Plots blijken er vier soorten giraffen te zijn, en dat heeft grote gevolgen voor hun bescherming

De nieuwe indeling in vier soorten blijkt uit een nieuw rapport van de Internationale Unie voor Natuurbescherming (IUCN). De organisatie bekrachtigt hiermee eerder onderzoek van de gezaghebbende Giraffe Conservation Foundation (GCF).

Giraffen, aanvankelijk beschouwd als herten, kregen aan het einde van de achttiende eeuw voor het eerst een eigen geslacht toegekend: giraffa giraffa. Wetenschappers onderzochten de afgelopen jaren het DNA, de schedelvormen en de huidpatronen van de evenhoevige zoogdieren op het Afrikaanse continent. Ook de rol van natuurlijke grenzen werd in kaart gebracht, aangezien groepen giraffen gedurende vele eeuwen van elkaar gescheiden leefden als gevolg van bergen, rivieren en regenwouden.

Niet één maar vier soorten

Uit die analyse blijkt dat er niet één soort bestaat, maar dat er vier soorten giraffen onderscheiden kunnen worden. Terwijl de zuidelijke giraf voorkomt in Zuid-Afrika, Angola, Namibië, Botswana en delen van Mozambique en Zimbabwe, leeft de netgiraf vooral op savannes en graslanden in Somalië, Kenia en Ethiopië. De noordelijke giraf is dan weer te vinden in Zuid-Soedan, Oeganda, het westen van Kenia en Ethiopië. De Masai-giraf leeft in Kenia en Tanzania en is herkenbaar aan de donkere, bladachtige vlekken.

Niet alle ontdekte soorten blijken volgens de onderzoekers in het wild te willen kruisen. Dit is het fenomeen van ’reproductieve isolatie’, dat er evolutionair gezien vermoedelijk is om soorten zuiver te houden. De giraffen zijn kieskeurig in hun partnerkeuze en ze doen het alleen met de eigen soort. Tegelijkertijd beperkt dit de mogelijkheid tot het voortbrengen van nakomelingen.

Alle giraffen stonden tot nu toe als één soort de rode lijst van bedreigde dieren van de IUCN en werden beschouwd als ’kwetsbaar’. Na de indeling in vier soorten is het nu aan die organisatie om voor iedere soort te bepalen hoe groot het gevaar op uitsterven effectief is. „Hoe beter we begrijpen wat de verschillen zijn, hoe beter we effectieve beschermingsplannen kunnen maken”, laat onderzoeker Michael Brown van de IUCN weten aan de BBC.