Boos dekt niet helemaal de lading. Ze is nogal boos, zo vertelt Soundos in haar nieuwe cabaretvoorstelling Witte ruis. “Als een man mijn integriteit in het openbaar wil vernietigen, moet hij zich zorgen gaan maken.” Ze blijkt het tegenovergestelde te zijn van Michelle Obama (Als zij laag gaan, gaan wij hoog). Geluiden: „Als zij laag gaan, ga ik lager!”
Zet je gordel dus maar vast tijdens het zesde optreden van Soundos El Ahmadi (43), die vorig jaar ook in België doorbrak na deelname aan een populaire televisiequiz. Ze heeft genoeg van verschillende soorten mannen en dat zal ze kenbaar maken, een belofte of dreigement dat al aangekondigd is in het presentienummer. Onaardige uitspraken over haar van Johan Derksen en Wilfred Genee zijn geremixt tot een soort rap. Hun kritiek schrikt haar niet af, is de boodschap.
Volgens Soundos zijn mannen gewoon een stukje dommer. Volgens onderzoek lopen jongens zes jaar achter op meisjes. “En soms halen ze het nooit in.” Ter illustratie vertelt ze grappige verhalen over haar zoon en echtgenoot. Deze laatste slaapt ‘s nachts met een gelukzalige glimlach terwijl ze wakker ligt en zich zorgen maakt over de wereld en haar leven. Het Comeytrain-lid is bedreven in het opdienen van dit soort ergernissen met precies de juiste hoeveelheid grofheid en komische overdrijving. Zit jij met je man op de bank en op de vraag waar hij aan denkt is het antwoord ‘niets’? “Geloof hem! Maak geen ruzie met die arme dwaas: hij denkt nergens aan.”
Domheid van een ander kaliber ontmoet hen op een provinciale weg. Als twee snelheidsduivels haar op de hielen zitten en ze na een inhaalmanoeuvre met een paar middelvingers wegsnellen, maakt zich een ongekende woede meester van Soundos. Ze legt gedetailleerd uit hoe ze later de mannen bij een stoplicht lastigvalt, waarmee ze laat zien dat ze boos kan worden op zelfs tamelijk triviale vormen van onrecht. Misschien voel je daar bewondering voor, maar echt interessant of grappig is de anekdote niet.
Het wordt stimulerender als Soundos zich richt op problematischer onrecht. Ze houdt een vurige toespraak tot vrouwen om zich krachtiger uit te spreken tegen het soort man dat hen eerst fysiek lastigvalt en zich later verschuilt achter vragen als: ‘Waarom vertelt ze dit pas jaren later?’ Opvallend is ook haar verhaal over terminologie: waarom heet een hoog gebouw in de Bijlmer een appartement en hetzelfde gebouw in een witte wijk een appartementencomplex?
Het is prettig voor het ritme van de voorstelling dat Soundos zo nu en dan haar woede weet te temperen. Het resulteert in een leuke act waarin ze lege functieomschrijvingen bekritiseert en een sterk en komisch verhaal waarin ze pleit tegen middelen als Ozempic en interventies als de ‘Braziliaanse butt lift’.
Soundos stelt dat critici een zachtere toon van haar willen, omdat deze vrouwelijker en kwetsbaarder zou zijn. Maar woede is volgens Soundos ook kwetsbaarheid. En: “Ik sta hier, ik ben kwetsbaar.” Je kunt je afvragen of een deel van die boodschap niet verloren gaat door het zo letterlijk te benoemen. Te veel woede is vooral vlak. Gelukkig negeert Soundos dit grotendeels qua entertainment Witte ruis.
