Media en Cultuur

Emirati Artist verkent ruimte, structuur en systemen op Art Dubai 2025

Er is een rustige intensiteit in de manier waarop Sarah Almehairi over haar werk spreekt. Een stilte, niet van aarzeling, maar van precisie – dezelfde soort doordachte intentionaliteit die haar praktijk definieert. Een Emirati -kunstenaar die werkt aan het schilderen, beeldhouwen en installatie, AlmeAhairi heeft de afgelopen jaren een vocabulaire gebouwd op basis van abstractie, geometrie en materialiteit. Dit jaar brengt ze een nieuw hoofdstuk van die taal naar Art Dubaiwaar ze presenteert met toonaangevende hedendaagse galerij Carbon 12.

De kern van haar evoluerende praktijk ligt een diepe fascinatie voor systemen-niet de rigide, technocratische soort, maar systemen als poëtisch, iteratieve en vaak zelfreferentiële kaders. “Wat me aanvankelijk tot abstractie trok, is hoe benaderbaar het was en hoe verbonden ik me er altijd voor voelde”, zegt ze. “Het zorgt ervoor dat er zoveel door kan worden gezien en er ook van kan worden gemaakt.”

Haar werken zijn vaak opgebouwd uit geometrische structuren die herhalen en muteren in een serie. Vormen komen terug. Lijnen komen weer op. Roosters keren terug. “In mijn praktijk bouwen systemen op natuurlijke wijze op de manier waarop ik maak – of het nu gaat om het maken van series of zelfs het proces waarin ik visuele elementen in een enkel stuk organiseer”, legt ze uit. “Het werk zelf wordt een zelfreferentieel systeem en leert zich aan het volgende werk om te volgen.”

Deze organische maar analytische benadering is met name zichtbaar in haar nieuwste oeuvre, Off-centric – Een sculpturale voortzetting van haar eerder Off gecentreerd serie. Terwijl de vorige werken flirten met dimensionaliteit, duiken deze nieuwe stukken in het hoofd. “Deze keer verken ik de ruimte aandachtiger”, zegt ze. “Het werk verschuift langzaam meer sculpturaal.” Het is een evolutie die spreekt tot haar blijvende interesse in wat er tussen ligt – tussen mediums, tussen vlakheid en vorm, tussen architectuur en geheugen.

Hoewel getraind in ontwerp, is AlmeAiri grotendeels zelf geregisseerd in haar artistieke verkenning. Haar multidisciplinaire aanpak stelt haar in staat om vloeiend te bewegen tussen oppervlakken en materialen, waardoor ze de vorm kiest die het beste past bij het concept dat ze doormaakt. “Een multidisciplinaire kunstenaar zijn en in het verleden met zoveel materialen werken, helpt mijn volgende beslissing te begeleiden”, zegt ze. “Het medium dat ik kies, complimenteert niet alleen het werk, maar verhoogt het ook.”

Wood is een materiaal dat een blijvende aanwezigheid in haar praktijk heeft gehouden – zowel vanwege zijn fysieke kwaliteiten als zijn metaforische gewicht. “Ik experimenteer altijd met manieren om hout naar de volgende stap te brengen in termen van integratie in mijn Off gecentreerd Series, “legt ze uit.” Ik probeer constant het idee van een sculptural schilderij en verschillende manieren aan te vechten waarop dat vorm kan krijgen. “

Het proces van AlmeAiri lijkt mogelijk methodisch, zelfs architecturaal, maar het is ook vol emotie – uitgedrukt door nuance in plaats van drama. Ze omarmt onvoorspelbaarheid en verstoring binnen de grenzen die ze voor zichzelf stelt. “Het gaat erom de juiste hoeveelheid spanning tussen structuur en spontaniteit te hebben,” zegt ze. “Na verloop van tijd heb ik beperkingen voor mezelf vastgesteld bij het maken van een werk, en mijn werk altijd terug te keren naar ‘het rooster’ creëert de ultieme structuur. Ik compenseer deze elementen met momenten van onderbreking, die visueel als spontaniteit doorkomen.”

Dit concept van evenwicht-tussen gedachten en gevoel, orde en improvisatie-staat de kern van haar kunst maken. Het weerspiegelt ook een groter gesprek over hoe kunstenaars in de Golf omgaan met ruimte, identiteit en wereldwijde kunstgeschiedenis door steeds meer persoonlijke, formeel rigoureuze praktijken.

Hoewel het werk van Almeari niet openlijk autobiografisch is, sijpelt haar omgeving onvermijdelijk binnen. Opgroeien in Abu Dhabi, werd ze omringd door een constant verschuivend architecturale en sociale landschap – een die nu de manier informeert waarop ze ruimte en systemen benadert. “Abu Dhabi biedt zulke unieke landschappen”, zegt ze. “Maar mijn gelijkspel aan ruimte, systemen en taal was iets meer aangeboren.” Meer recent heeft ze nagedacht over openbare ruimtes en hun vermogen om grotere omgevingen te informeren – een interesse die haar praktijk in nieuwe richtingen begonnen te duwen.

“Mijn praktijk houdt zich vrij vaak bezig met de ruimte”, reflecteert ze. “En ik zie het zeker werken met verschillende architecturen, omdat het vrij transformerend is. Niet alleen helpen deze omgevingen het werk vorm te geven, maar ook vorm te geven aan de omgevingen waarin het werk bezig is.”

Deze wederzijdse relatie tussen kunstwerken en setting voelt bijzonder relevant aan bij Art Dubai, waar regionale en internationale gesprekken over hedendaagse kunst samenkomen.

Maar haar ambities reiken verder dan de tentoonstelling zelf. “Ik hoop dat mijn werk bijdraagt ​​aan de evoluerende dialoog in de hedendaagse kunstscène van de VAE,” zegt ze. “Samenvatting werkend in vorm, kleur en geometrie, hoop ik het publiek te betrekken op een manier die ook relevant en sterk aanvoelt in connectiviteit op wereldwijde schaal.”

Er is iets diep resonerend in dat verlangen – een drang naar wereldwijde connectiviteit, niet door spektakel, maar door ritme, structuren en systemen.

Related Articles

Back to top button