Als je Fatehpur Sikri zou bezoeken, een fort gebouwd door de grote Mughal King Akbar, is de eerste stop in de rondleiding ‘Jodha Ki Rasoi’, de keuken van Akbar’s hindoe -vrouw, Jodha Bai. Waarom een aparte keuken? Omdat ze een strikte vegetariër was. Om haar geloof te respecteren, creëerde Akbar, een moslim keizer met Mongool en Timurid -afkomst, een grote keuken waar geen vlees was toegestaan. Het Mughal Court respecteerde het niet alleen, ze genoten van de vegetarische delicatessen die ze bereidde.
Dit enkele detail laat zien wat India altijd is geweest: een land van diepgeworteld syncretisme. En het duidelijkste bewijs ervan ligt in ons eten. Het culinaire erfgoed van India is niet alleen recepten; Het wordt inclusiviteit eetbaar gemaakt.
Ik ben opgegroeid met deze opname. Mijn jeugd was gevuld met ‘tabarruk’ (heilig voedsel) van het heiligdom van Hazrat Nizamuddin Aliya, wanneer de taal alleen vegetarische vier dient. Dezelfde traditie gedijt bij Chishti heiligdommen zoals Khwaja Gareb Nawaz en Qutubuddin Bakhtiyar Kaki. Ik heb ook ‘Panchmewa Prasad’ gekoesterd van Vaishno Devi, ‘Kada Prashad’ uit Bangla Sahib, Makhan Mishri op Janamashtami, Halwa-Puri tijdens Navratri en pruimtaarten op Kerstmis.
Helaas portretteert media vaak de gemeenschappelijke onenigheid als de bepalende realiteit van India. Dat is verre van de waarheid. Eeuwen van culturele uitwisseling met Perzen, Arabieren, Portugezen, Centraal -Aziaten en de Britse vormige Indiase keuken. Ons eten is niet alleen divers, het is goddelijke samensmelting, verrijkt door geloven en tradities.
De Portugezen brachten Vindaloo, afgeleid van “Vinha de Alhos” (wijn en knoflook). De Arabieren begaafden ons geurige kebabs en stevige stoofschotels. De Parsis bracht Patra Ni Machi en Farma, hun eigen kijk op gebakken kip. De Britten lieten mulligatawny soep achter. Vandaag in Goa lijnen restaurants naast elkaar met varkensvlees, rundvlees en pure vegetarische maaltijden. Als dat geen inclusiviteit is, wat is dan?
Wereldwijd is ook voedsel krachtige diplomatie. UNESCO noemde Delhi een ‘creatieve stad van gastronomie’. Dergelijke herkenning verandert percepties. Overweeg Thailand: in de vroege jaren 2000 lanceerde de regering ‘culinaire diplomatie’ om Thaise voedsel in het buitenland te promoten. De resultaten waren verbazingwekkend. Tussen 2001 en 2019 zijn toeristenaankomsten gestegen van 10 miljoen naar bijna 40 miljoen, waardoor het het achtste meest bezochte land ter wereld was. De export van voedsel steeg en rangschikte het tot de top 15 wereldwijd.
Hoe gaat deze link naar India? Omdat de afgelopen jaren de wereldkoppen vaak het voedselverhaal van India hebben verminderd tot beperking van debatten rond rundvlees. Dit mist het grotere plaatje. Eerbied voor de koe maakt al eeuwen deel uit van de Indiase cultuur, en hoewel geïsoleerde geweldsincidenten helaas hebben plaatsgevonden, zijn ze niet de essentie van het voedselheritgoed van India. Wat India echt definieert, is de veerkracht van zijn inclusieve keukens, van Langars en Prasad tot Biryanis en Vindaloos, waar gemeenschappen samen blijven eten, samen vieren en samen innoveren.
Om de seculiere stof van India te begrijpen, hoeft men alleen in de keukens te stappen. Culinaire uitwisselingen zijn niet louter coëxistentie maar actieve verrijking. Mughlai-keuken heeft een beschikt over Niharis, Kormas en Biryanis, maar Indiase vegetariërs innoveerden hun eigen versies, Kathal Biryani, Soya Chaap, Hare-Bhare Kebabs. Dit zijn geen vervangers maar creatieve alternatieven, wat weerspiegelt hoe voedsel zich aanpast aan geloof en geloof zonder de rijkdom te verliezen.
Het syncretisme van India is altijd meer geweest dan theorie, het is geleefd. Voedsel is de draad die tempels, heiligdommen, gurudwara’s en kerken aan elkaar verbindt. Elke prasad, elke langar, elk feest, elke keuken heeft dezelfde boodschap: inclusiviteit is niet alleen het verleden van India, het is de essentie.
In elke hap dient India de wereld, geen divisie, maar eenheid.
De schrijver is een columnist en politieke analist in Delhi.
