Desirée wil nooit zwijgen over de doodgeboortes van haar kinderen | RTL Nieuws

“Iemand vroeg me laatst of ik kinderen had. Ik antwoordde dat ik moeder van drie ben. En dat ben ik, ook al heb ik niemand om voor te zorgen. Mijn kinderen zijn misschien niet tastbaar bij me, maar ze zijn er meer dan ooit. Mijn zonen Tom en Tim waren prachtige kinderen. Perfect en volmaakt. Hun foto’s staan ​​op mijn nachtkastje, ik zie ze als ik ga slapen en als ik wakker word.

Lange tijd hield ik vast aan de pijn en het verdriet, waarvan ik dacht dat het de manier was om mijn kinderen dicht bij me te houden. Ik was bang om door te gaan met mijn leven, uit angst om ze te ‘verliezen’. Nu weet ik dat ik naar de toekomst kan kijken en van het leven kan genieten. En dat doe ik. Ik ben intens gelukkig.”

“In de zomer van 2006 was ik zwanger van mijn oudste zoon. Daar was ik heel blij mee, want ik had eerder al een miskraam gehad na zeven weken. Het voelde als een meisje, ik noem haar Jasmine. Mijn toenmalige man en ik waren op vakantie in Frankrijk toen ik me plotseling ziek voelde. Ik voelde me misselijk en moest hoesten. De plaatselijke dokter gaf me een hoestsiroop en zei dat ik moest rusten. Maar ik werd steeds zieker en uiteindelijk spuugde ik alleen nog maar zwarte gal uit.

Mijn man vertrouwde het niet en reed met grote spoed terug naar Nederland. Ik bleek de levensgevaarlijke HELLP-syndroom te hebben, ook wel zwangerschapsvergiftiging genoemd. Ik heb het ternauwernood overleefd, maar onze zoon Tom is in mijn buik gestorven. Het was oorverdovend stil toen hij werd geboren. Ik voelde niets dan liefde voor hem.”

Vijfentwintig weken en één dag

“Na Toms doodgeboorte was ik depressief en had ik geen zin om mijn leven weer op te pakken. Mijn kinderwens was nog steeds groot en de artsen zeiden dat er een kans was op een terugkeer van het HELLP-syndroom, maar dat dit milder zou zijn en pas later zou optreden.

Een jaar later werd ik zwanger, opnieuw van een jongen. En weer ging het mis door preeclampsie. Iets later dan bij Tom, dit keer met vijfentwintig weken en één dag. Maar de afloop was hetzelfde. Tim werd dood geboren. Ik heb hem zo lang mogelijk vastgehouden, dan bleef hij lekker warm. Ik was zo trots op hem.”

“Hierna heb ik geprobeerd om mijn leven weer richting te geven. Dat ging met vallen en opstaan. Ik had de neiging om me terug te trekken, maar gelukkig had ik lieve vriendinnen die een arm om me heen sloegen en altijd een luisterend oor boden.

Helaas was er ook wel eens sprake van onbegrip. Ik weet nog dat ik eerder een kennis met mijn zwangere buik had ontmoet. Toen ik hem later, na Toms doodgeboorte, weer tegenkwam in een supermarkt, zei hij: ‘Nou, je weet nu in ieder geval dat je zwanger kunt worden.’ Zo ongevoelig.”

Na de eerste narcose

“Ik hoor dit vaak van vrouwen die een baby hebben verloren. De eerste periode is er veel aandacht en troost, maar dat verdwijnt. Mensen gaan snel verder met hun leven en blijven niet hangen in je verdriet. Terwijl de pijn na de eerste paar weken of maanden als een boemerang in je gezicht komt. Juist dan, als je uit die eerste verdoving komt, heb je troost en steun nodig.

Maar doodgeboorte en miskraam zijn taboe. Mensen durven er niet over te praten, ze zijn bang dat je gaat huilen en dat het te confronterend is. Dan wordt het stil en voel je je alleen.”

“Het kan heel anders en het móet anders. Daar zet ik me voor in, het is mijn doel om te zorgen dat een doodgeboorte geen stille geboorte wordt. En om mensen erop te wijzen dat het ook anders kan. Wees niet bang om naar het overleden kind te vragen en samen hardop te mijmeren over wat er van hem of haar geworden zou zijn.

Niets maakt mij blijer dan wanneer iemand tegen mij zegt: ‘Goh, Tom zou nu achttien zijn, zou hij zijn examen hebben gehaald?’ Of hardop te bedenken of hij voetbal of hockey leuk had gevonden. Dat soort gesprekken zijn waardevol, ze houden de herinneringen levend en bevestigen dat mijn kind heeft bestaan.”

Pasgeboren baby vasthouden

“Toen mijn zoons geboren werden, beloofde ik ze dat ik iets speciaals met mijn leven zou doen. Maar jarenlang leefde ik op de automatische piloot. Als ik een kinderwagen zag, sloeg ik hem met een grote boog om. Drie jaar geleden zegde ik mijn baan op en begon ik mijn eigen bedrijf als focusmanager voor ondernemers.

Ik ging naar een retraite waar ook iemand met een pasgeboren baby aanwezig was. De leider vroeg me om deze baby vast te houden. Ik weigerde, totdat ik het uiteindelijk toch deed. En op dat moment ging mijn hart weer open. Een vriendin raadde me toen aan om mijn verhaal op te schrijven, al was het maar voor mezelf. Toen ik eenmaal begon met schrijven, kon ik niet meer stoppen. Met mijn laptop op schoot typte ik nachtenlang. Ik was verbaasd dat ik alle details nog zo goed kon onthouden. Mijn boek, DoodgeborenIk heb het uitgebracht op Vaderdag 2022.”

“Dit boek was het startsein voor mijn missie. Kort na de release heb ik het ook opgenomen als audioboek. Daarna besloot ik dat ik iets wilde doen om bewustzijn te creëren, dus begon ik veel te posten op sociale media over dit onderwerp. Ik ontving veel persoonlijke berichten van vrouwen over hun ervaringen.

Toen begon ik met het doen van persoonlijke coachingsessies die gericht waren op genezing en de toekomst, in plaats van pijn en verdriet. Ik stuurde vrouwen vaak voicememo’s en toen kwam ik op het idee om deze inzichten te gebruiken voor podcasts. Sindsdien maak ik de podcast Baby Verlies. Ik heb ook de online community opgericht Doodgeboren zusterschap waarin vrouwen herkenning bij elkaar vinden en we samen de toekomst tegemoet treden.”

Toekomstbeeld knal boem verdwenen

“Vorig jaar heb ik ook Baby Loss Day gelanceerd, om doodgeboortes en miskramen een stem te geven. Je hebt Moederdag en Vaderdag, dat ontbrak nog, terwijl het zo nodig is om mensen bewust te maken van de impact van zo’n verlies. Want dat blijft aanwezig, ook in mijn leven. Je verliest niet alleen je kind, het toekomstbeeld dat je tijdens je zwangerschap had geschetst, is ook weg.”

“Zo besefte ik onlangs dat ik nooit oma zal worden. Dat was wel even schrikken. In 2011 moest ik definitief afscheid nemen van mijn kinderwens toen ik een hersenbloeding kreeg.

Het bleek dat ik een bloedziekte had die mijn risico op trombose verhoogde. De artsen gaven geen groen licht voor een nieuwe zwangerschap, het risico was te groot. Dat was verschrikkelijk, alle hoop was vervlogen. Maar mijn leven was te kostbaar voor mij om te riskeren.”

Mijn belofte aan mijn zonen

“Ik wil nooit meer terug naar de pijn die ik voelde na het verlies van mijn baby. Ik mag genieten van mijn leven en dat doe ik ook. Ik hou van wandelen, koken en leuke dingen doen met vrienden. En reizen, ik zou graag de hele wereld zien en babyverlies een stem geven op podia. Ik ben een gelukkig mens en ik leer lotgenoten om naar de toekomst te kijken, met ruimte voor de verloren kinderen.

Te lang deed ik mezelf tekort door in mijn verdriet te blijven hangen. Hierdoor miste ik wat het verlies van mijn baby mij ook bracht: enorme trots, eindeloze liefde en het nakomen van mijn belofte aan mijn zonen. Dat nu doen is zo bevredigend.”

Wil je geen enkele aflevering van deze column missen? Klik dan op de tag Nooit Meer hieronder en dan linksboven op ‘Volgen’.

Nooit meer?

Wil jij ook jouw verhaal delen en vertellen wat je ‘nooit meer’ wilt meemaken, doen of juist niet wilt doen? Wij zijn benieuwd naar jouw verhaal. Mail ons op [email protected]