Naar aanleiding van het nieuws dat acteur Diane Keaton overleden in het weekend, 79 jaar oud, a klem van haar tijdens een Ralph Lauren-show in 2022 dook weer op op sociale media. Catwalks kunnen serieuze plekken zijn, maar de Oscar-winnaar heeft er duidelijk lol in: hij drinkt wijn, lacht, zwaait met zijn hoofd op de muziek en juicht modellen toe als ze voorbijkomen.
Het moment weerspiegelt niet alleen de androgyne maatstijl waar ze bekend om stond, of het feit dat labels haar op de eerste rij wilden hebben – het laat zien dat Keaton iemand was voor wie mode instinctief en onstuitbaar leuk was.
In een tijd waarin beroemdheden zelden het huis verlaten zonder de hulp van een stylist (en in een branche waar iedereen modieus is, hoewel weinigen echt stijlvol zijn), was de aanpak van Keaton uniek. Expressief en onvolmaakt, maar altijd charmant, haar persoonlijke stijl was precies dat: persoonlijk. Haar garderobe met blazers, bolhoeden en talloze coltruien was onmiskenbaar van haarzelf. Ze was haar eigen styliste.
“Diane marcheerde altijd op het ritme van haar eigen trommel – in de manier waarop ze leefde, de manier waarop ze de wereld zag en de manier waarop ze ons allemaal liet voelen,” Ralph Lauren gepost op sociale media op zondag. “Ze was authentiek, uniek en vol hart. Ze was altijd zichzelf – uniek in zijn soort.”
Keaton’s opkomst in Hollywood dateerde van vóór de fixatie van de mode-industrie op het samenstellen van elke look van sterren. En haar liefde voor kleding dateerde van vóór haar roem. In haar koffietafelboek ‘Fashion First’, uitgebracht in 2024, vertelde de acteur over een fascinatie uit haar kindertijd voor accessoires en de op maat gemaakte outfits die haar moeder maakte op de naaimachine van het gezin.
Tegen de tijd dat ze in de jaren zeventig bekendheid verwierf door de eerste delen van de trilogie ‘The Godfather’, was haar gevoel voor stijl goed aangescherpt. Op het scherm vervaagde de grens tussen feit en fictie.
Hoewel het meestal oneerlijk zou zijn om de stijl van een acteur te beoordelen op basis van zijn kostuums, kleedde Keaton zich effectief aan voor haar bepalende rol in ‘Annie Hall’ uit 1977. Ze deed dit in opdracht van regisseur Woody Allen, die het personage losjes op haar had gebaseerd (en de film zelf op hun relatie). Halls ondermijning van herenkleding – slappe hoeden, losse pantalons en oversized overhemden met kraag, of een stropdas die uit de onderkant van een vest steekt – was in veel opzichten die van Keaton.
De outfit die ze droeg om een Oscar in ontvangst te nemen voor dat optreden was ook duidelijk Keaton: een Armani-blazer met dubbele rij knopen, versierd met een roze anjer en gecombineerd met een gestreepte rok over een broek. Het gaf een pittige draai aan androgynie in een tijd waarin weinigen op de rode loper afdwaalden van conventionele avondkleding. Dit was in geen geval een methodische aankleding: haar liefde voor bolhoeden, geplooide broeken en smokings heeft haar ‘Annie Hall’-tijdperk lang overleefd. Dat gold ook voor haar voorliefde voor extra brede riemen, opvallende brillen, halsdoeken, pochetten en allerlei accessoires die haar persoonlijkheid in elke outfit hielpen.
Niets van dit alles wil zeggen dat haar stijl niet is geëvolueerd. Vaak afgebeeld modeweken bijwonen en catwalkshows hield Keaton duidelijk op de hoogte van de trends en verwerkte deze in haar garderobe. Ze droeg Comme des Garçons en Thom Browne als ze grenzen wilde verleggen en plezier wilde hebben met silhouetten; ze droeg kleine zwarte jurkjes en rokken met stippen om de critici eraan te herinneren dat ze meer dan een broekpak in haar onberispelijk op maat gemaakte mouw had.
Haar kostuums evolueerden ook. In latere films als ‘Something’s Gotta Give’ beheerste Keaton een bepaald soort welvarend bicoastaal archetype: de manier waarop ze zich gedroeg in kasjmier, frisse overhemden en witte spijkerbroeken zei soms meer over privileges dan over de scripts zelf. Als acteur en persoon wist ze heel goed dat kleding kon spreken.
Toch bleef één ding consistent: Keaton nam zichzelf nooit zo serieus als mode. Ze wijdde een heel hoofdstuk van haar bovengenoemde boek aan misstappen en faux pas, zoals het pak-met-staart uit 2004 dat haar op verschillende ‘slechtst geklede’ looks bracht. “Hoe meer we aan het boek werkten, we ontdekten humor in mijn keuzes. Ik bedoel hysterie”, zegt ze verteld Dameskleding dagelijks. “Dit is waarschijnlijk mijn favoriete hoofdstuk. Als we niet om onszelf kunnen lachen, waar gaat het leven dan over?”
