Vier jaar geleden speelden ze voor het laatst een officiële wedstrijd, voorafgaand aan de verwoesting, vernietiging en ontheemding veroorzaakt door de terugkeer van de TalibanDe Afghaanse vrouwen zijn klaar om opnieuw voor hun land te spelen.
De FIFA Unites: Women’s Series zal de nieuw gevormde versie zien Afghanistan Het vrouwelijke vluchtelingenvoetbalteam speelt van 23 tot 29 oktober tegen Tsjaad, Libië en gastland de Verenigde Arabische Emiraten. Hoewel de wedstrijden er wel toe doen, is het sturen van een boodschap aan de onderdrukkende heersers van hun thuisland nog belangrijker.
“Er komen veel emoties naar boven, een mix van opwinding en het uitkijken naar het toernooi, maar tegelijkertijd is het ook een grote verantwoordelijkheid”, vertelde verdediger Najma Arefi aan DW.
‘Het gaat niet alleen om het dragen van de trui van het Afghaanse damesteam. Het gaat ook om het vertegenwoordigen van zoveel Afghaanse vrouwen die het zwijgen zijn opgelegd en geen enkele stem hebben om dit met de wereld te delen. Ze zijn verboden elk mensenrecht.”
Sinds de Taliban in 2021 de macht heroverden na de terugtrekking van de Amerikaanse en NAVO-troepen, zijn de rechten van vrouwen en meisjes in het land vrijwel volledig ontnomen. Ze kunnen het huis niet verlaten zonder een goede mannelijke begeleider hoger opgeleid dan het niveau van de basisschoolen worden geconfronteerd met brute straffen voor een groot aantal alledaagse handelingen.
Het leven veranderde van de ene op de andere dag
Sport, die voor vrouwen en meisjes was gaan bloeien in de twintig jaar sinds het vorige Taliban-regime, werd ook verboden. Voor vrouwen als Arefi, destijds 17, was vertrek de enige zinvolle optie.
“Ik heb ongeveer een maand onder het Taliban-regime geleefd. Als meisje was het een nachtmerrie. In mijn familie had ik ook drie jongere zussen. Een van de grootste problemen in die tijd was dat de Taliban-soldaten met jonge meisjes gingen trouwen (tegen hun wil). Het nieuws verspreidde zich en mijn ouders waren heel erg bezorgd over wat ze met ons moesten doen”, zei ze.
“Het feit dat ik in de sport zat, maakte het voor ons in die tijd riskanter en gevaarlijker om te leven. Ik kon me niet eens bewegen om het huis uit te gaan om te gaan winkelen of iets anders te doen. Ik voelde me net als in een gevangenis.”
Twijfels over wie kan kijken terwijl het toernooi lonkt
Arefi, die zich inmiddels in Engeland heeft gevestigd, heeft geprobeerd contact te houden met zoveel mogelijk familieleden en vrienden die in Afghanistan achterblijven. Maar die van de Taliban massale beperkingen van sociale media toegang en sluiting van het internet eind september hebben de Afghanen, en vrouwen in het bijzonder, geïsoleerd achtergelaten.
“We hebben goede hoop dat ze naar ons kunnen kijken (het toernooi wordt live gestreamd door de FIFA – noot van de redactie) en dat ze ons als inspiratiebron voor zichzelf kunnen zien, want op dit moment gaan er zoveel dingen mis in Afghanistan”, zei ze.
Het toernooi markeert een belangrijke stap in de richting van heropname in de FIFA-wereld, wat een belangrijke stap is geweest prioriteit voor de vrouwelijke voetballers die wisten te ontsnappen. Onder leiding van voormalig aanvoerder Khalida Popal hebben veel jonge voetballers onvermoeibaar gewerkt om de zaak te promoten.
Een vluchtelingenteam dat in de regionale competities in Melbourne, Australië speelt, heeft de facto gediend als een Afghanistan-team, maar werd niet erkend door de mondiale gouverneurs van het spel. Dat veranderde in mei, toen de FIFA ‘een alomvattende strategie aankondigde om Afghaanse vrouwen te ondersteunen bij de deelname aan voetbal, ongeacht of ze in het land wonen of daarbuiten zijn gevestigd’.
Die strategie heeft geleid tot het toernooi van deze maand en de aankondiging van de eerste officiële Afghaanse ploeg sinds 2021. Van de 23 spelers die naar Dubai zullen afreizen, zijn er 13 gevestigd in Australië, vijf in Groot-Brittannië, drie in Portugal en twee in Italië. Ze zullen worden gecoacht door Pauline Hamill, een voormalig Schotlands international.
Reünie voor het ontheemde team
Veel leden van de ploeg speelden samen in hun thuisland, en Arefi zei dat de kans om weer samen te spelen op een selectiekamp voor het voortoernooi op het hoofdkantoor van de Engelse voetbalbond een emotionele gebeurtenis was.
“Het kamp dat we hadden in St. George’s Park was een reünie. Sommige meisjes kwamen uit verschillende landen, en het was voor ons een warme knuffel om elkaar na zo’n lange tijd weer te zien”, zei ze. “Toen we het veld betraden, voelde het niet alsof we al zo lang uit elkaar zijn geweest, omdat voetbal ons weer als team heeft verbonden en ons in staat heeft gesteld de veerkracht en het zusterschap dat we hebben te tonen.”
Arefi balanceert haar voetbal met de opleiding die haar in Afghanistan is ontzegd. Haar ervaringen hebben haar ertoe aangezet strafrecht en maatschappelijk werk te gaan studeren, en ze is van plan volgend jaar naar de universiteit te gaan.
“Ik wil een mensenrechtenadvocaat zijn, een pleitbezorger zijn voor de vrouwen en meisjes die dat niet kunnen, en gebruik maken van de kansen die ik hier heb.”
Haar boodschap aan de Taliban is duidelijk: “We zijn er nog. We vechten nog steeds voor de stem die jullie ons ontnemen.”
De volgende stap in die strijd is de wedstrijd tegen Tsjaad in Dubai op 23 oktober.
Bewerkt door: Chuck Penfold
