Jaren na het winnen van gouden medailles op de Paralympische Spelen en diverse Wereldkampioenschappen, gelooft Heinrich Popow dat de toekomst voor gehandicapten rooskleuriger is dan ooit tevoren, deels dankzij het succes en de groeiende populariteit van de Paralympische Spelen. Maar er is één specifiek maatschappelijk probleem dat de onderbeengeamputeerde graag zou willen zien veranderen: volwassenen moeten mensen met een beperking door dezelfde ogen en nieuwsgierigheid bekijken als kinderen.
“De grootste verandering die ik graag zou zien is het doorbreken van de barrières om dit te hebben, noemen we het in het Duits: Angst voor contactbang zijn om te dichtbij te komen,” vertelde Popow aan DW. “De manier waarop kinderen omgaan met mensen met een beperking, en ook met dingen die ze voor het eerst zien. Dat is wat ik volwassenen graag zou zien doen.
“Dus als ik bijvoorbeeld in de zomer met korte broeken naar de kleuterschool ga, ben ik de coolste papa ter wereld omdat kinderen me accepteren. En dan vragen ze me: ‘Wat heb je?’ Dus ik leg het uit. En omdat mijn twee dochters altijd nieuwe stickers op mijn benen plakken, heb ik elke dag een ander been.
“Wat ik heel graag zou willen zien, is dat we elkaar accepteren zoals we zijn en leren van kinderen.”
Een van de grootste para-atleten van Duitsland
Popow beweert dat de amputatie van zijn onderbeen zwaarder was voor zijn ouders dan voor zijn negenjarige zelf. Hij bleef actief in de sport en koos uiteindelijk voor atletiek bij de sportclub, Bayer Leverkusen. In 2002, op 19-jarige leeftijd, won Popow een bronzen medaille op de Wereldkampioenschappen atletiek van het Internationaal Paralympisch Comité in Lille, Frankrijk. Drie bronzen medailles in de categorie T42 volgden op de Paralympische Spelen van 2004 in Athene, een zilveren medaille in Peking in 2008 en een gouden medaille op de 100 meter in de Paralympische Spelen van Londen. Tijdens de Spelen van 2016 in Rio won hij goud bij het verspringen. “Sport gaf mij de kans om barrières en grenzen te verleggen”, zei Popow. En dat doet het nog steeds.
Naast het stimuleren en stimuleren van mensen die onlangs een handicap hebben gekregen om te gaan sporten, promoot en verdedigt hij actief mensen met een handicap in Duitsland en de rest van de wereld. Hij wordt vaak gezien in klinieken en andere samenwerkingsmogelijkheden voor het mobiliteitsbedrijf Ottobock (waar hij in dienst is), dat zich onder meer richt op protheses voor mensen die amputaties, verwondingen of neurologische aandoeningen hebben gehad.
Inclusiviteit zorgt voor succes
Popows reizen hebben hem doen geloven dat landen die het goed doen op de Paralympische Spelen het meestal goed doen met de inclusiviteit van gehandicapten thuis. Duitsland eindigde op een teleurstellende 11e plaats op de medaillelijst voor de Paralympische Spelen van 2024. Popow denkt dat hij een idee heeft waarom.
“De basis sport in Duitsland verbeteren niet op de manier waarop ze moeten verbeteren”, vertelde hij aan DW. Uit onderzoek van de federale overheid in 2022 bleek dat meer dan de helft van de gehandicapten in Duitsland sporten vermeed. Een deel van de reden zou kunnen zijn dat 90% van alle speelvelden en sportzalen geen barrière vormden. -gratis Ondertussen vergoeden verzekeringsmaatschappijen vaak geen medische hulpmiddelen voor sport.
‘Ik denk dat de overheid en verzekeraars veel geld kunnen besparen als ze beseffen dat betalen voor gehandicaptensport beter is dan de rekening van de apotheek. Sport is het beste medicijn.
“Ik geef clinics en ik zie activiteiten over de hele wereld. Nederland doet het geweldig. Het is zo groot als de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen, en het is succesvoller dan ons hele land.” Nederland stond 4e op de medaillelijst van de Paralympische Spelen van 2024.
Helpt de Internationale Dag van Personen met een Handicap?
Popow is een erkende booster voor gehandicapten. Hij is er zeker van dat de enige dag van het jaar die de VN heeft gereserveerd om de rechten en het welzijn van personen met een handicap te bevorderen, positief is op manieren die veel verder gaan dan louter bewustzijn. “Ik vergeet soms de dag van mijn huwelijk”, grapte hij. “Maar deze VN-dag wordt steeds specialer.”
Toch erkent hij dat, omdat hij sinds 1992 met zijn handicap leeft (hij was negen toen een zeldzame vorm van kanker in zijn linkerkuit leidde tot de amputatie van zijn onderbeen), de dag voor hem persoonlijk minder belangrijk is dan voorheen. Degenen die recentelijk gehandicapt zijn, zien de dingen heel anders, en de erkenning van dat feit is belangrijk, zei hij.
“Ik heb geen beperkingen door mijn handicap in mijn dagelijks leven. Het zit boordevol kinderen, werk en zo, maar verdere beweging is niet belangrijk.”
“Maar om eerlijk te zijn, en dit is iets waar ook de (gehandicapte) gemeenschap over nadenkt, is het belangrijker als we elke dag aan handicaps denken, zoals het bewustzijn dat we elke dag zouden moeten hebben. Een speciale dag is leuk, maar het is er maar één. stap. We hebben die tweede en derde dag nodig”, zegt hij.
En verder.
Bewerkt door: Matt Pearson
