Greet (66) was 17 toen ze een abortus onderging: ‘Ik voelde geen enkele steun’
Greet heeft veel last van het taboe rondom haar zwangerschapsafbreking. Ze praat erover met haar vriend – stiekem, want contact is nu verboden – maar ze kan nergens anders heen. 1976 was een andere tijd, geeft ze toe, maar ze ziet nog steeds parallellen met het heden. “Abortus is nog steeds lastig om te bespreken. Ik dacht dat er veel was veranderd, maar eigenlijk valt dat wel mee: vrouwen nog steeds eenzaamheid ervaren als ze dit meemaken. Ik heb zelf ook heel erg geleden onder dat taboe en de verhulling. Ik wilde het eigenlijk niet stilhouden, maar heb het wel tientallen jaren gedaan. Ik heb het zelf ook volgehouden en soms zelfs het bestaan van die zwangerschap ontkend. Zo diep zat het.”
LINDA. loopt rond in een abortuskliniek: ‘Niemand hier denkt: we doen het gewoon’
Hulp gevraagd
Greet ziet de abortus als haar grote geheim. Ze heeft altijd een goed leven gehad, met relaties en een prachtige carrière. Geen kinderen. “Ik heb er wel vaker voor gekozen om huisdieren te nemen. Ik heb er wel lang over nagedacht, maar ik bleef angstig: zou ik een kind beter kunnen opvoeden dan mijn moeder?” Op de achtergrond blijven de ervaringen rondom haar abortus aan Greet knagen. Naarmate ze ouder wordt, merkt ze dat steeds meer: ze slaapt slecht en heeft last van allerlei lichamelijke klachten. Ze besluit hulp te zoeken en komt terecht bij iemand die zich specifiek richt op het verwerken van het verlies van een kind, zoals een miskraam of abortus.
“Ik moest een grote horde nemen, maar ik ben heel blij dat ik de telefoon heb gepakt. Jarenlang dacht ik dat ik de enige was. Dankzij mijn sessies heb ik niet alleen geleerd dat dit absoluut niet zo is, maar heb ik ook voor het eerst in mijn leven geleerd hoe ik dit een plek kan geven. Het kan verwerken, in plaats van het te onderdrukken. Dat was best heftig om te doorstaan, maar ik kan niet uitleggen hoe opgelucht ik me hierdoor voel, hoe bevrijd.”
“Ik heb mijn eigen taboe kunnen doorbreken en ik voel me veel meer mezelf dan voorheen”, vervolgt ze. “Het is ontzettend spannend om mijn verhaal hier te delen, maar ik wil het wel doen. Voor alle andere vrouwen die ook denken dat ze de enigen zijn. Die denken dat er voor hen geen hulp is, ‘omdat het al zo lang geleden is’. Nou, die is er wel, al moet je goed zoeken en helaas wordt het nog niet gedekt door de verzekering.”
‘Ga ervoor’
Triggers – zoals dates en muziek die haar aan deze tijd herinneren – zullen er altijd zijn, maar vroeger had Greet liever op bepaalde dagen haar agenda leeggemaakt. “Nu snap ik beter hoe ik hiermee om moet gaan en dat is echt heel veel waard. Ik ben zo lang streng voor mezelf geweest, mede door wat mijn moeder altijd tegen me zei. Ik heb nooit spijt gehad van de abortus, maar ik had misschien wel tegen de kliniek willen zeggen dat ze me dreigde uit huis te zetten als ik het niet deed. Meer eerlijkheid was misschien wel goed geweest.”
En meer support natuurlijk. Ook dat. “Iedereen maakt moeilijke dingen mee in het leven, dat is nou eenmaal zo. Ik heb er zelf voor gekozen om daar jarenlang mee door te gaan, tot ik vastliep. En nu ik ermee aan de slag ben, merk ik echt hoeveel ik ervan leer. Het is de moeite waard om te proberen, om die uitdagingen echt aan te gaan. Zeker als je, net als ik, weinig support hebt ervaren van je omgeving.”
Drie vrouwen en hun ervaringen met abortus: ‘Dit is onomkeerbaar, maar een kind krijgen ook’
