Arnold Schwarzenegger liet me 12 keer hetzelfde lied zingen

“Als ze me voor het eerst zien, denken ze gewoon dat ik vier ogen en blond haar ben,” zei Anastacia, die zichzelf introduceerde op MTV’s realityshow The Cut in 1998.

“Als ik zing, is het heel anders.”

Ze maakte geen grapje.

Haar tv -debuut werd geopend met een lang brede schot. Het publiek hoorde haar voordat ze haar zagen. Die stem is helemaal spinnen en gegrom, als een leeuw die zich een weg door fluwelen klapt.

Terwijl de camera ingezoomde, liep Anastacia de trap af, haar haar in staartjes onder een snoep gestreepte emmerhoed, haar middenrif blootgesteld door een crop top, in overeenstemming met popregelgeving uit de jaren 1990.

Tegen de tijd dat ze haar liedje afmaakte, niet dat soort, waren de telefoonlijnen roodgloeiend. Zelfs Michael Jackson belde en probeerde haar te ondertekenen bij zijn platenlabel.

“Het was als een schreeuwen”, herinnert de in Chicago geboren ster. “Iedereen wilde me ondertekenen.”

Het was een verbluffende om bocht. Jarenlang hadden platenmaatschappijen interesse getoond en kregen toen koude voeten. Anastacia dacht dat ze al haar kansen had opgebruikt.

“Ik was de meest niet-ondertekenbare kunstenaar vanwege de manier waarop ik klonk en keek”, zegt ze. “Niemand kan erachter komen hoe ik me op de markt kan brengen”.

Leidinggevenden wilden dat ze meer op Celine zou klinken en meer Britney lijken. Ze werd constant verteld om de getinte bril te dumpen die ze nodig heeft sinds de leeftijd van zes. Eén label vertelde haar afwijzend dat ze eruitzag als een “sexy bibliothecaris”.

“Ze begrepen het niet. Ik heb deze bril nodig om je te zien op de afstand die je nu zit”, zegt ze, twee voet van me af in een BBC -radiostudio. “Zonder hen is het alsof je blind bent.”

Toen ze eenmaal op de snee was verschenen: “Iedereen kreeg het”.

“Als de show niet was gebeurd, weet ik niet eens wat ik zou doen. Ik heb dyslexie en ik ben niet echt geweldig school, dus ik denk dat ik op zijn best een receptioniste zou zijn.”

Pre-fame, ontvangstwerk was haar brood en boter-het meest memorabel in een kapsalon die een “eerste glimp opmaakte van hoe het is om een ​​glamour-ploeg te hebben”.

Maar ze zong altijd. Tegen haar vroege jaren ’20 was Anastacia veel gevraagd op Hollywood -functies en feesten, waaronder de bruiloft van Steven Spielberg met Kate Capshaw.

“Ik zong een Celine Dion -nummer – ik kan me niet herinneren welke. Dan een paar jaar later snel vooruit, en ik dineer in dit restaurant in Malibu, en het gebeurt dat Spielberg en zijn vrouw daar dineren met Tom Cruise en Penelope Cruz.

“Ik ging naartoe en zei: ‘Je zult dit niet herinneren, maar ik zong op je bruiloft, en wat wild is is dat mijn droom uitkwam en ik ben nu eigenlijk een zanger.

“En Spielberg zei: ‘Het wildste is dat ik nog steeds met haar getrouwd ben’, wat hilarisch was.”

Andere ontmoetingen van beroemdheden waren meer … eh, eigenzinnig.

“Ik speelde de verjaardag van Arnold Schwarzenegger, en hij liet me doen en Vogue’s whita man,” herinnert ze zich.

“Geweldig lied, maar hij wilde gewoon dat ik het keer op keer zong. Ik denk dat ik het 12 keer heb gezongen.

“Elke keer dacht ik: ‘Oh mijn God, hij wil het opnieuw’. Het maakte me echt aan het lachen.”

Na al die jaren van inspanningen – en oneindige encores van whatsa man – kreeg Anastacia eindelijk haar debuutalbum aan het begin van het millennium.

Ze was 32. Press-releases zei dat ze 27 was. Maar als de door de jeugd geobsedeerde pop-industrie dacht dat leeftijd een barrière zou zijn, hadden ze het mis.

Debuutsingle I’m Outta Love was een top 10-hit in 19 landen, platina in het VK en werd de best verkochte single van Australië van 2000.

Het album van Anastacia, genaamd niet zo vriendelijk voor het nummer dat ze op The Cut uitvoerde, verkocht wereldwijd meer dan vier miljoen exemplaren. Dit jaar tourt de ster om zijn zilveren jubileum te vieren.

“Ik bid dat de nummers nog steeds fris klinken”, zegt ze. “Ik heb het gevoel dat ze nog steeds vreugde brengen voor mensen die de liedjes hebben gekend – of ze nu een relatie hadden of dat het alleen hun feestlied was.”

Met meer dan 70 data gedurende het jaar, inclusief een triomfantelijke optreden op het feest van Radio 2 in het park dit weekend, heeft ze een verschuiving in haar publiek opgemerkt.

“Toen ik begon, hielden veel ouderen van mijn stem omdat het de nuances heeft van Aretha Franklin en Tina Turner.

“Nu het 25 jaar is, krijg ik het jongere publiek dat in enkele cijfers was (de eerste keer rond). Dit is hun eerste keer dat ik me ooit in concert ziet en je kunt hun opwinding voelen.”

De tournee is vooral vervuld voor de zanger, omdat ze aan het begin van haar carrière live kon spelen.

“Het was een interne situatie”, zegt ze. “In die dagen was het van vitaal belang om op radio te worden gespeeld en vanwege een probleem dat mijn platenmaatschappij had met de twee grote radiostations in Amerika op dat moment, stond ik op de zwarte lijst.”

Tot op de dag van vandaag heeft Anastacia de Amerikaanse billboard -kaarten nooit in de war gebracht. Aan het begin van haar carrière, toen ze werd getekend bij een Amerikaans label, maakte het onmogelijk om een ​​Europese tournee te bankrollen.

Ze moest wachten tot haar derde album (2004’s Anastacia) om fans te laten zien waar ze van was gemaakt. Jaren van opgekropte vraag resulteerden in een 80-dads trektocht rond het continent, inclusief datums in Wembley Arena en buitentshows in Italië, Frankrijk en Ierland.

Het was nadrukkelijk getiteld de tour “Live At Last”.

Hoewel het prikte om niet succesvol te zijn in haar thuisland, kan ze zich tegenwoordig ‘niet eens voorstellen dat ze Amerika in mijn leven zou stoppen’.

“Ik werk al genoeg,” lacht ze. “Ik ben uitgeput.”

Ze kan de verandering van hart teruggaan naar 2003, toen ze op 46664 optrad, een aids -voordeel concert georganiseerd in Zuid -Afrika door Nelson Mandela.

“Ik was backstage en Beyoncé en Bono spraken tegen me en zeiden: ‘God, ik zou graag een land hebben waar ik kon rondlopen en mensen zouden denken dat ik gewoon een gewoon persoon was’,” herinnert ze zich.

“Ik had zoiets van:” Ik heb er nooit zo over nagedacht “. En achteraf gezien ben ik erg dankbaar.”

Dat glazen halfvolle optimisme is een kenmerk geweest van de carrière van Anastacia. Het hield haar door de jaren heen dat ze als niet-ondertekend werd beschouwd; en was de basis van haar comeback na het overleven van borstkanker, twee keer.

Zoals het lot zou hebben, heeft de 25e verjaardag van niet die soort samengevoegd met een heropleving van de muziek van Anastacia op sociale media.

“Vroeger dacht ik dat ik uit de liefde altijd mijn grootste nummer zou zijn en, zie je, buiten alleen gelaten alleen heeft dat overtroffen.

“En interessant genoeg, betaalde mijn contributie krijgt op dit moment een zeer sterke reactie – ik denk dat ze net als alle sass die uit dat nummer komt.”

Geïnspireerd door dat succes heeft de zanger niet één maar twee nieuwe albums die op het fornuis koken. Ze gaat terug naar de studio nadat ze dit najaar haar tournee heeft afgerond, maar kan niet bevestigen wanneer de muziek het daglicht zal zien.

“Na al die jaren is de muziekindustrie nog steeds een mysterie”, zegt ze.

“Het is nog steeds een mysterie, en het is altijd als: ‘Maak je geen zorgen, je hebt genoeg tijd … schiet op. We hebben het morgen nodig’.”