Astrid Holleeder laat voor het eerst haar gezicht op televisie zien

Astrid Holleeder (59) leefde jarenlang in volledige anonimiteit, maar besloot gisteravond in RTL Boulevard voor het eerst haar gezicht op televisie te laten zien. Dit deed ze om een belangrijke reden: ze wil de regie over haar leven weer terugkrijgen. De zus van Willem Holleeder wil haar werk in de advocatuur weer oppakken en wordt duider voor RTL Tonight bij misdaad- en rechtszaken.

Astrid Holleeder heeft een belangrijke rol gespeeld in het strafproces tegen haar broer Willem. Op 24 maart 2015 werd bekendgemaakt dat zij en haar zus Sonja in het diepste geheim verklaringen tegen hem hebben afgelegd. Ook nam Astrid in het geheim gesprekken met haar broer op. Deze gesprekken zijn, net als de andere verklaringen, in het proces gebruikt als bewijs. De zussen beschuldigden hun broer van meerdere moorden, maar wisten ook dat dit een groot risico met zich meebracht. Om die reden leven ze al jarenlang geïsoleerd.

Astrid Holleeder: ‘Ik wist dat ik mijn eigen doodvonnis tekende’

Willem werd uiteindelijk veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf voor het opleggen tot vijf moorden. „Alle vijf de slachtoffers hebben over hem gepraat, en wie praat, die gaat. Ik heb ook over hem gepraat. Ik wist toen ik ging getuigen dat ik daarmee ook mijn eigen doodvonnis tekende”, zo vertelde Holleeder gisteravond in RTL Boulevard. „Ik wist dat die klap in het donker, zoals mijn broer dat noemt, ook voor mij zou komen. Wat ik niet wist, was hoe het zou zijn om die klap in het donker te ontlopen.”

Een leven in constante angst

Toch is dit haar gelukt. Maar dat wil niet zeggen dat ze een zorgeloos leven kan leiden. Ze leeft al een decennium onder valse namen. „Soms ben ik Simone, dan weer Natasja. Ik ben afgesloten van alles wat een mens, een mens maakt.”

Astrid leeft naar eigen zeggen al jaren in  ‘constante angst’. „Ik weet niet eens meer hoe vaak ik ben verhuisd. Altijd op de vlucht voor dat ene fatale moment. Ik leef al tien jaar in de schaduw. Gordijnen altijd dicht, geen naambordje op de deur, geen buurvrouw die op de koffie komt. Zelfs het vuilnis buitenzetten is een puzzel.”

Kritiek op bescherming vanuit OM

Een sociaal leven heeft ze niet meer en ook haar familie ziet ze maar zelden. „Ik was moeder, oma, ik had collega’s, vrienden, teamgenoten. Ik ben alles kwijtgeraakt, inclusief mezelf.” Ook uit ze kritiek op de beloofde bescherming vanuit het Openbaar Ministerie. „Het duurde zeven jaar voordat ze mij een familiedag gunde. Een fijn moment waarop ik met mijn gezin samen kon zijn. Meer dan dat kreeg ik niet.” Toch merkt ze dat er sinds de publicatie van haar laatste boek langzaam iets begint te veranderen. „Ik word eindelijk gehoord en sinds enkele maanden krijg ik persoonsbeveiliging.”

Holleeder uit de anonimiteit

Hierdoor durft ze het weer aan om langzaam stappen te maken richting het gewone leven. „Elke stap naar buiten geeft mij meer kracht. Ik laat mij niet langer meer opsluiten. Ik vind dat ik genoeg heb gemist, genoeg ben verloren.”

Daarom heeft ze een belangrijke keuze gemaakt: „Vandaag kies ik ervoor om niet meer onzichtbaar te leven. Niet meer iemand anders te zijn. Vandaag neem ik mijn eigen identiteit en bestaan terug. Mijn naam, mijn gezicht. Vandaag stap ik uit de anonimiteit. Ik ben Astrid Holleeder.”

Reacties