Killer-konijnen, konijnenketels en de heilige handgranaat van Antiochië: paashaasfilms – gerangschikt! | Film

20. Geen overgave (1985)

De machtige Alan Bleasdale schreef deze messcherpe farce die zich afspeelt op oudejaarsavond in Liverpool, waar rivaliserende katholieke en protestantse militanten per ongeluk dezelfde locatie hebben geboekt. Eén van de acts die gruwelijk misgaat is Elvis Costello als podiummuzikant die zegt: “Ik maak me een beetje zorgen om mijn konijn.” Met reden, zo blijkt.

19. Fatale aantrekkingskracht (1987)

Een vreemdgaande echtgenoot (Michael Douglas) ontdekt dat er verplichtingen zijn aan buitenechtelijke rumpy-pumpy wanneer zijn afgewezen minnaar (Glenn Close) het konijn van zijn dochter op het fornuis laat sudderen. De term Bunny Boiler werd prompt aan het woordenboek toegevoegd.

In 1705 speelde koningin Anne (Olivia Colman) liever met haar zeventien konijnen dan dat ze politieke beslissingen nam in het historische komediedrama van Yorgos Lanthimos. Pas als we erachter komen dat dit surrogaten zijn voor haar overleden kinderen, beginnen we haar niet alleen als tiranniek, maar ook als tragisch te beschouwen.

17. Nacht van de Lepus (1972)

“Let op! Er komt een kudde moordende konijnen deze kant op!” Pas op voor konijntjes, vooral als hun karbonades besmeurd zijn met ketchup en ze in slo-mo tegen miniatuursets aan het rondhangen zijn. Hoofdrolspeler Janet Leigh dacht later na: “Hoe kun je een konijn bedreigend maken?” Heel gemakkelijk, zoals het gebeurt; lees verder voor enkele keuzevoorbeelden.

16. De valse reis van Bill en Ted (1991)

Bill en Ted worden vermoord door hun kwaadaardige robotdubbels en naar de hel gestuurd, waar ze worden gekweld door hun ergste angsten. In volgorde van griezeligheid zijn dit: een legerkolonel, een oma met tuitlippen – en een gigantische paashaas met mollige wangen en een overbeet.

Gekooide konijnen vormen het decor voor de openingstitels van Jordan Peele’s psychothriller voor thuisinvasies, met een verbazingwekkende dubbelprestatie van Lupita Nyong’o die voor een Oscar genomineerd had moeten zijn. Maar voor de helft van de personages in de film staat rauw konijnenvlees op het menu, of ze het nu leuk vinden of niet.

Als je er snel bij bent, kun je al vroeg in de thriller van Roman Polanski een recept voor konijnenstoofpot bemachtigen. Maar de zus die van plan was het te koken, vertrekt op vakantie en laat Carol (Catherine Deneuve) alleen achter in hun flat in Kensington. Het gevilde konijnenkarkas laat men rotten, een etterend symbool van haar verslechterende mentale toestand.

13. Harvey (1950)

Het konijntje is alomtegenwoordig in deze gemoedelijke komedie, maar we zien hem alleen op een schilderij. James Stewart draait de folksiness naar 11 als Elwood P Dowd, een weelderige kleine stad wiens constante metgezel een martini-drinkende, onzichtbare 1,80 meter lange konijnenpooka is. Zijn grote zus probeert Elwood ertoe aan te zetten de bijeenkomsten van haar vereniging te verstoren, maar de goedaardige eigenzinnigheid wint.

Donnie (Jake Gyllenhaal) is een onrustige tiener die wordt bezocht door visioenen van Frank, een sinistere figuur in een konijnenpak met metalen gezichten, die aankondigt dat de wereld over 28 dagen zal vergaan. En dat is ook zo, hoewel het kronkelige verhaal ervoor zorgt dat het niet noodzakelijkerwijs verloopt zoals we verwachten. Richard Kelly’s regiedebuut is doordrenkt van een unieke onheilspellende sfeer en zet een kwaadaardige konijnenstandaard.

Judy Hopps, een beginnend konijnenagent, werkt samen met Nick Wilde, een cynische vos, om een ​​zaak van vermiste roofdieren op te lossen. Als voer voor de paashaasfamilie is Disney’s geanimeerde fabel met een slim plot en een onderliggend pleidooi voor sociale tolerantie oneindig te verkiezen boven bijvoorbeeld Hop (2011), met de stem van Russell Brand, of Peter Rabbit (2018), met de stem van James Corden.

10. Bambi (1942)

Thumper, een spraakzaam konijntje met de meest irritante beenbewegingen in de filmgeschiedenis, raakt bevriend met het gelijknamige hertje met een afwezige vader. Er volgen grapjes. Ook wordt Bambi’s moeder doodgeschoten. Vreemd genoeg is deze Disney-klassieker de enige film op de lijst waarin het konijn doet waar konijnen traditioneel om bekend staan ​​(zij het niet op het scherm), wat resulteert in meerdere babykonijntjes.

9. Celia (1989)

Murgatroyd, het geliefde huisdier van de achtjarige Celia, wordt in beslag genomen tijdens de grote konijnenruiming in Australië in 1957 in Ann Turners geweldige schrijf- en regiedebuut. Een beladen situatie wordt verder gecompliceerd door ongebreideld commie-bashing, een beledigende oom en Celia’s onvermogen om het echte leven te onderscheiden van haar nachtmerries over Hobyahs, kwaadaardige goblins uit een kinderverhaal. Wat kan er misgaan?

8. Looney Tunes: terug in actie (2003)

Bugs Bunny en Daffy Duck werken samen met Brendan Fraser om de gemene plannen van de Acme Corporation te dwarsbomen. Oorspronkelijk bedoeld als vervolg op Space Jam, werd dit door Joe Dante herwerkt tot een verzameling metareferenties en cameo’s van zowel echte beroemdheden als tekenfilms. Het duurt een eeuwigheid om in de versnelling te komen, maar er is een sublieme scène waarin Elmer Fudd Bugs en Daffy door het Louvre achtervolgt.

7. Binnenlands rijk (2006)

Ingebed in het nachtmerrieachtige semi-experimentele drama van David Lynch over een Hollywood-acteur (Laura Dern) die het plot verliest, zijn fragmenten van wat lijkt op een tv-sitcom over drie konijnenhoofdige personages wiens verbijsterende non-sequiturs sporadisch worden begroet door ingeblikt gelach. In feite zijn dit fragmenten uit Lynch’s achtdelige webserie Rabbits, die nog nachtmerrieachtiger is dan Inland Empire.

“Dat konijn heeft een wrede inslag van een mijl breed!” Een van de vele hoogtepunten van Pythons Arthur-epos is het beest van Caerbannog, een onschuldig uitziend konijntje dat de keel van drie ridders uitrukt voordat hij wordt geëlimineerd door de heilige handgranaat van Antiochië. Laten we ook ons ​​respect betuigen aan de poging om de Franse verdediging te doorbreken met een Trojaans konijn.

De Franse animator Sylvain Chomet brengt een onopgemaakt scenario van komediegenie Jacques Tati tot leven. Een slungelige, aangespoelde toneelgoochelaar, naar het voorbeeld van Tati zelf, komt terecht bij een ontevreden konijn en een verweesde schooier in een onberispelijk getekend Edinburgh, circa 1959. Het is voortreffelijk aangrijpend, dialoogvrij en aanbevolen aan iedereen die in de stemming is voor melancholie aan het einde van een tijdperk.

4. Alice (1988)

Vergeet Frank van Donnie Darko: het griezeligste konijn op deze lijst is het knuffelkonijn dat tot leven komt en de heldin van Lewis Carroll meeneemt op een gekke reis door de eerste lange speelfilm van de Tsjechische animator Jan Švankmajer, waarin een live-action kind wordt omringd door stop-motion wezens. Het konijn dreigt later Alice te onthoofden met een schaar, zoals gebruikelijk in een Švankmajer-film.

Terwijl het dorp zich voorbereidt op de jaarlijkse gigantische groentewedstrijd, hebben onze uitvinder en zijn hond een humane manier bedacht om konijnen te vangen. Maar een van Wallace’s uitvindingen loopt vreselijk mis, waardoor hij in een gigantisch weer-konijn verandert. Zoals gewoonlijk moet Gromit de dag redden op de klassieke Stop-motion-manier van Aardman: woordspelingen, grappen, grappig gechoreografeerde actie en kaas in overvloed.

Een stel weggelopen konijntjes wordt geconfronteerd met roofdieren, vallen en gemene rivalen tijdens een epische trektocht door het platteland van Engeland, op zoek naar een nieuwe veilige haven in Martin Rosens geanimeerde bewerking van de bestsellerroman van Richard Adams. Het zit boordevol actie, maar de onsentimentele kijk op de natuur als rood van tanden en klauwen is onverbiddelijk – als je hiernaar kunt kijken zonder getraumatiseerd te raken, dan groet ik je.

Het titelpersonage in de mix van live-action en animatie van Robert Zemeckis bevat kenmerken van veel van Tex Avery’s tekenfilmbeestjes, waaronder de voeten van Br’er Rabbit, de oren van Bugs Bunny en het spraakgebrek van Daffy Duck. Charles Fleischer verzorgt Rogers stem in een verrassend duister film noir-plot uit de jaren veertig, vermomd als kaskraker voor het hele gezin, met Bob Hoskins in voorbeeldige vorm als de gumshoe op de zaak.