In ‘I Love Boosters’ is mode voor het volk

In Boots Riley’s ‘I Love Boosters’ fungeert kleur als een eigen karakter en voedt hij de chaos op volle toeren van zijn nieuwste excentrieke komedie over een groep vriendinnen die kleding stelen en doorverkopen (of ‘opwaarderen’) om rond te komen.

Met Keke Palmer, Naomi Ackie, Taylour Paige – die Corvette, Sade en Mariah spelen in de Velvet Gang – en Demi Moore, die de boeiende retailmagnaat-schurk Christie Smith speelt, is Riley’s tweede speelfilm een ​​rauwe kritiek op overconsumptie en soms een ontnuchterende aanval op de ethische tekortkomingen van de mode-industrie.

De Bay-area-grunge-meets-Gen-Z-raver-garderobe van de Velvet Gang, bestaande uit harige cropped bomberjacks, geremixte sporttruien en oversized acrylaccessoires en neon-geaccentueerde pruiken, is het kleurrijke mengsel van de voor een Oscar genomineerde kostuumontwerper Shirley Kurata.

“Het was een beetje mijn droomscript waar ik aan gevraagd werd om aan te werken. Ik zou echt alle leuke mode kunnen doen die ik altijd al wilde doen, maar waar ik niet de kans voor had”, zegt Kurata, wiens eerdere credits onder meer de Oscarwinnende film ‘Everything Everywhere All At Once’ uit 2023 omvatten, evenals Netflix’s ‘The Debut: Dream Academy’ (de realityserie die het wereldwijde meidengroepfenomeen creëerde, Katseye.)

“We fotografeerden in de herfst en winter, waar in de winkels meestal geen kleur te vinden is. Ze hebben niet veel geel en felgroen en zo”, legt Kurata uit. “We hadden ook niet veel voorbereidingstijd en er is op het laatste moment veel gedaan, maar soms werkt het op die manier goed, want dan denk je niet te veel na.”

Het kernverhaal speelt zich af in een van Amerika’s meest herkenbare locaties: een grootstedelijk stripcentrum. Een winkelketen die eenvoudigweg ‘Metro Designer’ wordt genoemd, is het bloeiende retailimperium van Smith met meerdere miljonairs. Elk verkooppunt, een symbool van de trendcyclus binnen de mode en de vluchtige aard van de smaak van de consument, verandert bijna elke scène van kleur. Monochromatische productrekken worden geëvenaard door de ontevreden en onderbetaalde werknemers van de winkel, waaronder Violeta, een glamoureuze verkoopmedewerker die arbeidsorganisator is geworden, gespeeld door Eiza Gonzalez, en een hilarisch gespannen winkelmanager Grayson, gespeeld door Will Poulter.

Om aan de enorme hoeveelheid kleding te komen die vrijwel elk frame van de film vult, vertrouwde Kurata op kringloopwinkels en leningen van jonge studentontwerpers van het Savannah College of Art and Design in Georgia. De gedurfde ontwerpen ondersteunden de dynamische karakters binnen de Velvet Gang, die vaak van personage wisselden terwijl ze zich in overvalklare kleding lieten glijden.

“Voor Corvette, Sade en Mariah moest ik creëren wat ze in de echte wereld zouden dragen, maar ook hoe ze eruit zouden zien als ze vermomd waren”, zei ze. “Ik moest bijna voor elk van de personages aparte kasten maken.”

Voor Corvette, een ambitieuze modeontwerpster, wilde Kurata dat haar kleding interessant zou zijn, maar ook dat het eruit zou zien alsof ze er een deel van zelf had gemaakt. “Er moest ook een vindingrijk element in zitten”, zei ze. “Een van de topjes die ze draagt ​​is gemaakt van sportkousen, en in de openingsscène zie je niet veel van haar onderste helft, maar ze draagt ​​een rok gemaakt van een stel herenstropdassen.”

Kurata volgde een soortgelijke aanpak bij het stylen van de andere Velvet Gang-leden.

“Mariah’s stijl leek een beetje meer op punk en weerspiegelde de kunstscene van Oakland. En Sade is een beetje meer geïnspireerd op streetwear, maar ze droeg waarschijnlijk ook een aantal ontwerpen van Corvette”, voegde ze eraan toe. “Ik moest rekening houden met alle verschillende karakterpersoonlijkheden en van daaruit deze kast voor hen creëren.”

Als het om de antagonist van de film ging, werden klassieke mode-schurkkarakteristieken gebruikt om de twijfelachtige bedoelingen van de Smith te bespelen, zoals een onberispelijk gesneden, platina getinte bob, een pilotenleesbril en een scherpe, oversized powersuit.

“Ik heb veel prominente vrouwelijke modeontwerpers bestudeerd en hoe ze zich kleden. Als je bijvoorbeeld aan Jenna Lyons denkt, denk je aan de statement-bril, maar de manier waarop ze zich kleden heeft ook een uniform en praktisch karakter. En als je naar modeshows gaat, zijn er veel mensen in het zwart gekleed en ik dacht dat het voor Christie goed zou zijn om geen kleur te hebben, zodat ze niet dood zou worden betrapt als ze die droeg”, zei Kurata. “Er is iets vreemds aan haar, dus ik wilde dat haar kleding ook een beetje vreemd was.”

Volgens Kurata stond Moore er zelfs op om tijdens het filmen ook een paar door Christie Smith gecodeerde selecties voor het personage te gaan kopen.

“Ze kreeg een aantal stukken waarvan ze dacht dat ze erg Christie waren. Ze waren geweldig.”

Pakken verschijnen in de hele film en de silhouetten duiden op de verschillende persoonlijkheden die spelen – evenals een glijdende schaal van status – binnen de cast. “Will Poulter’s karakter, omdat hij een manager was, moest hij iets hebben dat leek op koopwaar die ze zouden verkopen, maar nog steeds scherp. Voor Lakeith is zijn karakter zo’n eenhoorn, omdat hij een demon is die een vampier ontmoet, ik weet niet eens wie hij is! Zijn outfits waren een mix van zoot-pakbroeken en vintage blazers uit de jaren ’80 en ’90, “beschreef Kurata. “Omdat je niet helemaal zeker weet uit welke wereld hij komt, hebben we de decennia met hem vermengd. En toen Demi en haar werkers – het was allemaal veel architectonischer. Of ze nu een jasje met drie mouwen droeg of misschien iets asymmetrischs, het ging meer om de vorm en het silhouet versus het soort ‘alles mag’ van alle anderen in de film. ‘

Fans van Riley’s werk weten dat de rapper die regisseur is geworden, niet bang is om grote kwesties in zijn werk aan te pakken. Zijn speelfilmdebuut uit 2018, ‘Sorry to Bother You’, met Lakeith Stanfield in de hoofdrol, draaide om een ​​zwarte callcentermedewerker die een ‘witte stem’ aanneemt om de bedrijfsladder te beklimmen. In ‘I Love Boosters’ worden verschillende tekortkomingen van de mode-industrie aangepakt, waaronder het plagiaat van kleinere, groeiende intellectuele eigendommen van ontwerpers en de onethische en vaak levensbedreigende fabrieksomstandigheden van kledingarbeiders die de echte scheppers zijn van de kleding die we dragen.

“Er is een verantwoordelijkheid waar wij als consumenten en wij als ontwerpers rekening mee moeten houden. Dat heeft betrekking op de rechten van werknemers, gelijke beloning, het belang van overconsumptie en het milieu”, aldus Kurata over de onderliggende boodschap van de film. “Er is een steeds groter wordende verdeeldheid tussen de ‘haves’ en de ‘have-nots’ en het ene percentiel en de rest van de wereld, en het is alleen maar erger geworden.”

Kurata hoopt dat de film “mensen energie zal geven en ertoe zal aanzetten zich te verenigen”, zei ze. “Hoe je je er mee verhoudt, dat is allemaal subjectief. Maar dat maakt het ook zoveel aantrekkelijker.”