Kevin Bacon & Kyra Sedgwick’s zo-zo dramedy

Kevin Bacon En Kyra Sedgwick Breng hun levendige aanwezigheid op het scherm en deskundige timing Het beste wat je kuntHet verheffen van deze ingehouden, Tribeca-De premiering dramedy. Met sterke uitvoeringen en een nieuw uitgangspunt over een onverwachte vriendschap op middelbare leeftijd, maar veel te veel krakende striptropen, is de ongelijke film altijd te bekijken, maar springt nooit op een aangrijpende manier van het scherm.

Het is de tweede functie geschreven en geregisseerd door Michael J.een mede-maker van De koning van Queens en een ervaren schrijver op andere sitcoms. Het is gewoon beschrijvend en niet een minachting om te zeggen dat met zijn vaak gespannen plot en snel getroffen sitcom-timing, de film het meest waarschijnlijk zal aanspreken op een veelwaardig publiek en een oudere demografie.

Sedgwick speelt Cynthia, wiens briljante echtgenoot, Warren (Judd HirschBetrouwbaar op punt), eenmaal in het personeel van het Watergate Committee, is nu 83 en glijdend in dementie. In het begin lijkt ze overdreven spraakzaam en hyper, een personage dat te hard probeert voor komisch effect – vooral wanneer ze Stan voor het eerst ontmoet, een bewaker.

Bacon glijdt gemakkelijk in de rol van Stan, maar zijn karakter wordt ook geïntroduceerd als een komisch cliché. In de meest flagrante tropen in sitcom-stijl, heeft Stan een prostaatprobleem en tijdens het patrouilleren van buurten ‘s nachts gebruikt hij struiken als een geïmproviseerd urinoir. Wanneer het alarm in het huis van Cynthia afgaat en hem naar het toneel roept, vraagt ​​hij dringend om haar badkamer te gebruiken-en wat een toeval is ze de perfecte persoon om zijn probleem te behandelen, zoals ze met fluttery, overdreven enthousiasme aankondigt.

De gedwongen komedie kalmeert een beetje wanneer ze ook beginnen met een vriendschap, vaak via sms -berichten, die de acteurs leveren in voice -over. Cynthia vertelt Stan over het worstelen met de situatie van haar man, en hij vertrouwt haar toe over zijn beladen relatie met zijn dochter, Sammi (Brittany O’Grady), een worstelende singer-songwriter die geen vertrouwen heeft. De teksttechniek werkt sierlijker dan in de meeste films, maar wederom staken in humor indringend. Terwijl ze elkaar leren kennen, vraagt ​​Cynthia of Stan in contact staat met zijn ex-vrouw, en hij stuurt terug: “Alleen door Voodoo Doll.” Yikes.

Naarmate de vriendschap tussen Stan en Cynthia zich ontwikkelt, heeft het enkele ontroerende momenten. Sedgwick laat ons zien hoeveel Cynthia nog steeds houdt en is toegewijd aan haar man, en ook hoe eenzaam zijn toestand haar heeft gemaakt. En Bacon is zo levendig als de intelligente, scherpe Stan dat hij ervoor zorgt dat het scenario van Weithorn meer had gedaan om het achtergrondverhaal van het personage in te vullen. Hoe bleek deze kerel zo’n onderpresteerde en zo’n ongemakkelijke vader te zijn?

Verstandig erkent de film maar overspeelt de onvermijdelijke romantische boventonen niet die de vriendschap aanneemt. En Bacon en Sedgwick laten hun status nooit als een bekend echtpaar in het echte leven binnendringen op de delicate, voorlopige relatie van hun personage. Elk krijgt een lange, emotionele monoloog tegen het einde die ze leveren met soepel naturalisme. Het is gemakkelijk om je voor te stellen hoeveel meer voetgangers de film zou zijn geweest met minder acteurs in die rollen.

Weithorn krijgt sterke uitvoeringen van de ondersteunende cast, met name O’Grady, wiens korte muzikale scènes als Sammi solide toevoegingen zijn aan de film. De vader-dochterrelatie is misschien het meest geloofwaardig, zoals we zien dat Stan goed betekent en haar probeert aan te moedigen maar alle verkeerde dingen zegt.

Olivia Luccardi speelt Stan’s jongere enige time-hookup, wiens sexting met hem wordt gespeeld voor een effectieve lach. Ray Romano verschijnt in een korte cameo in een videogesprek als een doktersvriend van Cynthia die haar adviseert over de toestand van Warren. En Meera Rohit Kumbhani, als de verzorger van Warren, heeft een van de sterkere meer onverwachte wendingen van de film als ze blijkt dat ze de herinneringen heeft opgenomen die hij nog steeds kan heroveren.

Als de film vaker naar dat niveau van verrassing en emotionele ontroering was gestegen, met meer van de weemoed die komt om Cynthia en Stan’s vriendschap en met humor die minder eye-rollen was.