Te midden van de snel veranderende modetrends is Wimbledon nog steeds een bastion van ‘stijlvolle’ stijl, waarbij spelers en aanwezigen hun mooiste witte kleding aantrekken tijdens het tennistoernooi in Londen, dat volgens sommigen doet denken aan de traditionele Britse high society.
“Dit is Wimbledon! Je moet je verkleden”, zei Jari Hedman, 65, met een glimlach.
De Finse tenniscoach had voor de gelegenheid een wit linnen pak van Italiaanse makelij gekocht, gecombineerd met een marineblauw jasje en een vleugje kleur met een oranje stropdas.
Hij had de ‘stijlvolle’ kleding uitgekozen ‘ter ere van het toernooi’, vertelde Hedman aan AFP.
De tenniskampioenschappen van Wimbledon, die dit jaar van 29 juni tot en met 12 juli lopen en de oudste van de Grand Slam-toernooien zijn, vieren volgend jaar haar 150e verjaardag.
Het koningshuis is een vaste bezoeker, vooral prinses Kate, die vaak wordt geprezen om haar elegante mode-keuzes.
Voorafgaand aan het toernooi publiceerde de BBC een artikel over ‘etiquette’ of ongeschreven regels voor deelnemers, terwijl andere kranten zich inschreven met modetips.
“Met zijn mix van royalty’s, A-listers en diehard fans heeft Wimbledon altijd een gevoel van gelegenheid, dus waarom zou je niet je best doen?” adviseerde De Tijd.
En wat moet je dragen op de tribune? “Wit, wit, wit. En lichte kleuren”, zegt Lucie Ta, een 29-jarige ingenieur uit Praag.
Ze droeg een lange witte jurk met zwarte stippen, en een wit jasje hing over haar arm voor het geval het weer afkoelde.
Anne Freeman, een Amerikaan uit Houston, droeg een parelkleurige bloemenjurk en een strakke panamahoed. “Het is een manier om de traditie te respecteren”, zei ze.
‘Inzicht’ in het Britse verleden
Wimbledon heeft de strengste dresscode in het circuit voor spelers, die verplicht zijn “geschikte tenniskleding te dragen die bijna geheel wit is” vanaf “het punt waarop de speler de speelveldrand betreedt”.
“Wit omvat niet gebroken wit of crème”, schrijft de dresscode voor.
De regels zijn geworteld in de aristocratische geschiedenis van de sport, waarbij wit de voorkeurskleur was voor het verbergen van zweetvlekken, die als ongepast werden beschouwd.
Spelers hebben manieren gevonden, zowel subtiel als onconventioneel, om hun individuele stijl binnen de dresscode naar voren te brengen.
De Japanse Naomi Osaka, bekend om haar flamboyante outfits, arriveerde maandag in een op kimono geïnspireerde witte jurk met geborduurde motieven van kraanvogels en kersenbloesems, van de Japanse ontwerpster Hana Yagi.
Ze combineerde de outfit met een traditioneel kanzashi-haarsieraad met witte bloemen voordat ze beide verwijderde om een witte Nike-jurk te onthullen.
Osaka onthulde dat ze het idee voor de outfit had na het zien van de Quentin Tarantino-film “Kill Bill”.
“Ik denk aan mijn culturen, mijn afkomst, die Japans en Haïtiaans is. Als ik dan dieper in de Japanse cultuur duik, denk ik aan het meest iconische silhouet, dat voor mij een kimono is”, zei ze.
De Serviër Novak Djokovic droeg een wit Lacoste-jack met een groene bies, dat volgens het merk geïnspireerd was op het jasje dat ‘grote kampioenen’ – waaronder Rene Lacoste – in de jaren twintig droegen.
Naar Wimbledon gaan is ‘fascinerend’ omdat het ‘inzicht geeft in hoe het verleden van de Britse samenleving eruit zag’, aldus Daniel-Yaw Miller, een sport- en modejournalist.
Het grastoernooi “werd altijd gezien als een sociaal toneel”, zoals de paardenraces in Ascot, legt Elizabeth Wilson uit, die een boek heeft geschreven over de geschiedenis van tennis.
“Daarom wilden mensen zich verkleden en er slim uitzien”, voegde ze eraan toe.
In de jaren vijftig droegen vrouwen formele hoeden, terwijl ze in de jaren zestig nog steeds handschoenen droegen. “Het is veel relaxter geworden”, zei Wilson.
Hoewel toeschouwers zich kunnen kleden zoals ze willen, heeft Wimbledon nog steeds een ‘zeer aparte esthetiek’ en zeer ‘vereerde tradities’, zei Miller.
“Ik denk dat de atleten en de fans echt geloven dat het uniek is.”
Miller, een Britse man die in New York woont, vergelijkt Wimbledon graag met de US Open: “Je gaat van het meest Engelse dat je je kunt voorstellen naar het meest Amerikaanse dat je je kunt voorstellen in elke betekenis van het woord.”
De US Open voelt als ‘één groot feest’, met entertainment, waarbij het soms zelfs ‘moeilijk is om je op het tennis te concentreren’.
Toen hij de Grand Slam aan de overkant van de vijver bijwoonde, droeg hij een korte broek en een T-shirt. Voor Wimbledon koos hij echter voor een poloshirt en een nette broek.
