Hier is een voorbeeld van het lot dat je bracht waar je zou moeten zijn: er was een meisje bij de luchtvaartmaatschappij die zei: “Als je naar Londen gaat, kun je voor $ 6 in een pension in Sloane Street verblijven.” Dat deed ik, en ik herinner me dat ik over King’s Road liep en destijds was alles grijs – de hemel, de gebouwen en de manier waarop mensen zich kleedden. Plots zie ik deze deur – het heeft een soort canvas -dekking en het is geschilderd met veel kleuren. Ik had zoiets van: “Wat in godsnaam?” En dit geluid kwam er vandaan – het bleek dat het de Beatles waren. Dit was heel vroeg en ik voelde het haar op mijn armen omhoog gaan, en ik ging naar binnen als een mot naar de vlam. Ik was gebiologeerd. Het was een winkel genaamd Dandies, en het was eigendom – ik kwam er later achter – door de stenen. Er zat een grote motorfiets binnen, en de kleding was als, whoa! Ik had nog nooit zoiets gezien.
Ik heb elk weekend in Londen doorgebracht, en het leek erg alsof ik daar fulltime woonde – ik was ondergedompeld. Ik zou de kleren meenemen die ik in Londen vond terug naar New York voor mijn vrienden. Dus toen, in 1967, besloot ik een winkel te openen. Ik vond een kleine kelder in een soort herenhuis in New York, ik schilderde de vloeren, voegde Snakeskin -behang en meubels van het Leger des Heils toe en begon de kleren daar te plaatsen die ik in Londen kocht.
