De Spaanse kunstenaar Salvador Dalí (1904-1989) was een meester in zelfpromotie, met zijn kenmerkende puntige snor, grote ogen en dandy uiterlijk. In de Franse film Daaaaaaali! Hij beweert 150.000 interviews te hebben gegeven, wat best waar zou kunnen zijn.
Naast het koortsachtig produceren van dromerige surrealistische schilderijen was hij ook filmmaker. Hij was co-regisseur van twee surrealistische meesterwerken die tot de canon van de filmgeschiedenis behoren: Een Andalusische hond – met de beroemde afbeelding van een oog dat door een scheermes wordt opengesneden – en De Gouden Eeuw. Films die hij samen met landgenoot Luis Buñuel maakte, niet toevallig ook de filmmaker die ooit op het idee kwam om verschillende acteurs voor één rol te gebruiken. Dat idee wordt nu tot in het absurde doorgevoerd in Daaaaaaali!waarin zes acteurs de flamboyante Spanjaard spelen. Vandaar de zes a’s in de titel. Het is een film van Quentin Dupieux, een productieve filmmaker die, net als Dalí en Buñuel, niet vies is van surrealisme en absurdisme, wat soms goed uitpakt, soms minder.
Dit is een van zijn mindere films, gebaseerd op een idee dat constant wordt herhaald: dat Dalí een aandachtzoekende narcist is met een opgeblazen ego zo groot als Spanje. Zal iemand echt geschokt zijn dat een icoon van de troon wordt gestoten? Was Dalí niet een wandelende zelfparodie in zijn leven?
Toch bevat de film van Dupieux een aantal aangrijpende scènes, zoals Dalí’s entree in een hotel waar hij wordt geïnterviewd. Dupieux verlengt deze entree aanzienlijk, met hotelgangen die eindeloos lijken, terwijl Dalí vrolijk in het Frans oreert met een sterk geaccentueerd Spaans accent. Ook bevat de film Daaaaaaali! dromen binnen dromen, maar dat is minder verrassend gezien Dalí’s Freudiaanse droomkunstwerken.
Andere surrealistische grappen werken beter, zoals beelden van de tijd die achteruitgaat – ‘de alomtegenwoordigheid van tijd’ (de beroemde smeltende horloges) was een van Dalí’s favoriete thema’s.
