik een sterk vermoeden dat Wicked veel beter zal werken als het eerste deel van een double bill, waarbij Wicked Part 2 na een pauze wordt vertoond. Maar om het zeker te weten zullen we nog een jaar moeten wachten.

Wicked wordt op 22 november uitgebracht in de Britse en Amerikaanse bioscopen