Perfectionist als ik ben, vind ik dat ik een voetbalveld moet bouwen van echt biologisch gras, geïmporteerd uit Portugal. Uiteraard is er een bijbehorende meet & greet inclusief signeersessie met Cristiano. Geen nepheilige, echte Ronaldo. Het minste wat je als moeder kunt doen om de sociale status van je kind te vergroten. De realiteit leert echter dat ik alleen tijd heb om een doorweekte schoenendoos van Van Haren af te dekken. Met goedkope voetbalvormige stickers die veel te snel loslaten. Ik had hem nog liggen.
Dit jaar wordt het geweldig, want mijn jongste is inmiddels ook door naar groep zes. Dat betekent officieel hogere klassen, en daarmee het allereerste begin van alle verrassingsellende en dus in totaal twee verrassingen. TWEE! Het kwam op mij neer, omdat ik dwaas aannam dat groep acht de verrassingen achterwege zou laten. Want wat mij betreft: te kinderachtig en te druk met Citos, schoolkamp en musical. Niets is minder waar, de verrassing staat nog steeds op het programma. Ook kan ik de primitieve, bestickerde schoenendoos op mijn buik schrijven, want het schoolbestuur vraagt dit jaar opnieuw vriendelijk: ‘Beste ouders/verzorgers, om teleurstelling te voorkomen en in het kader van gelijkheid, zorg ervoor dat ieder kind een leuke verrassing krijgt. ‘
Verwijderen
In de geest van gelijkheid stel ik voor dat alle ouders en kinderen zo min mogelijk hun best doen. Dat elk gezin maximaal drie vellen papier mag gebruiken. Dat we alleen voor plakband gaan en niets hoeven te lijmen. Papier-maché: verboden. Verrassingen mogen niet groter zijn dan een schoenendoos, de gedichten mogen alleen worden opgevoerd door ChatGPTWij elimineren de cadeaus en stoppen de vijf euro gezamenlijk in één pot. Oftewel het spaarpotje voor op schoolreisje, zodat je snoep mee kunt nemen in de bus.
