Nederland

Een feestelijk concert waarin dirigent Lorenzo Viotti ‘alles op het spel wil zetten’

Vanavond kunnen we alles riskeren”, zegt dirigent Lorenzo Viotti vanaf het podium. Het wordt een avond met ‘veel energie’ die ‘de vrijheid van emotie en de vrijheid van meningsuiting in muzikale zin’ viert.

Dat zijn grote beloftes voor een ‘Feestelijk Concert’. Het Nederlands Philharmonisch Orkest geeft er ieder jaar aan het einde van het jaar eentje: ontspannen sfeer, vrolijke muziek. Een concept dat de populaire chef-dirigent Lorenzo Viotti, een voorstander van losse concertetiquette, als gegoten zit. Twee jaar geleden hij dirigeerde het feestelijke concert achter een drumstel. Dit jaar neemt Viotti afscheid als chef-kok, dus het is nog maar de vraag of we hem nog een keer terugzien als feestdirigent.

Geen drumstel dit jaar, maar vrolijke muziek: korte grapjes van spannende, enthousiaste, lyrische en swingende muziek met veel hoog sopraangeschreeuw en dreunende tenornoten van onder meer Bernstein, Weill, Glinka en Johann Strauss.

Sopraan Julie Fuchs is er voor de hoge noten. Zij maakte impressie van vorig jaar als Cleopatra in Händels opera Giulio Cesare van De Nationale Opera, maar zingt nu onder meer ‘Je veux vivre’ in vele kleuren Romeo en Julia van Gounod en ‘Youkali’ van Kurt Weill. Ze vindt niet meteen de rust voor subtiliteiten, maar wel uit de afscheidsaria ‘Il faut partir’ De dochter van het regiment ze creëert een gelaagd hoogtepunt van Donizetti, dat langzaam van kleur verandert van verwijt via geschrokken besef naar acceptatie.

Bulderen komt Joshua Guerrero spelen, die je eerder dit jaar zag bij de Nationale Opera kon horen hoe havenarbeider Luigi binnenkwam De tabberdonderdeel van Puccini Het drieluik. Hij daalt niet van de hoge trap af, maar staat tot ieders verbazing plotseling midden in de zaal te zingen. De eerste twee zinnen van ‘È la solita storia del pastore’ de Arlesiaan van Francesco Cilea je mist het, want het hele publiek draait zich opgewonden schuifelend en mompelend om. Guerrero – tenor volgens het boekje, maar vanavond tenminste kniediep in het kleurendomein van een bariton – zingt alsof hij à la De drie tenoren moet een voetbalstadion vullen, en het is beter om daar niet in subtiliteiten te vervallen.

Gastoptredens

De musici van het Nederlands Philharmonisch Orkest spelen het feestelijke concert duidelijk met veel plezier en ongebreideld enthousiasme. Dat ze het concert in de agenda hebben weten te passen is eigenlijk behoorlijk indrukwekkend. Ze zitten midden in een reeks van tien keer De vleermuisde kerstoptreden van De Nationale Opera, die zij onder leiding van Viotti met verve begeleiden.


Lees ook

Is operette nog mogelijk? Nou ja, als ‘Die Fledermaus’ goedburgerlijke maskers vol groot plezier wil afzetten

Scène uit Die Fledermaus van de Nationale Opera. Foto's Bart Grietens

De avond biedt twee verrassingen: de eerste is een gastoptreden van Marina Viotti, de zus van, die in het land is voor een rol in De vleermuis. De tweede verrassing maakt indruk: terwijl Viotti tussen de percussionisten plaatsneemt, dirigeert assistent-dirigent Alejandro Cantalapiedra (1994) het laatste stuk op het programma; de Mexicaan door en door Tweede Danzon van Arturo Márquez. Zijn praten en bewegen doen sterk denken aan Terry Jones, dat alleen al is vertederend, maar dan probeert hij ook nog eens allerlei contrasten in de muziek te brengen. Zelden zie je zo’n tijdvertragende rubato in het dirigeerstokje. Daar is de NedPhO niet op voorbereid, maar dat maakt niet uit, met Cantalapiedra kun je je moeiteloos voorstellen hoe het zou moeten klinken.

Samen creëren ze een feestelijke mix van operadrama waarbij je op een zomeravond in Italië normaal gesproken helemaal naar een toeristisch optreden moet gaan. Nu krijg je het hier op een Nederlandse sombere eerste winteravond. Het overwegend jonge publiek hoeft zich niet af te vragen wanneer je mag klappen. Deze vrijheid van applaus wordt ruimschoots gegrepen door het opgetogen publiek.

Assistent dirigent Alejandro Cantalapiedra (1994) verrassingen in het Concertgebouw.
Foto door Edward Lee




Related Articles

Back to top button