Duitse schermer praat over boulimia en roept op tot verandering – DW – 04/10/2025

Drie jaar nadat Bullimia haar leven had overgenomen, geniet Léa Krüger ervan schermen opnieuw.

“Schermen leidde tot een passie en een brandend verlangen dat ik niet kende uit een ander gebied van mijn leven,” zei de 29-jarige. Maar het is precies deze fascinatie die Krüger in 2022 naar de rand van haar fysiek en mentaal capaciteiten duwde.

Dwangmatig streven naar perfectie

Voor een 12-jarige die een ridder wilde worden, Krüger sportcarrière vertrok vroeg en ze werd al snel onderdeel van het Duitsland Women’s Sabre -team, die deelnam aan wereld- en Europese kampioenschappen. Krüger vond stabiliteit in de vaste structuren die concurrerende sport vaak biedt. Opleidingsplannen, haar rechten diploma, hersteltijden en voedingsplannen hebben allemaal het dagelijkse leven van Krüger bepaald.

“Alles was heel precies getimed en ik bleef er heel nauw aan vast. Ik wilde mijn prestaties op alle gebieden perfectioneren,” zei Krüger.

Na verloop van tijd ontwikkelde dit streven naar perfectie zich tot een dwang en een gevoel dat niet langer goed genoeg is ontwikkeld.

“Bij het schermen, in één-op-één gevecht, waar elke hit beslist of je wint of verliest, ontwikkelde ik zulke sterke gevoelens dat ik er niet meer mee kon omgaan,” zei Krüger, eraan toevoegend: “Om van deze gevoelens af te komen, begon ik over te geven.”

Krüger: ‘Ik was tenminste nog steeds dun’

Krüger geeft toe dat haar boulimia waarschijnlijk in 2022 begon op de Europese kampioenschappen in Antalya. Het verliezen van gevechten verhoogde haar gevoel niet goed genoeg te zijn en maakte haar faalangst groeien. “Na de wedstrijd ging ik naar het toilet om het allemaal uit te krijgen.”

Voor Krüger werd overgeven “normaliteit” en een uitlaatklep, niet alleen in wedstrijden, maar ook in training en het dagelijks leven. Het is tenslotte iets dat ze zichzelf kan beheersen. Het was ook – in haar ogen – een goede zaak, omdat de negatieve gevoelens er daarna niet meer waren.

“Het gaf me ook het gevoel dat ik op zijn minst nog steeds dun was, zelfs als ik niet al het andere kon beheren,” zei Krüger, wiens uitvoeringen begonnen te duiken als gevolg van haar ziekte.

Een gesprek opent de ogen van Krüger

Het was slechts een gesprek met haar beste vriendin Calvin dat haar ogen opende en haar deed beseffen dat wat “normaal en controleerbaar” leek, eigenlijk niet normaal was. Ze begon met therapie in 2023 en na de eerste sessie stelde de therapeut haar met boulimia.

“Dat was de De eerste keer dat ik me realiseerde dat ik op de een of andere manier ziek was“Zei Krüger.” Hoe vaak heb ik een spierblessure gehad? Dat was ook altijd een diagnose, “ging ze verder.” Maar psychische aandoeningen zijn geen spierletsel. ”

Met de steun van de therapeut kon Krüger accepteren dat ze bijna een jaar later een eetstoornis had.

Krüger: ‘Er was een gevoel van buitensporige eisen’

Ze sprak met haar coach en haar teamgenoten en hoewel de reacties positief waren, herinnerde Krüger zich dat Haar coach voelde zich ook overweldigd bij het omgaan met het probleem. Het verlangen van haar coach om haar te beschermen combinatie met slechte vorm zag haar uit het team vallen, maar Krüger bleef trainen en probeerde haar weg terug te vechten.

“Ik had de structuren nodig en wilde niet gewoon weglopen van de eetstoornis,” legde Krüger uit.

In 2024 voltooide Krüger een opmerkelijke ommekeer toen ze zich weer bij het team voegde en deelnam aan een Wereldbeker in België. Letsel in haar eerste gevecht dwong haar om een ​​langere pauze te nemen, maar in deze tijd besloot ze haar ziekte openbaar te maken. Begin 2025 vertelde Krüger als onderdeel van een lokale campagne haar verhaal.

“We moeten ervoor zorgen dat er over praten geestelijke gezondheid is niet langer taboe onder coaches, maar ook onder ons atleten, “zei Krüger, die opriep tot een belangrijke kans op de perceptie en het omgaan met psychische aandoeningen in competitieve sport.

Krüger roept op tot een open aanpak

Wetenschappelijke studies tonen aan dat tussen 10-20% van allemaal Competitieve atleten Lijden aan een eetstoornis, maar Krüger gelooft dat er maar weinig over durven te praten. De angst om een ​​plaats in de ploeg te verliezen is te groot.

“Het is geen gescheurde spiervezel die in zes weken geneest, maar in het ergste geval is het een psychische aandoening. En het is onzeker wanneer een dergelijke ziekte zal worden genezen,” zei de 29-jarige. “We moeten atleten ertoe brengen er openlijk over te kunnen praten en de moed te vinden om het uit te drukken.”

Krüger roept op tot de reeds bestaande structuren in de sport om te worden professioneel, en voor een onafhankelijk contactpunt voor atleten en coaches als ze hulp nodig hebben. Ze zou ook graag het netwerk van zien therapeuten uitgebreid.

Na de Olympische Spelen in Parijs organiseerden Krüger en sommigen haar vrienden een vergadering onder de werkende titel “Safe Space”, waar atleten openlijk over hun problemen konden praten.

“Praten over mijn psychische aandoening Is niet iets dat ik vooral leuk vind om te doen, “geeft Krüger toe.” Maar ik wil dat we er openlijk over praten, dus ik moet het doen. Ik wil iets om te veranderen. “

Dit artikel is vertaald uit het Duitse origineel.

Noot van de redactie: als u lijdt aan een eetstoornis of psychische problemen die verband houden met eetstoornissen, aarzel dan niet om professionele hulp te zoeken. U kunt informatie vinden over waar u dergelijke hulp kunt vinden, waar u ook woont in de wereld, op deze website: https://www.befrienders.org/