Afgezien van de rococostijl met zijn suikerzoete strikken en kokette uitstraling, is het een bijzonder jaar voor Marie Antoinette. Deze opmars begon afgelopen herfst, toen het V&A Museum in Londen de uitgebreide tentoonstelling Marie Antoinette Style opende, die nog tot het voorjaar van 2026 te zien is. Bovendien viert de film Marie Antoinette (2006) van Sofia Coppola dit jaar zijn twintigste verjaardag. Dit gaat gepaard met een grote tentoonstelling in Versailles, een bioscoop-heruitgave in 4K-kwaliteit, een bijbehorend boek en de nieuwe documentaire Making Marie Antoinette, die vanaf 6 november te zien is.
Making Marie Antoinette belicht de onbekende kant van de film. Eleanor Coppola, de moeder van Sofia Coppola en een gelauwerd documentairemaakster, was aanwezig op de set en legde zo’n 80 uur aan beeldmateriaal vast. Dit materiaal werd vervolgens teruggebracht tot een selectie die een blik achter de schermen biedt en laat zien welk vakmanschap er schuilgaat achter de visuele reis van de film. Zo zijn er beelden te zien van kostuumontwerpster Milena Canonero aan het werk, en grappige momenten met hoofdrolspelers Kirsten Dunst en Jason Schwartzman in Versailles – een locatie waar de filmploeg destijds op unieke wijze toegang toe kreeg.
De tekst loopt verder onder de foto.
Gedurende de hele documentaire leest Diane Lane voor uit de dagboeken van Eleanor, waarbij ze reflecteert op alles wat ze ziet en op haar relatie met haar dochter. Het proces om de documentaire samen te stellen begon tijdens de pandemie in het familiehuis in Napa, toen ze de dozen met opnames openden en haar beeldmateriaal gingen bekijken.
‘Ze vond het heerlijk om op de set te zijn – ze hield van het werk van Milena en nam elk detail in zich op: de kostuums, de bloemdecoraties, de stoffen die door de afdeling vormgeving werden gebruikt, en de reconstructies van 18e-eeuws eten’, aldus Sofia Coppola in een persverklaring over de aanstaande documentaire. ‘Toen ik klein was, liet ik haar altijd mijn tekeningen van meisjes in prinsessenjurken zien; ze vond ze prachtig en moedigde me altijd aan. Dit project is daar een voortzetting van. Ik hoop dat mensen die van die film genieten, kunnen ervaren hoe het was om op die set aanwezig te zijn, en hoe het was om te strijden voor een vrouwelijk perspectief in een tijd waarin dat nog ongebruikelijk was.’
De tekst loopt verder onder de foto.
De oorspronkelijke film blijft ontwerpers zoals Sandy Liang, evenals modeliefhebbers, inspireren. Misschien was Marie-Antoinette wel een van de eerste echte mode-influencers, ook al werd ze destijds niet als zodanig erkend. Ze kleedde zich in ieder geval voor zichzelf, vanuit een uitgesproken eigen visie.
Fans laten zich nog altijd inspireren door de kostuums voor hun dagelijkse outfits: ‘Toen ik hoorde dat de kostuumontwerpen voor Sofia Coppola’s Marie Antoinette gebaseerd waren op een doos met pastelkleurige macarons van Ladurée, wist ik eindelijk dat ik niet gek was dat ik de neiging voelde om al die poederroze, babyblauwe, crèmekleurige en sorbetgele jurken wel op te willen eten’, vertelt modeverzamelaarster Gisela Castillo. Zij draagt regelmatig roze tule jurken met meerdere lagen en rokken vol ruches – helemaal in de stijl van Marie-Antoinette – zelfs als ze gewoon een boodschap gaat doen. ‘Twintig jaar later kun je me nog steeds in Soho tegenkomen, terwijl ik een handvol macarons van Ladurée naar binnen werk, gekleed in een van mijn vele op de rococo-stijl en Marie-Antoinette geïnspireerde outfits. Mijn kledingkast puilt uit van de tule, zijden taft, crinolines en onderrokken in allerlei pasteltinten – allemaal geïnspireerd door Sofia’s 18e-eeuwse Marie Antoinette–moderevival.’
De tekst loopt verder onder de post.
Het jubileum bewijst onmiskenbaar de blijvende kracht van de rococo-esthetiek, bezien door een vrouwelijke blik: het is onmogelijk om de toewijding van de modewereld aan meisjesachtige strikken, pasteltinten en juwelen – elementen die de film twintig jaar eerder op het witte doek populair maakte – over het hoofd te zien. Laat ze tule dragen.
Kristen Bateman is een bijdragende redacteur bij Harper’s Bazaar. Haar eerste modeartikel werd gepubliceerd in Vogue Italia tijdens haar eerste jaar op de middelbare school. Sindsdien heeft ze stage gelopen en bijgedragen aan WWD, Glamour, Lucky, i-D, Marie Claire en meer. Ze creëerde en schrijft de #ChicEats -column en behandelt mode en cultuur voor Bazaar. Als ze niet schrijft, volgt ze de nieuwste catwalkcollecties, verft ze haar naar haar stemming en oefent ze haar Italiaans in de hoop 90% korting te krijgen op Prada bij de Toscaanse verkooppunten. Ze houdt van vintage shoppen, desserts en katten.
