Badr Ismail Cherokee
2025-07-30T21: 53: 00+00: 00
De nieuwe Iraakse staat behandelt de regio Koerdistan met een beleid op basis van het “fluiten” van de werkelijke en constitutionele bevoegdheden van de regio, waardoor dit pad wordt overgenomen als een strategisch doel in haar visie om de centrale autoriteit te hervormen. Aan de andere kant heeft de regio Koerdistan, sinds zijn oprichting, geprobeerd haar wettelijke en constitutionele bevoegdheden te consolideren en uit te breiden, soms de grenzen van het federalisme te omzeilen en een speciaal patroon van onafhankelijk politieke en economische administratie op te richten.
Dit contrast in visie en beleid leidde natuurlijk tot momenten van botsing en politieke congestie tussen de twee partijen, vooral wanneer de logica van de centrale staat de onderscheidende realiteit van de regio tegenspreekt.
Door het gedrag van de centrale overheid te analyseren, lijkt het niet alleen de belangen van de moderne Iraakse staat vertegenwoordigt, maar ook enkele aspecten van historische hegemonie en regionaal kolonialisme simuleert en soms sektarische neigingen uitdrukken die zich verzetten tegen pluralisme en democratie. De allianties van de krachten die van kracht zijn, stelden het de afgelopen drie decennia in staat om de gewrichten en instellingen van de staat te beheersen, om de sterkste speler te zijn bij het bepalen van het politieke pad in Irak en Koerdistan.
Wat betreft de regio Koerdistan, het heeft sinds 2003 zijn eigen ervaring ingenomen een positie die de grenzen van de geografische regio overschrijdt, die zichzelf biedt als een uitbreiding van de Koerdische bevrijdingsbeweging en zijn geschiedenis, en een vertegenwoordiger van de Koerdische natie waarover de realiteit van divisie werd opgelegd na het Sykes -picot -overeenkomst. Op basis hiervan accepteerden de Koerden hun verantwoordelijkheid voor de constitutionele verstoring niet, en Irak erkende in de regio in de regio na 2005 niet in de regio als een federale entiteit.
In dit dubbelzinnige scène verschijnt Irak niet als een coherent modern land, noch fungeert de regio Koerdistan als een onafhankelijke entiteit uit de erfenis van de revolutie en de nationale passie. Hoewel de twee partijen binnen formele wettelijke kaders zijn verhuisd, mist het algemene spoor duidelijkheid en stabiliteit.
Ondanks alle inspanningen, is Bagdad er niet in geslaagd wettelijke en politieke soevereiniteit uit de regio te halen, noch slaagde de regio erin de toezegging van de volledige centrale regering aan de grondwet op te leggen en het federale systeem uit te breiden. In plaats van te verwijzen naar constitutionele teksten en wettelijke referenties, zijn onderhandelingen gebaseerd op de machtsverhoudingen, niet op het principe van partnerschap.
Het enige verschil met het verleden is de aard van de conflictinstrumenten: gisteren waren tanks en giftige gassen het onderhandelingsmiddelen door het ministerie van Defensie, maar vandaag is het geschorst salarissen en budgetblokkering door het ministerie van Financiën van “zachte macht” geworden om politieke wil op te leggen.
Vanuit het perspectief van de federale autoriteiten wordt de Koerdische deelname aan het land niet meer beschouwd dan een symbolische aanwezigheid van een beperkt aantal bureaucraten, van wie velen hun moedertaal niet eens kunnen gebruiken binnen staatsinstellingen. Ondanks de constitutionele overgang in Irak naar een democratisch systeem na 2005, onthult de realiteit een geleidelijke achteruitgang naar een sektarisch en militie religieus systeem, dat de beschikbare marge voor pluralisme beperkt, en elke poging om een echte federale staat te bouwen, belemmeren.
Het Iraakse beleid ten opzichte van Koerdistan lijkt gebaseerd te zijn op het weigeren van de ervaring, niet om het als een constitutioneel en historisch erfgoed te houden. Dat is de reden waarom sommige partijen niet aarzelen om milities en vliegtuigen te gebruiken die worden overgegaan tot nieuwe feiten die de machtsverhoudingen schenden, en deze procedures worden gebruikt als onderhandelingsdrukkranten die niet gebaseerd zijn op een wettelijke legitimiteit.
In het licht van deze complexe scène zou Koerdistan zijn politieke positie moeten herstellen, niet door de reactie, maar eerder door het activeren van de rechten van de wet en de grondwet en het vermijden van het spel op illegaal land of regels die zijn besmet met het conflict. In het post -papier- en wapentijdperk kan alleen de wet het winnende krachtpapier zijn.
