‘Gelukkig zijn we nog niet op vakantie, anders hadden we thuis een gebraden ekster gehad’ | RTL Nieuws

“Er komt een vreemd geluid uit de schoorsteen,” zei Puk, terwijl ze uit haar bed ging liggen, met haar mobiele telefoon in haar handen boven haar hoofd. “Hmm,” antwoordde mijn man. Ik had het ook gehoord, dacht even dat het de wasmachine was, en liep naar de schoorsteen.

Het was daar duidelijk hoorbaar. Heel duidelijk. “Er zit iets in de schoorsteen!”, riep ik door het huis naar iedereen die het horen wilde. Mijn man kwam naar beneden en had, heel praktisch, meteen zijn zaklamp meegenomen. Ik scheen ermee in de schoorsteen. “Er zit een vogel, die kan er niet uit”, zei ik. De schoorsteen maakte een knik, omhoog vliegen was blijkbaar niet mogelijk.

Olle volgde ondertussen alle instructies van zijn vader op om een ​​vuilniszak en ducttape te pakken. Geen idee waar die ducttape voor was, maar ik wist wel van MacGyver dat je er de hele wereld mee kon redden, dus waarschijnlijk ook een vogel. Mijn man maakte een soort net onder de schoorsteen, dat hij vastplakte. “Zodat die vogel niet zwart van het roet door het huis vliegt.” Slim.

Praat lief en zacht

Ik voelde of ik de vogel kon pakken, maar mijn armen waren te kort. Mijn man nam het over, ik kreeg de vogel er net uit via één kant van de flap. “Hij zit op mijn hand,” zei hij. Olle begon te huilen. “Misschien gaat de arme vogel dood.”

Ik zei dat de vogel niet zou sterven, maar dat we zachtjes en lief tegen de vogel moesten praten, zodat hij ons zou vertrouwen. “Kom op, vogeltje,” vervolgde Olle, terwijl hij zijn paniek stevig onderdrukte. “Trek hem gewoon hard naar beneden bij zijn poot,” instrueerde ik. We moesten iets doen.

Mijn man probeerde het, maar de vogel pikte hem. “Hij wil niet”, was het antwoord. “En nu?” “Blijf proberen”, zei mijn man. De vogel bleef op zijn hand liggen, en begreep dat hij door dat ene gat naar buiten moest. Alleen: hoe? Na een tijdje wist hij het. Hij draaide zijn lichaam, mijn man kon hem er rustig uit tillen, stopte hem in de zak en liep snel met de zak naar buiten. “Doei vogel”, zwaaide Olle opgelucht naar hem.

Geroosterde ekster

“Het is maar goed dat we nog niet op vakantie zijn, anders was dat vogeltje daar doodgegaan en hadden we het pas gemerkt toen we de open haard aanzetten. En dan hadden we een gebraden ekster gehad,” zei ik, terwijl ik de ducttape van de schoorsteenwand trok.

Olle keek me boos aan en liep naar buiten om de ekster nog een keer opgelucht uit te zwaaien.

Wil je geen enkele aflevering van ‘at our house’ missen? Klik dan op de tag ‘At our house’ en volg.