De World Cup -droom van Palestine nog steeds door als Israël de sportsector van Gaza ruïneert | Voetbalnieuws
Khan Younis, Gaza – In de ruïnes van zijn huis in Khan Younis duimt de 75-jarige Shaker Safi zachtjes door vervagende foto’s van de sportieve carrière van zijn zoon Mohammed.
Medailles, trofeeën, teamhuddles en groepsfoto’s van jonge atleten gecoacht door Mohammed dienen nu als een spookachtig monument voor een droom die door oorlog is vernietigd.
Op 15 november 2023 werd Mohammed Safi – een voetbalcoach en leraar lichamelijke opvoeding – gedood in een Israëlische luchtaanval.
Hij had jarenlang een erfenis van hoop gebouwd door middel van sport, training op scholen en gemeenschapsclubs en omgezette underdog -teams in lokale kampioenen.
Mohammed, afgestudeerd in lichamelijke opvoeding aan de Al-Aqsa University, was de hoofdcoach van de Al-Amal Football Club in het zuiden van Gaza en werd breed bewonderd voor zijn werk dat jong talent tussen zes en 16 jaar koestert.
“Mijn zoon droomde ervan om Palestina internationaal te vertegenwoordigen,” zegt Shaker, omringd door overblijfselen van de onderscheidingen van zijn zoon. “Hij geloofde dat sport jongeren uit wanhoop kon heffen. Maar oorlog bereikte hem voordat hij de wereld kon bereiken.”
Nu ontheemd, leven Mohammed’s vrouw Nermeen en hun vier kinderen-de 16-jarige Shaker Jr, Amir, 14, Alma, 11 en Taif, 7-met de pijnlijke leegte gecreëerd door zijn dood.
De kinderen klampen vast aan het laatste voetbal- en coachingnotities van hun vader als bewakingen.
Nermeen, een kunstleraar, veegt Taif’s tranen zachtjes weg als ze vraagt: “Waarom hebben ze papa van ons afgenomen?”
“Hij was een man van dromen, geen politiek,” zegt Nermeen. “Hij wilde een internationale scheidsrechter worden. Hij wilde zijn masterdiploma. In plaats daarvan werd hij gedood omdat hij een symbool was van leven en jeugd.”
Mohammed Safi is een van de honderden atleten en sportprofessionals die zijn vermoord of ontheemd sinds de oorlog begon.
Volgens het Palestijnse Olympisch Comité zijn 582 atleten gedood sinds 7 oktober 2023, velen van hen nationale teamspelers, coaches en beheerders.
Sport vervangen door overleving
Voor degenen die in Gaza blijven leven, heeft overleving de sportieve ambitie vervangen.
Yousef Abu Shawarib is een 20-jarige keeper voor Rafah’s Premier League Football Club.
In mei 2024 ontvluchtten hij en zijn familie hun huis en trokken onderdak in Khan Younis Stadium – hetzelfde veld waar hij ooit officiële wedstrijden speelde.
Tegenwoordig is het stadion een schuilplaats voor ontheemde families, het synthetische grasmat nu bekleed met tenten in plaats van spelers.
“Dit is waar mijn coach me vroeger informeerde voor games,” zegt Yousef, in de buurt van wat vroeger het bankgebied was, nu een waterdistributiepunt. “Nu wacht ik hier op water, niet op aftrap.”
Zijn routine vandaag omvat lichte, onregelmatige training in zijn tent, in de hoop een fractie van zijn fitness te behouden. Maar zijn dromen om sportwetenschappen in Duitsland te bestuderen en professioneel spelen zijn verdwenen.
“Nu hoop ik alleen dat we morgen iets te eten hebben”, zegt hij tegen Al Jazeera. “De oorlog vernietigde niet alleen velden – het vernietigde onze toekomst.”
Wanneer hij naar het verkoolde stadion kijkt, ziet hij geen tijdelijke verplaatsing.
“Dit was geen bijkomende schade. Het was systematisch. Het is alsof ze alles over ons willen wissen – zelfs onze games.”
Hoop onder het puin
Toch blijft, net als de grasvlakken die de ontploffingen hebben overleefd, er blijft er nog enkele hoop.
Shadi Abu Armanah, hoofdcoach van het geamputeerde voetbalteam van Palestina, had een plan van zes maanden bedacht om de training te hervatten.
Zijn 25 spelers en vijf coachingstaf hadden vóór de oorlog op Gaza aan het opbouwen. Het team had internationaal deelgenomen, ook in een toernooi in 2019 in Frankrijk. Voordat de vijandelijkheden begonnen, bereidden ze zich voor op een ander evenement in november 2023 en een evenement in West -Azië voor oktober 2025.
“Nu kunnen we niet eens verzamelen,” zegt Shadi. “Elke faciliteit die we gebruikten is vernietigd. De spelers hebben hun huizen verloren. De meeste hebben geliefden verloren. Er is nergens veilig om te trainen – geen uitrusting, geen veld, niets.”
Ondersteund door het internationale comité van het Rode Kruis, had het team ooit de veerkracht gesymboliseerd. Trainingssessies waren meer dan oefeningen – het waren levenslijnen. “Voor geamputeerden was sport een tweede kans”, zegt Shadi. “Nu proberen ze gewoon te overleven.”
Shadi zelf is ontheemd. Ook zijn huis werd gebombardeerd. “De clubs waarvoor ik heb gewerkt, zijn verdwenen. De spelers zijn dood of verspreid. Als de oorlog vandaag eindigt, hebben we nog steeds jaren nodig om zelfs een fractie terug te brengen van wat verloren is gegaan.”
Hij voegt eraan toe: “Ik heb in vele clubs en divisies gecoacht. Bijna al hun faciliteiten zijn gereduceerd tot puin. Het is niet alleen een pauze – het is wissen.”
Een systematisch wissen
De reikwijdte van verwoesting reikt verder dan persoonlijk verlies.
Volgens Asaad al-Majdalawi, vice-president van het Palestijnse Olympisch Comité, staat de hele sportinfrastructuur van Gaza op het punt van ineenstorting. Ten minste 270 sportfaciliteiten zijn beschadigd of vernietigd: 189 volledig afgeplat en 81 gedeeltelijk beschadigd, met initiële schattingen van materiële verliezen in de honderden miljoenen dollars.
“Elk belangrijk onderdeel van het sportsysteem van Gaza is geraakt,” vertelde Al-Majdalawi aan Al Jazeera. “Het Olympisch Comité -kantoren, sportfederaties, clubs, school- en universitaire sportprogramma’s – zelfs particuliere sportfaciliteiten zijn het doelwit. Het is een uitgebreide aanval.”
Onder de gevallen zijn spraakmakende atleten zoals Nagham Abu Samra, Palestina’s International Karate Champion; Majed Abu Maraheel, de eerste Palestijn die de Olympische vlag droeg tijdens de Atlanta -wedstrijden van 1996; Olympisch voetbalcoach Hani al-Masdar; en nationale atletiekcoach Bilal Abu Sam’an. Honderden anderen blijven gewond of ontbreken, waardoor nauwkeurige beoordelingen worden gecompliceerd.
“Dit is niet alleen verlies-het is uitroeiing”, zegt Al-Majdalawi. “Elke atleet was een gemeenschapspijler. Ze waren geen cijfers. Het waren symbolen van hoop, eenheid en doorzettingsvermogen. Het verliezen ervan heeft de Palestijnse samenleving diep gewond.”
Hij waarschuwt dat de onderbreking van sportactiviteiten gedurende anderhalf jaar zal leiden tot het onderbreken van sportactiviteiten, zal leiden tot fysieke, psychologische en professionele regressie voor resterende atleten. “Je verliest meer dan spieren en vaardigheden – je verliest het doel.”
Een wereldwijde stilte
Al-Majdalawi gelooft dat de internationale reactie alarmerend onvoldoende is geweest. Wanneer de sportgemeenschap van Gaza contact opneemt met wereldwijde federaties, Olympische lichamen en ministers van jeugd en sport, worden ze met stilte ontmoet.
“In privé sympathiseren veel internationale ambtenaren”, zegt hij. “Maar op het besluitvormingsniveau lijkt Israël boven de wet te opereren. Er is geen verantwoording. Het is alsof sport niet uitmaakt als het Palestijns is. De wereldwijde en internationale sportinstellingen lijken medeplichtig door hun stilte, waarbij alle internationale wetten, mensenrechten en de regels van het internationale sportsysteem worden genegeerd,” zegt hij.
Hij gelooft dat als de oorlog vandaag zou eindigen, het nog steeds vijf tot 10 jaar zou duren om opnieuw op te bouwen wat verloren is gegaan. Zelfs die sombere tijdlijn is gebaseerd op de veronderstelling dat de blokkade eindigt en internationale financiering beschikbaar komt.
“We bouwen deze sportsector sinds 1994”, zegt Al-Majdalawi. “Het kostte ons tientallen jaren om kennis, ervaring en professionaliteit te verzamelen. Nu is het allemaal in maanden geëgaliseerd.”
Terwijl de oorlog doorgaat, hangt het lot van de sportsector van Gaza aan een draad. Maar te midden van de ruïnes, houden vaders zoals Shaker Safi, atleten zoals YouSef en coaches zoals Shadi vast aan één onverzettelijke geloof: die sport zal opnieuw een bron van hoop, identiteit en leven zijn voor Palestijnen.
Dit stuk is gepubliceerd in samenwerking met Egab.
