Rory McIlroy beveiligt carrière Grand Slam met dramatische Masters Playoff -overwinning op Justin Rose | De meesters

Rory McIlroy, Masters Champion. Vier woorden die geloven wat deze opmerkelijke Noord-Ier heeft bereikt tijdens een wervelkolom middag in Augusta National. Ze negeren ook het martelende proces dat McIlroy heeft doorstaan ​​om dit levenslange doel te realiseren.

Heeft hij de 89e Masters op de harde manier gewonnen? Te goed, hij deed het. Vanuit een schijnbaar onaantastbare positie werd McIlroy teruggesleept in een schroot dat hij zo wanhopig was om te vermijden. Hij kwam eruit op het eerste extra gat, waar de onwaarschijnlijke tegenstander van Justin Rose werd opzij gezet. Rory McIlroy, Masters Champion.

Geen wonder dat de scènes zo bewegend waren toen McIlroy de deur van de masters doorsloeg. McIlroy heeft zoveel anderen tot tranen verminderd, laat staan ​​zichzelf. Eindelijk waren ze van ongebreidelde vreugde. Het voelde bijna dat het hartzeer het waard was geweest. Wat een rit. Wat een gobsmacking, vermoeiende rit. Van 5 ft op het laatste gat van het spel, gaf McIlroy een kans om de Masters te claimen. Al snel zou hij zijn levenslange vriend en caddy Harry Diamond knuffelen in een scène van euforie. Dit was een succes gebouwd op pure lef. Rory, je bent nu onsterfelijk.

“Ik begon me af te vragen of het ooit mijn tijd zou zijn,” gaf McIlroy toe in de Butler -cabine. Hij was niet de enige.

McIlroy sluit zich aan bij Gene Sarazen, Ben Hogan, Gary Player en Jack Nicklaus als winnaars van Golf’s Career Grand Slam. Hij heeft ook Tiger Woods, zijn jeugdidool, voor gezelschap in die speciale groep. We wisten over het genie van McIlroy sinds hij golfballen in 1999 in een wasmachine op de nationale televisie gooide. Hij had al lang putts buiten het ouderlijk huis aan de rand van Belfast met de droom om de meesters te winnen. Iemand wist weinig dat zijn carrière zo legendarisch, zo dramatisch, zo’n dwangmatig kijken zou zijn.

McIlroy sprint niet precies in het pantheon van legendes. Augusta National trok aan elke donkere hoek van zijn psyche, vanaf een punt waar McIlroy eruit zag alsof hij zou genieten van een processie. Rose en Ludvig Åberg hadden late hoop. Rose’s Rampaging 66 betekende tweede op 11 onder. McIlroy’s 73 bond dat. Patrick Reed werd derde.

Meer dan een decennium was verstreken sinds McIlroy het laatste van zijn kwartet van majors won. Bijna missers waren gekomen en verdwenen, geen enkele zo pijnlijk als bij US Open vorig jaar. Het voelde gepast dat McIlroy Bryson DeChambeau, de man die hem in Pinehurst heeft gepipt, voor gezelschap had. DeChambeau Capsized. Hij bracht zaterdagavond door met het kijken naar James Bond -films en zondagmiddag met in de hoofdrol in één: Bogeys Galore.

Er waren momenten die impliceerden dat de golfgoden aan de kant van McIlroy stonden. Hij speelde een gevaarlijk, laag tweede schot tot de 11e die vasthield voor een dierbaar leven aan de top van een bank die leidde tot een watergevaar. Even later vond Dechambeau dezelfde vijver. Er waren ook voorbeelden van McIlroy’s adembenemende talent, zoals het tweede schot tot de 7e, die door bomen danste. Degenen die de neiging van McIlroy bekritiseren om gevaarlijk te leven, moeten het theater onthouden wanneer zijn durf is vruchten afwerpt.

De zenuwen van McIlroy waren in de mate dat hij een vreselijke puinhoop van de 1e maakte, zijn dubbele bogey die een voorsprong van twee takt annuleerde. DeChambeau likte zijn lippen. Een dechambeau -vogelaar voor McIlroy’s par op de 2e en de Californiër liep vooruit.

McIlroy prikte terug met een birdie op de 3e als DeChambeau Three-Putted. DeChambeau deed hetzelfde aan de volgende met McIlroy’s birdie en verdiende hem een ​​voorsprong van drie takt. Het bleef zo ​​tot de 9e, waar McIlroy nog een schot verzamelde en Dechambeau een kans verspilde. McIlroy glimlachte toen hij droge land bereikte op de 12e, zijn speelpartner nu zes terug. Het gevaar lag elders; Rose en Åberg.

Maar met zes holes om de enige persoon te spelen die McIlroy kon verslaan, was McIlroy zelf. Een voorbeeld; De 13e, waar McIlroy was vastgelegd voordat hij verbazingwekkend in Rae’s kreek chipte. Cue McIlroy’s vierde – ja, vierde – dubbele bogey van de week. Åberg maakte een vier op de 15e voor 10 onder. Rose had hetzelfde gat gevierd. McIlroy’s vijf-shot voorsprong na 10 verdampte in een drieweg gelijkspel toen zijn par-putt op de 14e op de een of andere manier boven de grond bleef. Hoe zou hij herstellen van het weggooien van dit? Hoe zou hij ooit herstellen?

McIlroy’s ijzer in de 15e, gebogen rond pijnbomen vanaf 209 meter, behoort tot de beste van zijn leven. Een birdie volgde. Rose matchen 11 onder de 16e. Hoewel hij later een drievoudige bogey maakte, eindigde de race van Åberg op het voorlaatste gat. Vooruit, converteerde Rose voor een afsluitende birdie – hij had op de 17e een bogey gemaakt – om opnieuw McIlroy te binden. Een downhill birdie putt op de 16e gaf McIlroy frisse hoop, maar het miste rechts.

Eén birdie van de laatste twee was nodig om een ​​play -off te voorkomen. Daar zou Rose niet aan stimulans ontbreken; Hij verloor in extra gaten naar Sergio García in 2017. McIlroy leverde die drie op de 17e maar wiebelde van de laatste na het vinden van een greenside -bunker uit de fairway. Spanning, wilde spanning. Terug naar de 18e tee gingen ze.

Verloren in deze melee zal zijn dat McIlroy’s aanpak in het play -off gat iets van uiterste schoonheid was. Deze keer was het een putt die hij onmogelijk kon missen. Rose is enorm krediet voor zijn bijdrage aan deze major.

Wanneer Dust zich uiteindelijk vestigt, zullen we over nadenken om na te denken over wat op aarde anders McIlroy zou kunnen fixeren voor de rest van zijn carrière. Hij heeft het beloofde land in slechts zijn 36e jaar bereikt. Rory McIlroy, Masters Champion.