De zomerhitte? Een verlangen om de zorgen over de oorlog in Iran en de olieprijzen weg te nemen? Het giechelklare idee van overheidsfunctionarissen die modetrends mede ondertekenen? Een nieuwe wending in het dress-casual-verhaal?
Wat het ook is, korte broeken staan plotseling in de schijnwerpers.
Zoals veel trends en prototrends begon deze in Tokio – maar niet bij de coole kinderen in Harajuku, maar bij de kantoorthermostaat.
Yuriko Koike, momenteel gouverneur van Tokio, lanceerde haar ‘Cool Biz’-campagne ruim twintig jaar geleden toen ze leiding gaf aan het ministerie van Milieu van het land, waarbij ze mannelijke en vrouwelijke arbeiders in dichtgeknoopte kleding aanmoedigde om tijdens de verzengende zomers hun laagjes uit te trekken.
Deze zomer kregen korte broeken het groene licht van Cool Biz voor mannen, wat wereldwijd belangstelling wekte toen The New York Times, BBC en anderen de controverse en de algemene afkeer van beenhaar in Japan opmerkten.
Zou dit buiten Japan kunnen gebeuren? Vragen aan een aantal grote New Yorkse banken, bedrijven met ‘professionele’ profielen en zelfs verschillende modemerken bleven onbeantwoord.
Toch zijn de dresscode en de verdediging daarvan niet meer wat het ooit was.
En hoewel veel mensen zich ervan bewust zijn dat hun bedrijf dresscodes hanteert, weten de meesten pas echt wat daar voor nodig is, totdat er een mode-ongeluk gebeurt.
Het zijn grotendeels sociale normen, inclusief normen op de werkplek, die toezicht houden op de knieën en daaronder.
Korte broek van de Thom Browne Confectiecollectie voorjaar 2027.
Giovanni Giannoni/WWD
Douglas Hand, een advocaat bij Hand Baldachin & Associates met een lange lijst modeklanten, zei dat de ongeschreven dresscode bij zijn bedrijf ‘er professioneel uitzien’ is.
“Tenzij je tennis of voetbal speelt of misschien als boswachter werkt, zien korte broeken er niet professioneel uit”, zei Hand. “Dat gezegd hebbende, ondersteunen wij als modeadvocatenkantoor onze klanten wel en een aantal hebben meer op maat gemaakte shorts aangeboden die eigenlijk bedoeld zijn om als pak met een jasje en stropdas te worden gedragen.
“Het is bekend dat ik deze draag op momenten dat de hitte-index snel is gestegen, maar ik wil nog steeds respect tonen voor mijn klanten en respect voor het werk”, zei hij. “Als een heer een korte broek naar zijn werk gaat dragen, moet hij er ook voor zorgen dat zijn benen in vorm zijn en dat de korte broek net zo is gemaakt als een pantalon – zonder trekkoorden of elastische taillebanden.”
Dat geldt waarschijnlijk voor de meeste nette beroepen.
Na de 25 jaar durende nonchalance van de mode en nu de pandemische verschuiving naar thuiswerken tot rust komt, wordt iedereen weer een beetje formeler, zegt Sonia Lapinsky, leider van de moderetail en managing director bij AlixPartners.
“Assortimenten veranderen en veranderen nu”, zei Lapinsky. “Athleisure is niet langer het nieuws van de dag. Dat ligt nu achter ons. Mensen zijn op zoek naar meer variatie in hun garderobe en willen niet overal hetzelfde dragen.”
“Zelfs schoenen, vrijetijdsschoenen staan natuurlijk nog steeds op nummer één”, zei ze. “Maar de jongere generaties willen weer hakken. Ze hebben het gevoel dat ze iets hebben gemist, omdat er een hele generatie was die nooit een paar hoge hakken droeg. En nu is er een beetje heimwee naar de tijd dat nette schoenen nog iets waren.”
Maar de stuwkracht achter de shorts-drukte in Tokio is iets dat weerklank vindt in het bredere mode-ecosysteem.
“Niemand gaat het comfort uit de weg”, zei Lapinsky. “Het pak moet een snit en pasvorm hebben die toch natuurlijker en comfortabeler aanvoelt à la athleisure. En hetzelfde geldt voor andere kledingstukken. Shorts maken deel uit van dat geheel, we willen gewoon comfortabel zijn als het warm is.”
Maar New York is misschien nog niet zo klaar voor het werk, ook al is het toegestaan.
“In de VS zijn we zo overgeconditioneerd”, zei Lapinsky. “Ik zie dat de rest van de wereld zelfs een deel van deze coole kleding adopteert – het is een hittegolf in Europa die ze nog nooit eerder hebben gezien.”
