De dag mag niet voorbijgaan zonder nog een herinnering en waardering voor Diane Keaton.
Bijna elke overlijdensbericht vandaag nadat het nieuws uitkwam haar overlijden op 79-jarige leeftijd terecht gehad Annie Hall in zijn kop. En waarom niet? Het was die komedieklassieker uit 1977 die Keaton haar enige echte Oscar opleverde, haar gevoel voor mode definieerde dat tot het einde toe doorging, en wordt geprezen als haar grootste rol. Woody Allen won de eerste twee van de vier Oscars voor zijn scenario en regie, en de film werd uitgeroepen tot Beste Film.
Diane Keaton was Annie Hall, of in ieder geval deed ons geloven dat ze dat was. Haar echte naam is Diane Hall en haar bijnaam is Annie. Het gaf Allen veel inspiratie om de rol voor haar te creëren, slechts acht jaar nadat ze voor het eerst op Broadway verscheen, uiteraard volledig gekleed, in de originele productie van Haar.
Woody Allen en Diane Keaton in ‘Annie Hall’
Keaton had op dat imago kunnen skaten, variaties kunnen maken en met dat ene hoogtepunt een succesvolle carrière kunnen hebben. Er was zoveel meer echter, en naar mijn mening zij WAAR grootste rol zou nog 26 jaar duren, maar daar kom ik nog op terug. Intussen waren er wel De peetvader films; de durf Op zoek naar meneer Goodbar; het epos Rood, waar ze Louise Bryant speelde en samen met Warren Beatty speelde, die ook regisseerde; het rauwe grappige Eerste Vrouwenclub met Bette Midler en Goldie Hawn (maar dat beloofde vervolg hebben we nooit gekregen); opwindende dramatische wendingen Schiet op de maan met Albert Finney en Mevrouw Soffel met Mel Gibson; en daarna haar samenwerking met schrijver-regisseur Nancy Meyers, eerst gesmeed met Meyers en Charles Shyer op de film Vader van de bruid films met Steve Martin dus Babyboom en tenslotte Meyers als regisseur en schrijver van 2003 Er moet iets geven.
‘Er moet iets geven’
Het was Dat film die echt de volle kracht van Keaton’s immense talenten liet zien, allemaal samengebracht in een portret van een vrouw van in de vijftig die schijnbaar alles heeft behalve romantiek in een samenleving waar vrouwen van middelbare leeftijd feitelijk aan de kant worden gezet. Jack Nicholson was haar co-ster als een wellustige playboy die met haar uitging dochter, een man die er nooit van zou dromen om een relatie te hebben met een vrouw van zijn eigen leeftijd, maar die door omstandigheden bij haar thuis een hartaanval krijgt, wat leidt tot een eeuwige relatie – de ouder leeftijden dus – een gebied dat Hollywood zelden meer aanraakt in een reguliere film, tenzij het was met filmsterren als Keaton en Nicholson.
Keaton had het allemaal in de wonderbaarlijk slimme, sexy en sensationele romantische komedie met een optreden dat me deed smelten. Keanu Reeves zat er ook in als jonge dokter die verliefd op haar wordt, en je gelooft helemaal waarom. Ze is er fantastisch in, ware het niet dat Charlize Theron een transformerende rol speelt Monster dat jaar zou het haar zeker een tweede Oscar voor Beste Actrice hebben opgeleverd. Ik hoef de stemmen niet te tellen om te weten dat dit de uitslag zou zijn geweest. Het bleek dat dit de laatste nominatie zou zijn die ze kreeg, en de laatste Geweldig deel dat ze kreeg.
Natuurlijk volgde er daarna nog veel meer, en Keaton stopte nooit met werken, vooral in lichte komedies met anderen in haar leeftijdscategorie, met name de Boekenclub films met Jane Fonda, Candice Bergen en Mary Steenburgen. Ik vond het geweldig om dat kwartet te zien en het leek alsof ze allemaal plezier hadden. Haar laatste film, de verschrikkelijke Zomerkamp, was weer een poging tot dat soort casting, maar kan het beste worden vergeten. Keaton schoot zelfs een piloot neer Tilda waarin ze een fictieve versie speelde van Nikki Finke, oprichter van deze website, maar die zag gelukkig nooit het levenslicht. Als je op IMDb kijkt, staan er nog steeds talloze Keaton-films vermeld als in pre-productie, maar het lot kwam tussenbeide.
Diane Keaton en Al Pacino in ‘The Godfather’
Ik had een paar maanden geleden gehoord dat het met Keaton niet goed ging en dat ze niet meer uit haar geliefde droomhuis in Los Angeles kwam. Het was een beetje een schok, want ze was helemaal niet iemand die veel ouder leek te worden, eeuwig Annie Hall, la dee da en zo.
Wat veel mensen misschien niet weten, is dat Keaton ook een heel uniek oog achter de camera had, zoals het regisseren van films Ophangen en tv-afleveringen van shows zoals Tweelingpiekendit laatste iets dat rijp leek voor haar creatieve gevoeligheden. Haar eerste uitstapje achter de camera was echter in 1987 met de fascinerende documentaire Hemel, waarin ze voornamelijk gewone mensen interviewde over hun visie op het hiernamaals en de hemel. Nu is ze op die reis naar de echt plaats. Laten we hopen dat ze genoeg materiaal krijgt voor een etherisch vervolg.
Keaton schreef een paar memoires, maar het meest memorabel is een koffietafelboek uit 1983 genaamd ‘Still Life’, dat tot op de dag van vandaag mijn favoriete prentenboek is. ooit omdat alle foto’s zwaar geairbrushte, technisch gekleurde shots uit Hollywood-geluidsfasen zijn met de beroemde en beruchte geposeerde en geënsceneerde foto’s. Ze laat de stilstaande foto’s voor zich spreken, maar geeft in het voorwoord haar fascinatie ervoor aan. “Als je mensen uit het echte leven haalt en ze in een kunstmatige situatie fotografeert, krijg je om de een of andere reden het gevoel dat mensen echt ondefinieerbaar zijn”, schreef ze. ‘Wat jij wilt, is plaats die ondefinieerbare kwaliteit, die totaal onmogelijk is.”
Wat we van haar kregen was een geheel unieke stralende ster, een vermogen om ons in de gaten te houden, ongeacht wat ze verkoos te doen, en om voor altijd onsterfelijk te worden zoals alleen de groten kunnen zijn.
Ondefinieerbaar. Dat is Diane Keaton.
