Apple TV+Jon Hamm uitblinkt in het “emotioneel echte maar absurdistische” drama van Apple TV+over een wanhopige zakelijke man die zijn toevlucht neemt tot het stelen van zijn buren.
Jon Hamm speelt zijn beste rol sinds Mad Men en brengt al zijn scherpe komische timing en dramatische nuance mee als Andrew Cooper, bekend als Coop, een hedgefonds manager die zijn baan en manoeuvres verliest om zijn uitgebreide levensstijl en gevoel van zichzelf te handhaven. Als je Don Draper zou nemen en hem in 2025 liet vallen, zou hij misschien Coop zijn, een zakelijke man met een gebroken huwelijk en twee tienerkinderen, een fatsoenlijke man en een charmeur met een slecht oordeel. Je vrienden en buren zijn emotioneel echt en van invloed, maar ook absurdistisch en grappig, een zeldzame combinatie.
De show begint met Coop wakker worden in een plas bloed naast het dode lichaam van een man in de foyer van het herenhuis van een buurman. Hij ruimt het bloed op – een slechte zet – en in een van de vele mordante voice -overs die door de serie lopen, kijkt vier maanden terug om na te denken over “de wervelende hete puinhoop van mijn leven”. Zijn slechtste keuze is het vervangen van zijn verloren inkomen door buit van vrienden te stelen die zo rijk zijn dat ze het nooit zullen missen. De overvallen zijn de komische geest in het verhaal, maar ook een Trojaans paard voor zijn drama. Coop is gekwetst en radeloos over het verlies van zijn huwelijk, maar dat thema bestaat naast de caper-achtige diefstallen. De serie is edgier en slimmer dan het vermakelijke oppervlak suggereert, omdat het behendig kwesties van familie, klassenprivilege, vapid materialisme en giftige mannelijkheid aanneemt.
Zoals de meeste series zou dit een beetje sneller kunnen beginnen, omdat het de Life Coop opzet, is gewend in een buitenwijk New York -gemeenschap van enorme huizen en countryclubs, waar $ 200.000 auto’s en $ 60.000 donaties aan het goede doel gewoon zijn. Dat was Zijn leven tot hij zijn vrouw Mel (Amanda Peet) in bed vond met zijn zogenaamde vriend, Nick (Mark Tallman), een voormalige basketbalster die nog steeds in goede staat is. De scheiding heeft Coop uit zijn uitgestrekte huis gestuurd naar een kleiner huurhuis in de buurt.
Maar al snel komt de eerste aflevering de moedigste beurt aan terwijl we zien waarom Coop zijn baan verloor. Een vrouw die bij zijn bedrijf werkt, die hij nooit heeft ontmoet en die zich niet aan hem meldt, komt hem in een bar. Maanden later leidt die consensuele aansluiting ertoe dat hij wordt ontslagen wegens het overtreden van de HR -regels van het bedrijf. Popcultuur heeft soms voorzichtig een teen ondergedompeld in het thema seksuele intimidatie. In de ochtendshow werd het karakter van Steve Carell, een giftig roofdier, van een klif gestuurd om te sterven. Maar er is niets zo ingewikkeld geweest als dit. De show ontkent het slechte oordeel van Coop niet, maar maakt het ook duidelijk door de vrouw zelf en de meedogenloze baas van Coop dat de HR -regel een handig excuus was om hem kwijt te raken terwijl hij zijn klanten houdt. De show gaat niet veel verder dan dat bij het verkennen van het probleem, maar het zet het complexe realisme van de serie over sociale normen op.
Een niet-concurrentieclausule maakt Coop onrustend, maar hij staat erop de schijn bij te houden. Zijn inbraken worden behandeld als avonturen, onderbroken door nepadvertenties terwijl hij de luxe items beschrijft die hij optilt, met voice-overs die Hamm Slyly echoën in al die Mercedes-Benz-commercials. “De Patek Phillippe Nautilus: Gehecht 18-karaats witgoud …” zegt Coop, praten over een item dat niemand echt behoeften.
De echte kracht van de serie is echter in zijn relaties, de meeste van hen gedreven door zijn gewonde trots, en de manier waarop zijn identiteit is gebonden aan zijn rol als een succesvolle man van de wereld. Hamm navigeert soepel de verschuivingen in toon, waardoor de humor nooit toestaat te vlaggen terwijl we ons de emotionele pijnstillers laten zien die geen aan iemand om hem heen zal onthullen. Er is veel resterende genegenheid tussen Coop en zijn vals spelende ex-vrouw, die Peet erin slaagt sympathiek te maken. Wanneer Mel zich zorgen maakt en hem vraagt wat er mis is, toont hij een klassiek onvermogen van alfa-man om gevoelens te delen. “Het gaat goed,” vertelt hij haar wanneer hij dat duidelijk niet is. Olivia Munn heeft minder te doen als Sam, een gescheiden buurman en af en toe van Coop. En Lena Hall is briljant als de zus van Coop, Ali. Kort van haar medicijnen stalkt ze haar ex-verloofde, zittend op zijn gazon met haar gitaar en zang. Hall, die een Tony won voor haar rol in de Broadway -revival van Hedwig en de Angry Inch in 2014, zingt af en toe door de serie – een bezit, geen inbreuk. Ze maakt Ali empathisch, grappig en warm, en de band tussen de broer en zus is aanraakt. Nadat ze weer op haar medicijnen is, suggereert haar romantische subplot dat die van hen echt een gezin is vol slechte keuzes.
Een tweede seizoen van de show is al besteld, dus de vraag of Coop zal betalen voor zijn misdaden zal blijven hangen. Die plot is een effectieve haak, maar zijn resonerende gevoelens en toenemende zelfkennis onderscheiden de show. Op een feestje van mannelijke vrienden georganiseerd door Nick – waarom is Coop er zelfs? Meer slechte keuzes – hij kijkt rond naar de mannen die nog steeds hun baan en geld hebben, en ziet de persoon die hij misschien is geworden. “Hun toekomst was al geschreven, en dus begon de zoektocht om de leegte af te wenden”, zegt hij in voice-over en observeerde hun toewijding aan “Scotch en sigaren”, aan “aangepaste golfclubs en high-end escorts”. Hij erkent dat er “hele industrieën zijn ingebouwd om de rustige wanhoop van rijke mannen van middelbare leeftijd te verzilveren”. Door zelfs die wanhoop te erkennen, door een held die sympathiek is-hoe verkeerde in zijn pad naar zelfbewustzijn ook-is je vrienden en buren radicaal anders dan elke andere show die er is.
Je vrienden en buren zijn vanaf 11 april op Apple TV+.
