Twee oude helden hebben een nieuw record: Eminem en Johnny Cash

Eminem haalt uit naar overleden collega’s

Zou Eminem, 51, nog steeds een nieuw jong publiek kunnen aanspreken? En zou hij dat überhaupt willen? Of is de rapper tevreden met de fans die hij begin jaren 2000 heeft verworven?

Je zou het bijna denken. Want de stijl van Eminem, die vijfentwintig jaar geleden het publiek betoverde met een combinatie van beledigende teksten en vocale hoogtepunten, gedijt nog steeds op de ingrediënten van die tijd. Beledigingen, fantastische raps en producties van Dr. Dre – dat is zijn succesformule.

Afgezien van de periode na 2005, toen Eminem vanwege verslaving en depressie (mede door de moord op zijn vriend en rapcollega Proof) zo’n vijf jaar uit beeld verdween, was dit op alle albums en ook op het nieuwe twaalfde album te horen. De dood van Slim Shady.

Hij werkt met dezelfde producers (behalve Dr. Dre) en gast-rappers, zingt net als in 1999 over zijn gemene alter ego Slim Shady. En hij heeft nog steeds dezelfde ergernissen.

Er zijn er veel, hoewel hij gemakkelijke slachtoffers kiest: beroemdheden die zijn overleden en collega’s die bijna zijn vergeten. Hij minacht Kurt Cobain, Puff Daddy, Reeves, David Carradine, Ben Affleck, Jeffrey Epstein, Seth Green en Limp Bizkit, en anderen.

Hij noemt graag voormalig Superman-acteur Christopher Reeves, die in 2004 overleed nadat hij invalide was geraakt door een ongeluk met een paard. Hier verschijnt Reeves in ‘Trouble’ en ‘Brand New Dance’ („Bij de telling van drie doet iedereen The Christopher Reeves”), dat na een vrolijk couplet in het refrein nogal cheesy wordt.

Maar zoals op De dood van Slim Shady het is weer duidelijk: er zijn weinig rappers die zo snel, vloeiend en tegen de maat in kunnen zingen-spreken als Eminem. Zelfs een saai nummer krijgt een delirant fragment dat het niveau omhoog brengt, zoals ‘Habits’ en hitsingle ‘Houdini’. Het album is zorgvuldig geproduceerd, met typische Dr. Dre-geluiden (paardengehinnik) en lichte beats. De nummers moeten het doen met de rapstijl, niet met de melodieën. Behalve in het stevige, krommende ‘Head Honcho’ en ‘Guilty Conscience 2’.

Naast haatdragend is Eminem ook sentimenteel, bijvoorbeeld in ‘Temporary’ waarin hij zich zorgen maakt over hoe het met zijn inmiddels 28-jarige dochter Hailie zal gaan als hij ooit overlijdt, en in het soulvolle slotnummer ‘Somebody Save Me’, dat ook over Hailie gaat.

Verrassend hierbij is de bijdrage van de Nederlandse producers Hans van Hemert en Dries Holten. Een citaat uit hun nogal obscure ‘Land of Milk and Honey’, in 1971 gezongen door het succesvolle duo Mouth & MacNeal, siert ‘Lucifer’. De faux-Spaanse gitaar van dit nummer, in hogere toonhoogte, vormt de ruggengraat van het nummer.

Eminems grootste ergernis is tegenwoordig de cancelcultuur. Maar het is ook zijn redding. Het is tenslotte waar Eminem zijn carrière op bouwde: zoveel mogelijk schenen schoppen en hopen op een reactie.

De reacties zijn extremer geworden nu er een cancelcultuur is door social media. Hij vertelt hierover in meerdere tracks. Hij vervloekt Generatie Z (‘Gen-Z’) vanwege hun moralisme en het hameren op de juiste ‘pronouns’. Aan de andere kant lijkt hij zelf gecanceld te willen worden. Want dat is het bewijs dat hij zijn werk goed heeft gedaan.

Hester Carvalho

Niet de krakende ‘Man in Black’, maar de soepele

Hij lijkt misschien een icoon uit graniet gehouwen, maar countryheld Johnny Cash (1932-2003) was een man met vele gezichten en imago’s. Van een tieneridool die met Elvis en Jerry Lee Lewis optrad voor gillende meisjes, groeide hij uit tot de onverschrokken outlaw die – verslaafd aan drank, speed en pijnstillers – gevangenissen kapot speelde (notitie voor mezelf: binnenkort het legendarische live-album Bij San Quentin luisteren).

Maar toen verscheen het spook van kalmte. Het karakteristieke boem-tjikka-boem geluid (een klankmetafoor voor zowel een galopperend paard als een stotterende stoomtrein) viel stil, samen met onsterfelijke strofen zoals: ‘Ik heb in Reno een man neergeschoten, alleen maar om hem te zien sterven.(notitie voor mezelf: zet ‘Folsom Prison Blues’ zo snel mogelijk weer op).

Cash – alias The Man in Black – begon de Heer te prijzen, werd een tv-persoonlijkheid (in zijn eigen show en als figurant bij de Muppets) en transformeerde geleidelijk van een gladde gospelzanger tot een lieve, maar ook versleten grootvader.

De wederopstanding kwam uit onverwachte hoek. In de jaren negentig verscheen een kalende maar langharige en grof bebaarde messias die hem van de vergetelheid redde: Rick Rubin. Deze wonderproducer had naam gemaakt met hiphop- en metalhelden als Beastie Boys en Slayer en liet Cash uitgeklede en ijzingwekkende versies zingen van traditionals, murder ballads en (underground) hits. Op die beroemde serie American Recordings (vier tijdens zijn leven, twee erna) klinkt Cash alsof de dood hem op de hielen zit, wat halverwege de opnames ook het geval bleek te zijn. In de ijzingwekkende Nine Inch Nails-cover ‘Hurt’ hoor je hem naar adem happen, terwijl zijn stem trilt en zijn tanden klapperen.

Dat er nu, 21 jaar na zijn dood, een nieuw album uitkomt, vraagt ​​om enige uitleg voor fans van die mooie laatste jaren. Liedjesschrijverpostuum uitgebracht door zoon John Carter Cash, die veel met zijn vader speelde en betrokken was bij de opnames, is niet dat soort plaat. Dit is een solide countryalbum, met de nadruk op solide.

De elf nummers werden een jaar voor de eerste American Recordings opgenomen, toen Cash zijn creatieve wedergeboorte nog moest meemaken. De verschillen zijn het duidelijkst in de nummers ‘Drive on’ en ‘Like a Soldier’, die Cash eerder ook met Rubin opnam. Die kale versies klonken destijds als een soundtrack voor een eenzame begrafenis, waarbij Cash als een zielige cowboy op een koude en tochtige begraafplaats in een vers gegraven gat staarde.

Op Liedjesschrijver ze lijken onderdeel te zijn van een te gladde countryshow in de Grand Ole Opry, met zoveel mogelijk gastmuzikanten die losgaan met zoveel mogelijk instrumenten. Met die overdaad aan fratsen en fratsen – nog een orgelsolo of intermezzo met pedal steelgitaar – zie je bijna line dancers in hun cowboylaarzen langs je heen glijden.

Maar smooth of niet, gelukkig is er nog steeds die donkere, diepe, rommelende baritonbas. Die unieke stem maakt veel goed. Innemend: in ‘I Love You Tonite’ vraagt ​​Cash zich hardop af: “Zullen we het millennium halen? Nou, dat zou kunnen..” Als hij eens wist hoe groot hij inmiddels (opnieuw) was geworden.

Frank Provoost

Deadletter
Opgelucht

Het is pas hun derde single, maar Opgelucht maakt duidelijk dat de nieuwe Deadletter een belofte is. De nummers van dit Londense sextet hebben een dreigende drive. Er zijn geschreeuwde vocalen, een sluwe saxofoon en grillig gitaarspel. De melodieën lijken hectisch maar bouwen ook momenten van rust in. (HC)

Rood Kross

Hoewel ze nog piepjonge pubers waren, stonden de broers Jeff en Steve McDonald al vanaf het begin aan de wieg van de punkrock in Californië. Ze hadden één handicap: ze waren veel te aardig om hun boze frustraties te schreeuwen. En zo maakte hun band Redd Kross vanaf 1978 übercatchy poprock, waarin ze met hun genetisch verweven stemmen ‘sja-la-la-la-la-la-la-la-la-la’ durfden te zingen. Na het meer dan briljante comebackalbum Onderzoek naar de Blues (2012) is ook hun achtste (dubbel)album, een melodieus hook-in-feestje. (FP)

Griff

Hoogtevrees
De Britse Griff zou de volgende grote popster worden. Na een paar singles en een tour als openingsact voor Taylor Swift, is er nu het debuutalbum met lichte maar niet al te luchtige nummers. Griff, met een Chinese en Jamaicaanse achtergrond, zingt over de ‘dromen’ van haar ouders in grootse arrangementen die contrasteren met haar melancholische stem. (HC)

Wilco

Hete zon koele sluier
Nieuw werk van Wilco is altijd goed nieuws, ook al is het maar een EP met zes nummers. Hete zon koele sluier De band van Jeff Tweedy weet, zoals gewoonlijk, de perfecte mix te vinden van simpele maar effectieve rock- en countrynummers met vervreemdende piepende crunch. ‘Annihilation’ is misschien wel het Wilcooste-nummer ooit: een heerlijk uptempo voortstuwende boogie, met Tweedy’s betoverend kalme vocalen en een spetterende solo van gitaargenie Nels Cline die je doet afvragen of zijn vingers misschien tussen de snaren vastzitten. (FP)

Konijn&Haas

Hemelse schroot
Ivo van Emmeriks restjes van een spoor is een reeks associatieve, gefragmenteerde, pointillistische meditaties. Hemelmechanica van de legendarische George Crumb is een kosmisch klankspektakel van galm en geratel. Pianoduo Rabbit&Haas (Tamara Laverman en Hanke Scheffer) excelleert in beide fascinerende cycli voor twee piano’s op Hemelse schroot: niet zingbaar, maar wel erg spannend. (Joep Stapel)

Liam Nassereddine

Luminescentie
Het Nederlandse pianotalent Liam Nassereddine is pas 13 jaar oud en heeft al zijn debuutalbum uitgebracht. Luminescentie bevat een sample van romantische pianomuziek en toont bravoure en storytelling. De finale is Zwarte aarde door Fazil Say, waar vorig jaar ook groeigenie Nassereddine in voorkwam gewonnen door hem Concertgebouw Concours. (JS)

Delen





Stuur een e-mail naar de redactie