Valentino’s ‘Fireflies’ van Alessandro Michele zet silhouetten uit de jaren 70 in Parijs in de schijnwerpers

Tegen stroboscooplichten die eerder louche dan spektakel suggereerden, zond Alessandro Michele ‘Fireflies’ uit, een collectie van Valentino die terughoudendheid toonde waar ooit oproer heerste. Prim-silhouetten uit de jaren 70 – strikken, ruches, fluwelen rokken – zorgen voor een sfeer van gecontroleerde nostalgie tijdens de Paris Fashion Week.

Het hoogtepunt was een gedrapeerde gouden jurk met een witte kraag met veren, die de mythe en het Romeinse verleden van Valentino opriep, meldde The Associated Press. Een overhemd met stippen, satijnen rokken met felgele panelen en af ​​en toe kleurblokken hielden de eclectische geest levend, maar zonder de uitbundige kracht die Michele eerder heeft ingezet.

Dat was het verhaal van de show: minder spektakel, meer montage. Waar Michele’s vroege collecties voor het huis, en zijn ambtstermijn bij Gucci daarvoor, bloeiden op pure overbelasting – kwastjes, tulbanden, ruches, referenties hoog opgestapeld – hier sneed hij strakkere lijnen en een ingetogen styling. Het resultaat voelde draagbaarder, maar ook minder verbazingwekkend.

Valentino’s identiteit is geworteld in schoonheid en glans. Onder oprichter Valentino Garavani betekende het huis jetset-elegantie en ‘Valentino rood’. Onder ontwerper Pierpaolo Piccioli neigde het naar couture-achtige verfijning. Michele kwam binnen met een ander gereedschapskist: maximalistische nostalgie, genderfluïde styling en diepgaande archiefanalyse. Hij heeft gezegd dat het de taak is om ‘het verleden te manipuleren om het nu te maken’, waarbij modern maximalisme in evenwicht wordt gebracht met relevantie, zodat het merk niet in de tijd blijft stilstaan.

Zijn eerste seizoenen maakten dat duidelijk. De terugkeer van vorig jaar zat boordevol strikken, ruches, kwastjes, tulbanden en weelderige borduurmotieven; accessoires waren “tot het uiterste”, en de casting en decors waren theatraal. Het couturedebuut van januari ging nog verder: hoepelrokken en fietstassen, Romeinse bankbiljetten in Fellini-stijl en een lange lijst van oud-Hollywood- en kerkelijke referenties. Het bleek bereik, maar bracht ook het risico van kostuum met zich mee.

Michele heeft ook geprobeerd het huis te aarden met dagelijkse kleding: tweedbroeken, gebreide truien met V-hals, jasjes van imitatiebont en zelfs een samenwerking met Vans, naast clutches van porselein en kattengezichten. Die verdeeldheid – garderobe versus verwondering – is de spanning die hij steeds probeert op te lossen.

Daarentegen leken ‘Fireflies’ bijna voorzichtig. Het weerspiegelde Michele’s instinct voor eclecticisme, maar dan in een nettere, veiligere toon. Dit was niet de schok van het nieuwe of de extase van zijn eerdere vertoningen. In plaats daarvan was het een rustiger hoofdstuk, een bewijs dat Michele in staat is zich te beheersen.