Zangeres Sylvie Kreusch duikt in haar jeugdherinneringen: ‘Wat borrelt er diep in mij?’

Als kind had ze zo’n vriendenboek. In prachtige brieven schreef de Belgische muzikante Sylvie Kreusch op wat ze later wilde worden: popster. Of in ieder geval een zanger, danser of nou ja, iets op dat podium. En stel je nu haar tour voor begin 2025 voor: door heel Europa, te beginnen met het grote Europese Eurosonic showcasefestival in Groningen. Een muziekdroom, knikt Kreusch. “Ik heb al eerder in de buurlanden van België opgetreden, dat is voor mij iets minder spannend. Maar Scandinavië, Polen,… zo ver weg met mijn muziek? Super gaaf dat ik naar plekken ga waar ik nog nooit eerder heb opgetreden.”

Ochtendkoffie met Sylvie Kreusch (33). De Vlaamse artpopsensatie zit midden in de verhuisdozen, twee dagen geleden trok ze samen met haar vriend, acteur Flor Van Severen, naar een nieuwe woning in Gent. Dat kon nog net voor haar decemberconcerten – Londen, Parijs, Berlijn en Amsterdam (11 december, Paradiso). Niet echt ideaal tijdens de repetitietijd, met de stress van het verhuizen, lacht ze, “maar met een huiskamer vol vrienden is er gisteren veel bereikt.”

Zo’n overvolle agenda zou onderdrukkend kunnen zijn. Maar nee, dat is mooi, zegt Kreusch. “Als er één ding is dat moeilijk is aan kunstenaar zijn, dan is het dat je nooit weet wat er morgen zal gebeuren. Als je hard aan een nummer of album hebt gewerkt, kan het zijn dat het niet aanslaat. Dus dat ik nu een van de gelukkigen ben die twee jaar van tevoren enige zekerheid heeft, voelt super fijn. Het voelt eindelijk als iets waar ik geld mee kan verdienen.”

In die context kan ze vieren dat ze na haar kunstenaarsstatuut (een belangrijk statuspapiertje dat in België aangeeft dat een kunstenaar recht heeft op uitkeringen) er eindelijk in is geslaagd zelfstandig te worden. “Onafhankelijk!” roept ze uit. “Ja, dat vind ik het leukste. Dat je na al die jaren echt kunt zeggen dat je van die droombaan hebt kunnen leven. (lacht) “De meeste ouders zeggen: het is het beste om iets anders te studeren. Hoewel de realiteit minder sexy is omdat er grote financiële verantwoordelijkheden mee gemoeid zijn, is dit voor mij een erkenning als kunstenaar van een bepaald niveau.”

Van femme fatale tot gestileerde diva tot filmische personages als Superwoman. Op het podium is zangeres Sylvie Kreusch een bedwelmend expressieve artieste. Van optreden tot videoclip, ze heeft de artistieke wens om op te vallen. In haar meest recente video ‘Daddy’s Selling Wine In A Burning House’ loopt ze rondjes in een wiel, met looks ergens tussen Marlène Dietrich en David Bowie. Zwoel, ongrijpbaar.

Gouden bergen

Sylvie Kreusch begon op zestienjarige leeftijd met muziek maken. Ze heeft al een turbulent schooltraject achter de rug, met muziek- en dramadocenten die nog niet zo goed raad weten met haar stem en haar het liefst tot musicalster willen omvormen. Maar popmuziek lonkt. En verlegen als ze is, valt ze voor de intimiderende woorden van een slimme manager die haar op jonge leeftijd bergen goud belooft.

Om een ​​lang verhaal kort te maken: ze tekent een contract en ontdekt pas later wat dat precies inhoudt. Simpel: ze verkocht haar stem. „’Ik ga van je een popster maken‘. Die belofte was onmogelijk te weerstaan. En voor u het weet heeft u contracten getekend waarin staat dat u al uw rechten tot en met dat jaar betaalt. Super gevaarlijk. Ik durfde geen nee te zeggen.”

Hoe vast zit je dan? Toen ze een hit had met een ander project, verdiende ze niets. “Mijn huidige manager kon dat contract laten beëindigen. Ik kwam daar goed weg. Maar ik weet: het overkomt vaak jonge kunstenaars. Dit is dus een waarschuwing voor hen. Artiesten controleren nooit hun rekeningen. Geld doodt creativiteit. Als mensen ons leegscheuren, zullen we dat pas veel te laat beseffen.”

Kreusch zit al geruime tijd in de Belgische indiepopband Soldier’s Heart. Vanaf haar 25e begon ze zelf liedjes te schrijven. Vervolgens heeft ze een relatie met Balthazar-zanger Maarten Devoldere, met wie ze Warhaus vormt. Hun muziek heeft een film noir-achtige sensualiteit. Mooi en stemmig live, een zwoele nachtclubsfeer met Kreusch als sensueel zingende go-go-danser.

Het einde van die relatie resulteerde in haar soloalbum Montbray (2021) op. Heartache – wat een krachtige motor. Kreusch ging alleen verderdie steeds verder vooruitgang boekt als eigenzinnige art-popartiest, met telkens een andere kleur kapsel (van hoogblond is ze nu weer bordeauxrood).

Opgekropte gevoelens

Ze heeft veel rolmodellen in de muziek met een aanpak die even theatraal als scherp is. Bowie is natuurlijk een groot kunstenaar tussen fantasie en realiteit. Ze heeft ook een lijst met vrouwelijke artiesten die inspireren in zowel kwetsbare als charismatische zin, van Billie Eilish, FKA Twigs, Caroline Polachek tot Lykke Li.

Ook voor Kreusch is muziek ‘pure vrijheid’. Op het podium heeft ze het gevoel dat ze stoom afblaast – “opgekropte gevoelens die ineens naar buiten kunnen komen of zoiets. Vergelijkbaar misschien met naar de therapeut gaan en eindelijk kunnen huilen.”

Ze glimlacht om het rustige ‘nest’ dat ze nu heeft, een veel stabieler leven dan het rock-’n-roll-bestaan ​​destijds met Devoldere (met wiens Warhaus ze ook een nummer uitbracht: ‘Popcorn‘). Al is zo’n ‘zacht geluk’ een hele uitdaging voor het creatieve schrijfproces. Schrijf daar scherpe popsongs over, grinnikt ze. “Ik moest echt dieper graven: wat borrelt er in mij? Omdat er altijd iets in je zit.”

Zoete jeugdherinneringen

Ze ging terug naar haar jeugd. Haar album Komische reis werd een sfeervolle ode aan haar ‘kinderlijke verwondering’. Speelse melodieën, vastgelegd in vele stijlen. Op de omslag van Komische reis ze poseert met een aquarium boven haar hoofd – een kind zou er een astronaut in zien.

“Ik ben teruggegaan naar wie ik als kind was, in feite een dromer, behoorlijk verlegen en enigszins angstig. Als kind zijn je zintuigen veel actiever, ik nam alles in me op.” Enerzijds bracht dit herinneringen naar boven aan haar jeugd bij haar ouders die een wijnhandel hadden in het Antwerpse Mortsel. Aan de andere kant waren er zorgeloze vakanties in de wijngaarden van haar grootvader in de Dordogne. “Daar leerde ik kussen, fietsen, zwemmen en roken, tot en met mijn eerste joint.”

Een verzameling zoete jeugdherinneringen. In het luchtige titelnummer zingt ze over de nostalgie van oude stripboeken – ‘paaw paaw, beng beng, kachaaw’ – met grote gedurfde emoties. Maar ze kan ook sensueel zwoel klinken (‘Ding Dong’).

De betovering gaat verder, met veel muzikale zijstraten (art-pop, folk, electropop, country, pastiche of zwoele nachtclubs). Maar binnen de weemoedige single ‘Daddy’s Selling Wine in a Burning House’ ze keert terug als “rustig middelste kind„ in een vleugje folk naar een donkere periode. De scheiding van haar ouders. Een tijd waarin de wijnwinkel van haar vader afbrandde – het gezin woonde er altijd boven – ze waren net verhuisd. En hoe haar depressieve vader vast kwam te zitten en jarenlang valselijk werd beschuldigd van brandstichting en fraude.

Haar lage stem draagt ​​mee, lichtpuntjes komen uit een kinderkoor. Als Kreusch dit live zingt, wordt het stil. Vooral onlangs, op de 90e verjaardag van haar grootmoeder. “Hij heeft nog steeds zoveel vrienden, allemaal oude mensen. En toen hoorden mijn familie het voor de eerste keer. Iedereen huilde, iedereen wist meteen waar dit over ging.”

Die tekst heeft ze in één dag bedacht. “Instinctief en letterlijk stroomt de ellende eruit. Dat vind ik mooi, hoe de werkelijkheid een poëtische songtekst kan worden.”

Om te delen





E-mail de redacteur