Het geluid van het ejaculeren van Herman van Veen zul je – helaas – nooit vergeten

Er staat een gitaar op het podium, nieuw voor de fans van Martijn Koning. Hij is in januari begonnen met gitaar spelen en daar is hij nog niet echt goed in, maar hij wil toch graag een optreden met gitaar doen, vertelt hij. Alleen al het feit dat het ding er is, ‘geeft de prestatie meer niveau’.

King’s eerste onderwerp, een loopse kat die je volgens internet kunt bevredigen met een wattenstaafje, is niet al te sterk. Al was het maar omdat Yentl en de Boer net een tournee hebben afgerond waarin het voorkomt precies hetzelfde onderwerpmaar walgelijker (en in dit geval beter) ontwikkeld.

Het meest amusant is Koning in zijn simpele, ontwapenend naïeve grapjes, die hij vaak terloops tussenbeide brengt. “Dit is een C-akkoord”, zegt hij. “Akkoord in het Engels. Balla in het Turks. Dit is een C-balla.” “Oh en deze dingen heten allemaal Fred.”

Dove mensen zijn beledigd

Maar het blijft allemaal een beetje simpel. Terwijl hij soms de paden naar de vloer opent. Zoals het idee dat de singer-songwriter de aartsvijand is van de cabaretier: de cabaretier krijgt de meisjes aan het lachen bij het kampvuur, maar een singer-songwriter krijgt applaus en weet de meisjes voor zich te winnen. Een mooie hypothese. Maar Koning analyseert niet; hij observeert alleen maar en gaat verder.

Zoals Micha Wertheim Voor de lol teruggekeerd naar zijn eerdere belediging van gehandicapten, wijdt Koning nu een groot deel van zijn optreden aan de dovengemeenschap, die hij eerder tegenwerkte om dove mensen op tv te imiteren, en door wie hij nu, zegt hij, actief gehaat wordt. Op zijn vertederende manier weet hij ervan te overtuigen dat de belediging echt niet zijn bedoeling was; niet door sorry te zeggen, maar door de belediging tot dwaasheid door te voeren en deze zo onschadelijk te maken. Hij zingt, met zo stijf mogelijke lippen (zodat liplezen onmogelijk is): ‘Praat slecht over doven, maar zachtjes.’

‘Waar is mijn sok?’

Koning bewaart het hoogtepunt netjes voor het laatst: een sterke imitatie van Maarten van Rossem. Koning merkt opnieuw op. Hoe Van Rossem steeds dezelfde ‘verrast’ hoofdbeweging maakt als in het tv-programma De slimste persoon wat wordt gevraagd. Je denkt: ach, waarom zou dat eigenlijk zijn? Maar ook hier blijft het een imitatie.

Dat laatste doet hij zo oubollig dat – in een hypothetische situatie – King a la Tim Fransen uitgerekt tot op het absurde toe – stel je eens voor hoe Van Rossem op handen en knieën door een donkere kleedkamer kruipt op zoek naar zijn sok vanwege ‘een koude grote teen’, terwijl hij de zin herhaalt ‘Waar is mijn sok, waar is mijn sok?” kermend wordt afgewisseld met woorden als ‘absoluut’ en ‘relatief’. Uiteraard culmineert alles in een lange fellatio-scène met Herman van Veen, die Koning ook net iets te goed kan imiteren, waardoor je het geluid van de climax van Van Veen hoort.Flip-flap-flop!“) zal het helaas nooit vergeten.

Waarom de prestaties Overdreven gebeld, blijft onduidelijk. Je verwacht chaos en overdaad, maar dat is niet het geval. Koning neemt voor elk onderwerp de tijd in een rustige, duidelijk gestructureerde, zeker niet overvolle voorstelling.

Delen





E-mail de redacteur