Op de een of andere manier voelde het allemaal bekend. Spanje had de controleEngeland die schaduwen achtervolgt. Net zoals het was geweest voor het land Maar naar Euro 2024 en vrouwen in het WK het jaar daarvoor. Maar het bleek dat het weer een oud verhaal was dat moest worden herhaald, Chloe Kelly Van de bank komen om de euro’s voor Engeland te winnen.
Net zoals ze had in Euro 2022, toen ze Duitse harten brak door Scoren in extra tijd bij WembleyDus het was in Zwitserland, toen Kelly de penalty hamerde die de trofee voor haar land behield. Eerder hadden de twee partijen aan weerszijden van de rust geruild, Mariona Caldentey voor Spanje, Alessia Russo voor Engeland.
Zelfs vóór haar penalty had Kelly het spel veranderd, waardoor het kruis van Russo werd geleverd en opnieuw de kracht van Engeland diepgaand was beslissend. Het is de eerste keer dat Engeland een groot toernooi buiten hun eigen land heeft gewonnen. Het is echter verre van soepel zeilen geweest, zoals Coach Sarina Wiegman verwezen naar post-match.
“Ik kan het niet geloven. Het woord team beschrijft wie we zijn. Ik ben zo trots op hen en de staf,” vertelde de coach, die ook het toernooi 2017 won met haar geboorteland Nederland aan de BBC. “Ik heb een medaille om mijn nek en we hebben de trofee. Het is het meest chaotische toernooi geweest, vanaf de eerste dag was het chaos. Van het verliezen van je openingsspel en het winnen van de trofee, ongelooflijk.”
Nooit verslagen
Naast dat openingsverlies voor Frankrijk, moest Engeland late comebacks tegen Zweden en Italië verzamelen in de kwart en halve finale. In feite liepen ze slechts vier minuten en 52 seconden vooruit in hun drie knock -outwedstrijden.
“Spelen voor dit Engelse team is ongelooflijk. Je kunt ons niet neerleggen”, concludeerde kapitein Leah Williamson. “Om dit opnieuw te doen, is dit de moeilijkste. Hoe vrouwenvoetbal is veranderd en voor ons om het opnieuw te doen. De inzet was alles hoog. We hebben ons geluk gereden (maar) we hebben geen geluk.”
Engeland heeft ook te maken gehad met het racistische misbruik van verdediger Jess Carter op sociale media na het Zwedenspel. De ploeg reageerde door te stoppen met het nemen van de knie, een anti-racisme gebaar dat voor het eerst werd gebruikt door de Amerikaanse voetbal quarterback Colin Kapernick die zich over de hele wereld verspreidde.
“De knie nemen, dat is niet genoeg. Dat hebben we al een tijdje gedaan. De impact is niet goed genoeg, het is niet zo groot als we denken,” zei Wiegman.
Carters comeback
Nadat hij was gedropt voor de dramatische halve finale op Italië, verzegeld door een Kelly -doel van 119e minuut, keerde Carter terug voor de finale en blonk uit toen Engeland golde met golven van Spaanse aanvallen.
“Ik kon gewoon niet trotser zijn. Ik voel me sprakeloos”, zei de Chelsea-speler na de wedstrijd. “Ik voel verlichting, opwinding. Ik wil onze fans, mijn vrienden en familie enorm bedanken. Voor iedereen die aan ons twijfelde, twijfelde aan mij, dit (is wat we doen).”
De leeuwinten, zoals het damesteam van Engeland bekend is, zijn consistente voorstanders voor gelijkheid en hebben sinds het thuistoernooi drie jaar geleden een spraakmakende profiel gehad. Die overwinning streefde Massale toename van de aanwezigen in de binnenlandse competitie (WSL) en aan deelname aan vrouwen en meisjes in de sport. Dat, en de investering door de Engelse voetbalvereniging in het afgelopen decennium of zo, heeft Engeland van het midden van het peloton naar het enige team gebracht dat kan concurreren met Spanje.
Wereldbekerwinst ontsierd door Rubiales ‘kus
De twee landen hebben nu de laatste drie grote internationale trofeeën gewonnen en de laatste drie Champions League -titels (de hoogste eer op clubniveau in Europa), nadat Arsenal Barcelona in de finale van dit jaar versloeg.
Maar voor Spanje is het de technische schittering geweest van een generatie voornamelijk Barcelona -spelers, geleid door Aitana Bonmati, die een penalty miste in de shootout maar de speler van het toernooi won, en Alexia Putellas, die zoveel heeft bereikt.
Dat is ondanks een federatie tot voor kort geleid door Luis Rubiales, wiens ongewenste kus op speler Jenni Hermoso een wereldwijde bliksemafstand werd voor kwesties van seksuele toestemming en eindigde met hem te zijnschuldig bevonden aan seksueel geweld eerder dit jaar. Het gedrag van Rubiales en Forms coach Jorge Wild had al verschillende Spaanse spelers geleid om het WK te boycotten.
Hoewel ze daar zijn gekomen met verschillende methoden, kan het nieuwe tijdperk van dominantie voor Engeland en Spanje problematisch blijken te zijn voor de rest van het damesvoetbal, waarbij meer traditionele Europese krachtpatsers zoals Duitsland en Noorwegen hun binnenlandse en internationale teams niet zo snel commercialiseren. Maar weinigen in Engeland zullen daar om geven wanneer de trofee dinsdag voor Buckingham Palace wordt geparadeerd.
Uitgegeven door: Roshni Majumdar
