Joe Hammond (28) uit Amsterdam ontmoette zijn Britse vader na z’n jongste babytijd nooit. Wat hij op een gegeven moment wel wist: Richard Hammond was overleden aan een overdosis heroïne. Joe zweeg daar zeven jaar over, maar hield dat niet meer vol.
Het resultaat van dat ‘niet meer volhouden’: een documentaire, De dode junk in mij. Joe Hammond is zelf werkzaam in de media, dus besloot hij bij zijn zoektocht naar zijn vader de camera op zichzelf te laten richten. Metro bekeek De dode junk in mij voor televisierubriek Blik op de Buis. De EO-docu haalt de tv (nog) niet, maar hij is wel opgenomen in het NPO 3LAB en daardoor voor iedereen beschikbaar gesteld op YouTube.
Joe vraagt zich af of hij de genen van zijn verslaafde vader heeft
Dat iedereen de docu kan kijken, is terecht, wat Metro betreft. Zo’n verhaal als Joe over de zoektocht naar zijn verslaafde en daardoor overleden vader maakte, is altijd interessant om te zien. Al helemaal omdat Joe Hammond zich een tikkeltje nerveus afvroeg: ‘Lijk ik op mijn vader? Betekent zijn verleden als junk dat ik ook een schaduw van hem met me meedraag? Zit er een ‘dode-junkvader’ in mij, die mijn toekomst bepaalt? Eindig ik ook eenzaam en alleen? Of kan ik mijn vader van mij afschudden en mijn eigen mens zijn?’
Leestip: Max was verslaafd aan heroïne, maar kijkt niet negatief terug op die periode: ‘Ik had die ervaring nodig’
Het overlijden aan de overdosis heroïne gebeurde in een flatje in Birmingham. Joe’s vader was toen eenzaam en alleen. Dacht hij. Het maken van De dode junk in mij leverde tot de verbazing van de zoekende zoon een heel andere versie op. Waarom ging Joe eigenlijk zoeken? Hij zegt daarover: „Twee jaar voor zijn dood kwam er sporadisch contact tussen ons. Dat bestond uit Facebookberichten, telefoontjes, wat brieven en een doos met dvd’s. Toen hij stierf, kreeg ik via voor mij onbekende familieleden in Engeland bericht dat mijn vader er niet meer was. Ik moest het diezelfde avond aan mijn moeder vertellen. We huilden, zwegen, en tot op de dag van vandaag, zeven jaar later, blijft die stilte tussen ons hangen. Sterker nog: met niemand die mijn vader heeft gekend heb ik ooit écht over hem gepraat.”
Joe besloot dat zeven jaar zwijgen over zijn dode vader genoeg was. Hij trok voor de docu naar Engeland om zijn oma, een oom, een tante en twee vrienden van zijn pa te ontmoeten. Joe: „De stilte liet sporen na. Toen mijn zoveelste relatie op de klippen liep, werd ik geconfronteerd met kanten van mezelf die ik nooit eerder had durven zien: kanten die kwetsen, die afstand creëren, zorgen voor eenzaamheid. Het bracht me aan het twijfelen over meer dan alleen mijn liefdesleven. Het bracht me aan het twijfelen over wie ik ben. Waarom reageer ik zo? Waarom duw ik weg wat dichtbij wil komen? Waar komt dit vandaan?” Tja, van de genen van zijn vader misschien?
Richard Hammond komt enigszins tot leven
Wat Joe over zijn vader vond? Heel wat, vooral een digitale herdenkingspagina die hij nooit had gezien: „Hier opende zich een wereld die ik nooit had gezien: onbekende stemmen, herinneringen van mensen die hem hadden gekend, fragmenten van zijn leven die mij tot dan toe volledig ontgingen. Tegelijk voelde ik de leegte scherper dan ooit. Wie is de man die ik mijn vader noem? Wat dacht hij, wat voelde hij, waarvoor stond hij op?”
Gelukkig kreeg Joe ook wat echte verhalen over zijn vader mee van de mensen die hij sprak. Zo hoort hij dat kleine pa ooit de hoofdrol in de schoolmusical had. Dat Richard Hammond trots was op zijn zoon en regelmatig uitsprak dat hij Joe zo graag wilde ontmoeten. Zijn oma vertelt dat ze in zijn tienertijd een injectienaald op de slaapkamer van Richard vond. Die zou van de moeder van een vriendje, een verpleegkundige, zijn. Ze hadden met de naald gespeeld… Dat Richard zelfverzekerd overkwam, maar vanbinnen juist verlegen was, is een bóem-moment voor Joe. Ja, hij leek in veel dingen op zijn vader, is de uiteindelijke conclusie. Voor wie gaat kijken: interessante kost.
Aantal blikken uit 5: 3,5
De dode junk in mij (36 minuten) kun je bekijken op het NPO 3LAB-kanaal op YouTube.
Meer artikelen van Metro’s Blik op de Buis:
