Afghaanse vrouwen leggen verklaring af op het internationale toneel – DW – 27/10/2025

Ontdaan van zijn contexthet leek een gewoon moment. Een speler die op de grond valt. Het fluitsignaal van een scheidsrechter. Er werd een penalty gescoord. Een vroege voorsprong.

Maar als Manozh Noori Terwijl ze een vuist in de lucht stak om haar eerste internationale doelpunt in haar eerste interland te vieren, was de betekenis voor haar en haar teamgenoten overweldigend.

“Het was voor iedereen een geluksmoment”, vertelde Noori na de wedstrijd aan DW.

“Al mijn teamgenoten kwamen naar me toe en omhelsden me. Het was een geweldig moment voor ons allemaal. Ik draag dit doel op aan iedereen in Afghanistan, omdat ze geluk verdienen.”

Er is lang aan gewerkt. Die van Afghanistan Het damesvoetbalteam speelde in 2021 voor het laatst een interland Taliban datzelfde jaar weer aan de macht in het land. De islamitisch-fundamentalistische nationalistische beweging heeft meedogenloos gehandeld onderdrukte vrouwen sinds het herwinnen van de macht en, volgens de Verenigde Naties, “dichter dan ooit bij het verwezenlijken van hun visie van een samenleving die vrouwen volledig uit het openbare leven uitwist.”

Alle spelers die zondag op het veld stonden, moesten vluchten, waarbij sporten in het openbaar een doelwit stevig op hun rug legde. Iets meer dan de helft van de ploeg vond uiteindelijk een thuis in Australië, terwijl anderen zich in verschillende Europese landen vestigden.

Sport een verre, maar haalbare droom

Sinds ze werden verbannen en hun status als internationale voetballers herwonnen – wat erkenning betekent van de mondiale FIFA-bestuurders van het spel – is voor velen de zorg geweest. Hoewel ze gedreven worden door op het hoogste niveau te spelen, staat hun diepere motivatie altijd voorop.

“Meisjes in Afghanistan hebben op dit moment geen rechten. Sporten is misschien een verre droom, maar een heel simpele droom is studeren en onderwijs hebben genoten en zij hebben het niet’ doelman Fatima Yousufi vertelde DW.

“Het is gewoon de grootste motivatie voor ons om dit voor al die meisjes te doen. We laten ze zien dat hun dromen waar zijn.”

Die gedachten en herinneringen aan hun thuisland werden op de gezichten van de spelers gegrift toen ze hun vlag zagen wapperen en hun volkslied hoorden spelen vóór de aftrap tegen Tsjaad, die zondag uiteindelijk met 6-1 won, waarbij de tranen rijkelijk vloeiden.

Terwijl de FIFA in mei van dit jaar het proces van erkenning van het team startte, spelen ze momenteel als Afghan Women United, een naam die is gekozen in samenwerking met de spelers die hun oude status als het Afghaanse vrouwenvluchtelingenteam hebben vervangen. Het toernooi waarin zij spelen bestaat dan ook uit vriendschappelijke wedstrijden, waarbij ook Libië en Tunesië betrokken zijn. Het Afghaanse herenteam blijft onder controle van de Taliban concurreren op het wereldtoneel.

Yousufi was een van degenen die in de laatste wedstrijd van het team als Afghanistan speelden, voordat de Taliban de controle heroverden na de terugtrekking van de Amerikaanse en NAVO-troepen. Het vrouwenvoetbal heeft sindsdien een snelle ontwikkeling doorgemaakt, met een toegenomen professionalisering, een bloeiende kaartverkoop in veel landen en een toegenomen belangstelling van de media.

Afghanistan heeft nog veel in te halen

Met spelers verspreid over de hele wereld en die zich ook moeten concentreren op het opbouwen van nieuwe levens in onbekende landen, heeft Afghanistan nog veel in te halen. Dat proces werd niet geholpen door de vertraging en de last-minute verandering van locatie voor het toernooi nadat de Afghaanse spelers visa werden afgewezen door de Verenigde Arabische Emiratendie aanvankelijk hadden ingestemd om erin te hosten en te spelen. Er is nog geen officiële verklaring afgelegd over de reden voor die afwijzing, maar de VAE heeft sterke diplomatieke banden met de Taliban.

“Het is heel moeilijk om, als je vier jaar geen internationaal voetbal hebt gespeeld, te begrijpen wat het niveau is, want zelfs in die tijd is het spel veel veranderd”, aldus de Schotse coach van het team, Pauline Hamill.

“Ik denk dat je kunt zien dat daar een niveau van potentieel zit. Ik denk dat het een geval was van ‘Welkom in het internationale voetbal’ (in de wedstrijd van zondag), en nu, hoe kunnen we de toekomst verbeteren? Ik denk dat dat de belangrijkste boodschap is.”

De FIFA belooft voortdurende steun

Op de korte termijn zijn dat de wedstrijden tegen Libië en Tunesië in Marokko, die op elf uur tussenbeide kwamen om het toernooi met vier teams te organiseren. Maar nadat ze vier jaar lang zo hard hebben gevochten om gehoord en erkend te worden, zien de Afghaanse spelers dit als slechts een eerste stap op de weg terug naar een sportief bestaan ​​dat ongeveer lijkt op het bestaan ​​dat ze hadden voordat hun leven op zijn kop stond.

FIFA, in de vorm van zijn voorzitter Gianni Infantinoheeft beloofd “alle Afghaanse vrouwen te blijven steunen” en “onvermoeibaar te blijven werken om ervoor te zorgen dat ieder van hen de steun krijgt die ze verdienen om het spel te spelen waar ze van houden.”

Maar wat er daarna gebeurt, is nog niet duidelijk. Omdat de overheid hen niet wil steunen, zijn competitieve wedstrijden momenteel onmogelijk.

Ook al vertegenwoordigen ze hun land misschien nog niet helemaal op de manier die ze willen, toch heeft deze groep verbannen vrouwen keer op keer blijk gegeven van hun veerkracht. Zoals Yousufi het zegt, compleet met een vleugje Australisch tintje: “Geef je dromen nooit op, meiden.”

Bewerkt door: Chuck Penfold