Zoey Deuch op Cannes, Chanel & spelen Jean Seberg in ‘Nouvelle Vague’

Zoey Deuch was nauwelijks aangeraakt Cannes Toen ze haar probeerde Chanel Rode loperjurk voor het eerst. “Ik stapte uit het vliegtuig en ging meteen naar de montage,” vertelde ze WWD, sprekend in het hotel Majestic Fresh van haar laatste montage.

“Het voelde alsof ik naar mijn bruiloft ging zonder eerst de trouwjurk te zien. En toen liep ik binnen, zag het en ging gewoon: ‘Oh – het is perfect’, zei ze.

Deuchster speelt in Richard Linklater ‘Nouvelle Vague’ in een competitie in het festival. Ze speelt 1960-ster Jean Seberg, de ideale “American-In-Paris” die een icoon van de Franse cinema en stijl werd-ondanks dat hij uit Iowa was-decennia voordat Emily een twinkeling was in het oog van Darren Starr.

De film onderzoekt de vroege jaren van Seberg in de film, evenals haar relatie met Jean-Luc Godard.

De jurk in kwestie was een gewoonte Chanel Jurk, vloerlengte, subtiel bloemig en getrokken uit de pagina’s van de geschiedenis (of Pinterest, als het ware), gebaseerd op een foto-deuch ontdekt en gestuurd naar het team van Chanel in de vroegste stadia van design.

Het was geen Chanel maar was symbolisch voor de periode, zei Deuch, en diende als een inspiratie.

De samenwerking was maanden in de maak. Het begon tijdens de productie voor de film, toen The Fashion House een aangepaste look creëerde voor deuch in karakter.

Chanel steunde de productie zowel financieel als modieus, met kostuums van Pascaline Chavanne.

“Ze namen dat beeld en bouwden er iets helemaal nieuw van,” zei Deuch.

Het atelier paste het patroon van het origineel aan in nieuw borduurwerk, sloeg het silhouet af, verlengde de vorm, paste de halslijn aan en stikte de bloemen met de hand vast om te passen bij de archiveringsinspiratie met een eigentijds gevoel.

Het resultaat was een witte zijden organza -jurk met een gelaagde peplum taille. Elke centimeter was een knipoog naar Seberg.

De film, die concentreert op de geboorte van de Franse New Wave -bioscoop en de vroege dagen van het Franse filmmagazine ‘Cahiers du Cinéma’, bracht Deuch ook naar een geheel nieuwe manier van werken, zowel taalkundig als stilistisch.

“Toen ik het script voor het eerst kreeg, had ik alleen de Engelse versie, en het moest worden vertaald. Dus wat ik eerst wilde doen, was het dialect van Jean te achterhalen. Ze kwam uit Marshalltown, Iowa, maar tegen de tijd dat ze ‘ademloos’ fotografeerde, had ze deze getroffen stem (vergelijkbaar met) de manier waarop veel filmsterren op het moment spraken. ‘

Deutch onderzocht de stem van Seberg uitgebreid en traceerde deze terug naar haar vroege training toen Seberg samen met een dialectcoach werkte om haar Midwest American Accent te elimineren.

Nadat de Franse en Engelse dialoog was afgerond, begon Deuch vier maanden Frans taalwerk. “Uiteraard fonetisch, maar ook om het te leren,” zei ze. “Omdat het niet de sprekende Fransen is die het probleem is – het is het begrip en reageren. Iedereen weet dat acteren reageert. Hoe reageer je als je geen idee hebt wat ze zeggen?”

Haar aanpak was geworteld in het luisteren. “Het was meer het bestuderen van de lijnen van andere mensen dan het bestuderen van de mijne,” zei ze. “Ik had een beetje een been in dat ze niet Frans was en ze leerde gewoon Frans. Ze gaf toe dat ze zich onzeker voelde tijdens het filmen van ‘ademloos’ omdat ze in principe alles deed in een taal die ze nog aan het leren was.”

Om karakter te krijgen, “er was veel graven in wat ik beschouwde als veel mysterie en verdriet achter haar ogen, en het innerlijke werk te doen van waar dat vandaan kwam,” zei Deuch. “Niet alleen haar stem of de manier waarop ze zich kleedde, maar haar geest.”

Acteren in het Frans veranderde haar nadering, ontdekte haar gewoonten en diende als een masterclass.

“Je leert alle dingen waar je op valt, de vangnetten die je hebt, de -ismen en dingen die je veilig voelen in de context van een scène,” zei ze. “Dat kon ik niet doen.”

Ze werkte aan haar Frans, maar haar transformatie ging verder dan taal. Deuch hakte beroemd haar lange, dikke krullen af ​​en geverfd ze platina om Seberg te spelen – een act die aanvankelijk regisseur Linklater verraste.

Hij vroeg haar toewijding (of bood een uitstel aan) en stelde in plaats daarvan een pruik voor. Maar Deuch vond het een kans om te transformeren en ging voor de Big Chop.

“Voor mij is het grootste deel van mijn werk dat ik al deze verschillende levens kan leiden. Ik was zo opgewonden om al mijn haar af te hakken en het blond te verven voor deze rol. Maar als je me zou vragen dat in mijn leven te doen, zou ik zo zijn, absoluut niet,” zei ze. “Ik kan een heel saai leven leiden in mijn persoonlijke leven, omdat ik deze waanzinnige levens leef, en er is een soort kracht om iets te doen als het niet aan mij is gehecht.”

Het blijkt dat vol Pixie niet bepaald onderhoudsarm was. “Iedereen zei:” Oh, het moet zoveel gemakkelijker zijn. ” Nee. Het is aanzienlijk meer werk, ‘zei ze.

Deutch paste dat symbool van de Franse stijl aan – de hoofdsjas. De ster gaf door dat vrienden haar plaagden omdat ze probeerde te cosplay als stereotiep Parisienne, maar in werkelijkheid diende het de praktische functie van het bedekken van het haar. Bescherming tegen POOF was haar prioriteit.

Wonen in Parijs tijdens het filmen met haar nieuwe Seberg -look gaf Deuch een gevoel van plaats die ze nog niet eerder had gevoeld als toerist in de stad. Drie maanden in Parijs veranderde haar perspectief. Haar centrale Saint-Germain-woningen hielpen; Lopen was de sleutel.

“Je weet het niet echt tenzij je erin leeft. Maar ik werd echt verliefd op Parijs, op een manier die ik voelde alsof ik daar kon wonen,” zei ze. “Iedereen zegt altijd: ‘Verdwaal in Parijs en loop rond.’ En ik bleef maar lopen.

Wat de rol zelf betreft, concentreerde Deuch zich stevig op één hoofdstuk van het leven van Seberg. “Het was voor mij minder belangrijk om daarop te focussen,” zei ze over de latere, meer tragische jaren. “Ik wilde de laatste pagina van het boek niet lezen toen ik nog op pagina 20 stond.”

In plaats daarvan keek ze op het moment voordat Seberg een icoon werd en onderzocht de onzekerheid en het trauma van haar vroege falen na “Saint Joan”, haar beurt als Joan del Arc, werd gepand.

Het resultaat is een uitbundige film van Cannes Reviews, die de hoop van die generatie belichaamt.

Vóór Cannes had Deuch al met Chanel op garderobe gewerkt voor de film, die meestal in Parijs werd opgenomen. Kostuumontwerpster Chavanne Custom heeft twee outfits gemaakt voor de film, waaronder een cappuccino-gekleurde jurk met een gestreepte lijfje en een tulerok.

Chavanne keek naar films zoals de documentaire “Chambre 12, Hôtel de Suède” en groef door de Cinémathèque Française -documenten voor haar eerste stap en sloeg vervolgens de rommelmarkt in Saint Ouen om daar door vintage winkels te graven.

In de archieven van de Cinémathèque vond ze schatten zoals het oorspronkelijke ontvangstbewijs voor Seberg’s gestreepte jurk, die Godard kocht in de inmiddels ter ziele gegane prisunische winkel op de Avenue Des Champs-Élysées.

Zowel de originele als de film van Linklater zijn monochroom, dus een deel van de grootste uitdaging van Chavanne was het goed doen.

“De film die je vandaag ziet, is alleen in zwart -wit, maar wanneer we de film hebben gemaakt, is het in kleur. Je mag het niet in grijs maken,” vertelde ze WWD.

Het proces vereiste veel testen, en ze tudeerde over Chanel’s eigen archieven in een magazijn aan de rand van Parijs, waar het merk boeken herbergt, evenals originele stukken en stoffen.

Toen ze de gestreepte jurk tegenkwam, wist ze dat het in de film zou moeten zijn. De vorm was volledig modern en de streep heeft niet alleen een speciale plek in de Franse cinema, maar is ook emblematisch geworden voor de Franse stijl.

“Met de mariniere is er een echte band,” zei ze. Brigitte Bardot is een ander bioscooppictogram dat de streep beroemd maakte, en het is ook een telefoontje terug naar de persoonlijke stijl van Coco Chanel.

Het origineel was zijde, maar omdat het nat wordt in de film, experimenteerde het merk met stoffen. Dat is een van de moeilijkste dingen over het herscheppen van vintage looks, zei ze, omdat het nu gebruikte textiel nu zo verschillend is en niet dezelfde vorm of rek heeft.

En terwijl ze wat vrijheden op de jurk nam, was een blik die trouw moest worden nagebootst Seberg’s “New York Herald Tribune” T-shirt van “Breathless”.

“Veel mensen hebben dit t-shirt geprobeerd omdat het zo emblematisch beroemd is, dus het was niet eenvoudig,” zei ze. Het vereiste veel pogingen en het vinden van het juiste textiel om de stijve vorm te krijgen. Het kostte verschillende tests om de juiste look te krijgen.

“Het gaat niet alleen om de kleding, omdat de kleding niet alleen om de acteurs te zijn – het is een ontmoeting tussen de acteurs en de kleding,” zei ze over de manier waarop ze op het scherm kunnen transformeren.

Deutch viel zo verliefd op de gestreepte jurk dat ze besloot om het naar de fotocerie van Cannes te dragen. Het is de eerste keer in het geheugen dat een kostuum is gedragen voor de castfoto’s op het dak en de persconferentie, die meestal een informele affaire is.

En dan is er de mode. “Ze was absoluut een icoon,” zei Deuch. De Franse nieuwe golffilm was gericht op realisme en Seberg vormde zichzelf.

“De kleding en het uiterlijk dat ze draagt ​​(‘ademloos’) zijn gewoon pitch perfect. Ze zijn zo klassiek en sexy en moeiteloos,” zei ze. “Ik hield van alles wat ik moest dragen. Ik wou dat ik zo elke dag kleed.”

Voordat hij op het scherm raakte, droomde Deuch ervan om modeontwerper te worden. “Ik schet nog steeds de hele tijd. Ik word op maat gemaakte dingen en werk met ontwerpers – ik heb het gevoel dat ik mijn beide dromen kan leven.”

WWD schoot de ster neer terwijl ze naar de beroemde 27 stappen van de Palais des Festivals ging, die er kalm, cool uitzag en verzameld ondanks interne kriebels. “Ik hou van mode,” zei ze. “Maar het rode loper -gedeelte? Nog steeds angstaanjagend. Ik denk niet dat ik ooit een foto van mezelf heb gezien bij een première waar ik op mij lijkt. Ik ben gewoon te nerveus.”

Die nervositeit maakt echter deel uit van haar proces. “Iemand vertelde me ooit dat de onderdelen die je krijgt al vroeg in je acteercarrière gewoon zijn wat je standaard bent als je bang bent,” zei ze, en crediteerde iemand “slimmer – misschien mijn moeder.” (Die moeder is actrice Lea Thompson van “Back to the Future” -bekendheid.)

Als je bubbels wordt, zul je in de spraakzame rol worden gecast; Als je terugkeert naar de ernst, krijg je de broeierige, ze heeft doorgegeven. “Rode tapijten brengen dat een beetje naar voren – je standaard,” zei ze. Haar vroege delen waren rom-coms.

De actrice is bezig, is net klaar met ‘onze stad’ op Broadway en zal beginnen met het fotograferen van ‘voicemails naar Isabelle’ in Vancouver. Ze jeukt om terug te keren naar het podium, deels omdat elke dag een nieuwe kans is om iets nieuws te proberen.

“Het was alsof ik een gebed zei, een twee uur durende gebed elke dag met 28 van mijn favoriete mensen in de wereld op een podium met 1000 mensen kijken,” zei ze over de ervaring.

In Cannes was Deuch genoten van het bereik van dit alles. “Het is intens met zoveel camera’s, zoveel mensen die je naam schreeuwen,” zei ze. “Maar het is ook surrealistisch en mooi en volledig opwindend.

“Het bouwen van deze looks en deze momenten – ik voel me zo dankbaar dat ik het mag doen, vooral als je iets draagt ​​dat als een verhaal voelt.”