Het belang van palliatieve zorg: ‘Deze vorm van zorg behandelt de mens achter de ziekte’

Imago in conflict

In principe kan iemands eigen arts, oncoloog, neuroloog of cardioloog palliatieve zorg verlenen. Maar volgens Boddaert is er sprake van een mismatch: “Artsen in Nederland zijn over het algemeen niet goed genoeg opgeleid in palliatieve zorg. Het is geen vast onderdeel van de opleiding en wat je niet kent, kun je ook niet implementeren.” Er valt dus veel op de schouders van palliatieve teams.

Ziekenhuizen beschikken daarom standaard over een team dat gespecialiseerd is in deze zorg. Daarnaast kunnen huisartsen een landelijk telefoonnetwerk bellen om advies te vragen. Zorgaanbieders gespecialiseerd in palliatieve zorg, zoals Boddaert, denken dan mee met de arts om de juiste zorg te verlenen.

Artsen wachten echter vaak te lang met het verlenen van palliatieve zorg. “Ze willen de mensen niet de hoop ontnemen door te suggereren dat de patiënt klaar is met de behandeling”, legt Boddaert uit. “Maar uit onderzoek blijkt dat de inzet van palliatieve zorg vanaf het moment van diagnose het meeste oplevert voor de kwaliteit van leven. En zo moet het ook aan de patiënt worden geleverd. Je wilt de ziekte zo lang mogelijk behandelen, en tegelijkertijd wil je de persoon voor je met deze ziekte zo kennen dat je weet wat voor hem of haar de meest passende zorg is. Nu, en ook als het later erger wordt. Er moet een zekere mate van rust zijn om samen te kunnen werken. een gesprek.”

Wanneer een behandelaar een patiënt wil doorverwijzen voor palliatieve zorg, reageert de patiënt of zijn of haar naaste vaak: ‘Ik ga nog niet dood, ik hoef daar nog niet heen’. Er ligt volgens Boddaert een tweede mismatch.