Getty -afbeeldingenHet Witte Huis van Donald Trump had ’90 deals in 90 dagen’ groot beloofd na het gedeeltelijk pauzeren van het proces van het heffen van wat de Amerikaanse president ‘wederzijdse’ tarieven noemde.
In werkelijkheid zullen er niet eens negen deals worden gedaan tegen de tijd dat we Trump’s eerste afsluitdatum op 9 juli bereiken.
Het onthullende ding hier, de poker “vertelt” als je wilt, is de uitbreiding van de deadline van woensdag tot 1 augustus, met een mogelijkheid van verdere uitbreidingen – of vertragingen – die komen.
Vanuit het Amerikaanse perspectief zegt Treasury -secretaris Scott Bessent dat alle nadruk lag op de 18 landen die verantwoordelijk zijn voor 95% van het Amerikaanse handelstekort.
De zwierige brieven die deze week vanuit de VS naar zijn handelspartners worden gestuurd, zijn gewoon een reïncarnatie van dat beruchte “Liberation Day” Blue Board.
De tarieven zijn in principe dezelfde als voor het eerst werd onthuld op 2 april. De beruchte vergelijking, die een maat voor de grootte van het tekort bleek te gebruiken als een proxy voor “de som van alle handelsscheiding” leeft voort, in een vorm.
Dit wordt allemaal aangekondigd zonder de onrust in de markt die eerder dit jaar werd gezien vanwege deze extra vertraging.
Financiële markten geloven in rollende vertragingen, in het idee van Taco, dat Trump altijd kipt – hoewel ze aan alle kanten kunnen worden aangemoedigd die naar een hernieuwde crisis leiden.
De echte afhaalmaaltijd hier is echter het onvermogen van de Trump -regering om deals te sluiten. De letters zijn een erkenning van mislukking.
Het Witte Huis speelt misschien hardbal, maar de meeste andere landen ook.
Japan en Zuid -Korea werden uitgekozen voor de eerste twee letters, die effectief hun handelsovereenkomsten met de VS verder opblazen.
De Japanners hebben weinig gedaan om hun woede te verbergen bij de Amerikaanse aanpak.
De minister van Financiën liet zelfs doorschemeren om zijn eigendom van ‘s werelds grootste voorraad van de Amerikaanse overheidsschuld te gebruiken – in feite de grootste bankier van Amerika – als een bron van potentiële hefboomwerking.
De dynamiek van april is niet echt veranderd.
De rest van de wereld ziet dat markten de VS straffen wanneer een handelsoorlog er echt uitziet, wanneer Amerikaanse retailers het Witte Huis waarschuwen voor hogere prijzen en lege planken.
En er is nog steeds een plausibele rechtszaak die zich een weg baant door het systeem dat de tarieven illegaal zou kunnen maken.
Maar de wereld begint nu ook de numerieke impact van een opgebouwd wereldwijd handelssysteem te zien.
De waarde van de dollar is dit jaar met 10% gedaald ten opzichte van een aantal valuta’s.
Tijdens de bevestiging van Bessent zei hij dat de waarschijnlijke toename van de waarde van de dollar zou helpen om elke inflatoire impact van tarieven te verminderen.
Het tegenovergestelde is gebeurd.
Handelsaantallen beginnen ook te verschuiven. Er was een enorme voorraad voor tarieven, er zijn recentere belangrijke valpartijen geweest.
Ondertussen zijn de Chinese export naar de VS tot nu toe dit jaar met 9,7% gedaald.
Maar de Chinese verzendingen naar de rest van de wereld zijn met 6%gestegen. Dit omvat een stijging van de export van 7,4% naar het VK, een stijging van 12,2% tot de 10 leden van de ASEAN -alliantie en 18,9% stijging naar Afrika.
De cijfers zijn vluchtig, maar consistent met wat kan worden voorspeld.
De inkomsten uit tarieven beginnen in de Amerikaanse schatkistkas te stromen, met recordontvangsten in mei.
Terwijl de VS een tariefwand om zich heen bouwt, zal de rest van de wereld waarschijnlijk meer met elkaar handelen – kijk maar eens naar de recente economische deals tussen het VK en India, en de EU en Canada.
Het is niets waard dat het effectieve tariefpercentage dat door de VS in de rest van de wereld wordt opgelegd, nu ongeveer 15% is, die de afgelopen 40 jaar tussen de 2% en 4% is geweest. Dit is voordat de verdere veranderingen in deze letters.
De marktreactie is voorlopig kalm. Het blijft misschien niet zo.
